Επετειακό

Για τη συμπλήρωση ενός χρόνου αναρτήσεων στο ταπεινό αυτό μπλογκ, θα έπρεπε να έχω ετοιμάσει κανονικά ένα μεγάλο κείμενο απολογισμού και εμπειριών. Αντίθετα, θα προτιμήσω να δώσω τον λόγο στους αναγνώστες των σελίδων αυτών, για να μάθουμε επιτέλους τις πραγματικές σκέψεις, τους προβληματισμούς και τις πιο μύχιες επιθυμίες τους. Ποιος δρόμος λοιπόν σας έφερε ως εδώ;

Έχω πολύ συχνά την αίσθηση ότι γράφω βλακείες, αλλά όχι κι έτσι.

Μας κολακεύετε! Ένα μικρό λάθος στο φύλο όμως το κάνατε.

------------------------

Έλα ντε. Από το αυτί και στο σπίτι γρήγορα.

------------------------

Frankly, I really don’t wanna know what.

Kpou ply mkria, fbmai... ελπίζω μαζί με το κεφάλι του.

------------------------

Αυτό θα ’θελα να το ακούσω κι εγώ!

------------------------

Μη με κοιτάτε περίεργα, ο δύτης φταίει για όλα.

Φαντάζομαι αντίδραση όταν κατάλαβε ότι η Μύκονος είναι τραγούδι των Fleet Foxes και τα δύο πρώτα αφορούν άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Πολύ ισχυρό αντικούκου, νομίζω.

Ως μπλογκ που σέβεται τον εαυτό του, δε θα μπορούσε να μην προσελκύσει και τους αναπόφευκτους ματάκηδες. Προσέξατε κάτι όμως; Οι δικοί μου διαθέτουν σαφέστατα ένα επίπεδο, μια κουλτούρα. Ούτε greeklish γράφουν, ούτε ανορθογραφίες. Κι αν δεν πειστήκατε ακόμη, δείτε κι αυτό:

------------------------

Αυτό είναι που λέμε «επώνυμες φούστες».

Και πως τη λεν τη θεία σου, μανάρι;

Δε φαντάζομαι να ψάχνεις κι εσύ κατά βάθος το ίδιο πράγμα, ε;

------------------------

Πως είπατε; ... ... Α! «Αν ο Παναγριότατος είχε καρούλια, θα ήτανε...»

------------------------

Άλα τισ! Αν ξανάρθεις, ρίξε καλού κακού μια ματιά κι εδώ.

------------------------

Εγώ συνέχεια χάι τον βλέπω πάντως. Πότε ο Σόρος, πότε ο «νεο-οθωμανισμός», πότε ο «εθνομηδενισμός», όλο στο κρανίο τα παίρνει τελευταία (μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι ψάχνουν απλά εκπομπές που κάνει σε τηλεοπτικό κανάλι).

Κοίτα τι παιχνίδια παίζει η ζωή ώρες ώρες. Να είσαι μέλος του κόμματος και ταυτόχρονα να γουστάρεις στα κρυφά σπλάτερ υποπροϊόντα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Πολύ φοβάμαι ότι το κόμμα δεν τα εγκρίνει αυτά, φιλαράκι - πρέπει να διαλέξεις όχθη, αλλιώς ξέρεις τι σε περιμένει:

------------------------

Ως γνωστόν, το δεύτερο θέλει να κλείσει τον πρώτο στο τρίτο.

Εξαρτάται από την ώρα της ημέρας.

Κάποια μέρα θα βρω και search term: “διανοούμενοσ ψωμιάδησ”

------------------------

Αν κρίνουμε από τις γνωστές δηλώσεις για τους φίλους του, τίποτα αναρχικές θα ’ναι κι αυτές.

Δεν έχω ιδέα. Μπορώ να υποθέσω μόνο πως πάει κάπως έτσι:
βασανιστήρια στο τμήμα --> douze points //
ξύλο σε μετανάστη --> dix points //
κράτημα γεννητικών οργάνων και εκτόξευση απειλών --> huit points //
κ.ό.κ.

------------------------

Δεν το γελάω καθόλου. Μετά από όσα είδαμε, μακάρι να το είχαν ψάξει περισσότεροι, ακόμη και στο ίντερνετ, πριν έρθουν στην κάλπη.

------------------------

Να δώσουμε και μια χρήσιμη πληροφορία: Το "Don’t Give Up" υπάρχει στο Across the Borderline (1993), άλμπουμ του Willie Nelson, όπου το τραγουδάει ντουέτο μαζί με τη Sinead O'Connor. Την αυθεντική εκτέλεση του Peter Gabriel με την Kate Bush (1986) τη βρίσκω πάντως σαφώς ανώτερη.

20 ταινίες για τη δεκαετία 2000-2009

20. Memento - Christopher Nolan [imdb]

(ΗΠΑ, 2000)

19. Das Weisse Band - Michael Haneke [imdb]

(Η λευκή κορδέλα, Αυστρία-Γερμανία-Γαλλία-Ιταλία, 2009)

18. Requiem for a Dream - Darren Aronofsky [imdb]

(Ρέκβιεμ για ένα όνειρο, ΗΠΑ, 2000)

17. The Three Burials of Melquiades Estrada - Tommy Lee Jones [imdb]

(Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα, ΗΠΑ-Γαλλία, 2005)

16. Mullholand Dr. - David Lynch [imdb]

(Γαλλία-ΗΠΑ, 2001)

15. The Wind that Shakes the Barley - Ken Loach [imdb]

(Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι, Ιρλανδία-Αγγλία-Γερμανία-Ιταλία-Ισπανία-Γαλλία, 2006)

14. Eternal Sunshine of the Spotless Mind - Michel Gondry [imdb]

(Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, ΗΠΑ, 2004)

13. Un Long Dimanche de Fiançailles - Jean-Pierre Jeunet [imdb]

(Οι ατέλειωτοι αρραβώνες, Γαλλία-ΗΠΑ, 2004)

12. Mar Adentro - Alejandro Amenábar [imdb]

(Η θάλασσα μέσα μου, Ισπανία-Γαλλία-Ιταλία, 2004)

11. L' Enfant - Jean-Pierre & Luc Dardenne [imdb]

(Το παιδί, Βέλγιο-Γαλλία, 2005)

10. Letters from Iwo Jima - Clint Eastwood [imdb]

(Γράμματα από το Ίβο Τζίμα, ΗΠΑ, 2006)

9. Auf der anderen Seite - Fatih Akin [imdb]

(Η άκρη του ουρανού, Γερμανία-Τουρκία-Ιταλία, 2007)

8. Y tu Mamá También - Alfonso Cuarón [imdb]

(Θέλω και τη μαμά σου, Μεξικό, 2001)

7. Amores Perros - Alejandro González Iñárritu [imdb]

(Χαμένες αγάπες, Μεξικό, 2000)

6. Dogville - Lars von Trier [imdb]

(Δανία-Σουηδία-Νορβηγία-Φινλανδία-Αγγλία-Γαλλία-Γερμανία-Ολλανδία, 2003)

5. Donnie Darko - Richard Kelly [imdb]

(ΗΠΑ, 2001)

4. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford - Andrew Dominik [imdb]

(Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ, ΗΠΑ-Καναδάς, 2007)

3. Vera Drake - Mike Leigh [imdb]

(Αγγλία-Γαλλία-Ν.Ζηλανδία, 2004)

2. Cidade de Deus - Fernando Meirelles & Kátia Lund [imdb]

(Η πόλη του Θεού, Βραζιλία-Γαλλία, 2002)

1. Machuca - Andrés Wood [imdb]

(Χιλή-Ισπανία-Γαλλία-Αγγλία, 2004)

***************************************

Η ψηφοφορία ζητάει τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας, αλλά από τη στιγμή που δεν έχω δει ή πιθανώς αγνοώ ορισμένες που θα μπορούσαν να συγκαταλέγονται στην παραπάνω λίστα, θα ήταν υπερφίαλο να χαρακτηρίσω έτσι αυτή την εικοσάδα˙ σίγουρα τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα θα είναι σαφώς πιο αντιπροσωπευτικά. Πονοκέφαλος ήταν και η σειρά αξιολόγησης, που θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική˙ αφού ασχολήθηκα μερικά λεπτά ανεβοκατεβάζοντας ταινίες, τις άφησα τελικά στην παρούσα σειρά, που δεν εκφράζει οπωσδήποτε οριστική άποψη.

Αν σαν βασικό κριτήριο έθετα την καινοτομία, την πρωτότυπη σύλληψη που «ανοίγει νέους δρόμους για το σινεμά», οι ταινίες του Nolan, του Lynch και του von Trier θα βρίσκονταν σε ψηλότερες θέσεις, ενώ πιθανότατα κάποιες που έμειναν εκτός λίστας θα είχαν προηγηθεί. Προτίμησα τελικά να κρίνω με βάση την αίσθηση που μου είχε αφήσει κάθε ταινία μετά το τέλος της, αυτόν τον ενθουσιασμό που έρχεται κάθε φορά που παρακολουθείς μια πραγματικά εξαιρετική ταινία. Για παράδειγμα, η τόσο απλή και σύντομη υπόθεση της “Vera Drake” δε θα ήταν αρκετή για να γυριστεί ένα σπουδαίο έργο, αν δεν αποτυπώνονταν με τέτοια σκηνοθετική επιδεξιότητα κάποιες από τις πιο έντονα νατουραλιστικές ερμηνείες των τελευταίων χρόνων.

Η άνοδος του λατινοαμερικάνικου σινεμά (τόσο της κεντρικής όσο και της νότιας Αμερικής) αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα αυτής της δεκαετίας, με τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του (Cuarón, Iñárritu, Del Toro, Meirelles, Salles) να αποκτούν παγκόσμια αναγνώριση, γυρίζοντας πλέον ταινίες και για στούντιο των ΗΠΑ. Στις καλύτερες στιγμές τους προσφέρουν στοιχεία που είχαν συστηματικά αγνοηθεί από τις τυπικές χολιγουντιανές συνταγές, όπως η ισχυρή αφηγηματική δομή που παραπέμπει σε μυθιστορηματική πλοκή, αλλά και η απεικόνιση ενός πολύμορφου κοινωνικού υπόβαθρου. Σε αυτή την κατηγορία θα μπορούσαμε να εντάξουμε και τις «Τρεις Ταφές...» του Tommy Lee Jones πάνω σε σενάριο του μεξικανού Guillermo Arriaga.

Στον χώρο του ευρωπαϊκού σινεμά, η βαθιά συναισθηματική γραφή τoυ τουρκογερμανού Fatih Akin, αλλά και η ξεχωριστή κοινωνική ματιά των βέλγων αδερφών Dardenne, έδωσαν σπουδαία έργα τα τελευταία δέκα χρόνια. Σημαντικές ταινίες γυρίστηκαν και από σκηνοθέτες όπως ο Haneke, ο Leigh κι o von Trier, που είχαν κάνει ήδη τα πρώτα τους βήματα από τη δεκαετία του ’80. Ο πολυγραφότατος, βετεράνος πια Ken Loach, μετά τον ισπανικό εμφύλιο, ανέλαβε το ακόμη πιο δύσκολο έργο να ασχοληθεί και με τον ιρλανδικό, σε μια ταινία που διαπραγματεύτηκε με πιο εύστοχο τρόπο τα πολιτικά διλήμματα ενός ένοπλου αγώνα, ακόμη κι αν δεν κρατούσε αποστάσεις «ουδετερότητας». Σκηνοθέτες όπως ο Amenábar κι ο Jeunet βρίσκονται με το ένα πόδι στο Χόλιγουντ και με το άλλο στην Ευρώπη, με φιλμ που διαφέρουν πολύ σε ύφος το ένα από το άλλο, συνδυάζοντας συχνά στοιχεία και από τις δύο σχολές.

Ο Arronofsky ανήκει στους αμερικανούς δημιουργούς με έντονα προσωπικό ύφος που χαρακτήρισαν την τρέχουσα δεκαετία, χωρίς να έχει υποκύψει μέχρι στιγμής στην υιοθέτηση ιδιαίτερων εμπορικών συμβιβασμών. Ο Richard Kelly και ο Michel Gondry ξεχώρισαν κυρίως για μία συγκεκριμένη ταινία τους στα 00s. Το “Donnie Darko” θεωρήθηκε μια πιο user-friendly εκδοχή του David Lynch, κάτι που όμως σαν περιγραφή αδικεί την πληρότητα της ταινίας. Ο Gondry έφτιαξε μια ξεχωριστή sci-fi κομεντί ενώνοντας την εικαστικά φευγάτη ματιά του με τις σεναριακές εμπνεύσεις του Charlie Kaufman.

Ο Clint Eastwood συναγωνίζεται τον Woody Allen στην παραγωγικότητα, ενόσω κι οι δύο διανύουν την όγδοη δεκαετία της ζωής τους. Στα «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα», ο πρώτος φτιάχνει μια απροσδόκητα σπουδαία και γνήσια αντιπολεμική ταινία. Το καθηλωτικό γουέστερν του νεοζηλανδού Andrew Dominik για τον Τζέσε Τζέημς ήταν μια έκπληξη από το πουθενά, σε μια ταινία που προεξοφλεί από τον τίτλο της την εξέλιξη της υπόθεσης, ακριβώς επειδή δεν έγκειται εκεί η αξία της.

Τώρα που ξαναβλέπω τη λίστα, απουσιάζουν ταινίες από τον ασιατικό κινηματογράφο, καθώς έμειναν εκτός τελικής επιλογής φιλμ όπως η «Ερωτική Επιθυμία» και το «Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας και... Άνοιξη». Μπα, όχι, δε θα κάτσω να την ξαναφτιάξω τώρα...

Pet Shop Boys - tonight is forever

Μαζί με τον φίλο από την Φινλανδία φεύγουμε απόψε για τη συναυλία των Pet Shop Boys.

(φωνή στο βάθος):
- Μα καλά, τι τους βρίσκεις;

- Μην τους υποτιμάς, οι Pet Shop Boys μου αρέσουν πολύ επειδή:

* είναι οι Beatles της europop

* επανέφεραν στη μουσική σκηνή τη Dusty Springfield

* όταν σοβαρεύονται γράφουν κοινωνικά σχόλια που θα ζήλευαν πολλά punk συγκροτήματα

* θυμίζουν τα 80s χωρίς να σε κάνουν να ντρέπεσαι

* τα βιντεοκλίπ τους ήταν ανέκαθεν μικρά κομψοτεχνήματα

* σατίρισαν τον γιαπισμό των 80s τόσο πειστικά, ώστε να καταφέρουν να κάνουν επιτυχία στο αμερικανικό mainstream, που μάλλον αγνόησε την ειρωνεία πίσω από τους στίχους - κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και στον Peter Gabriel την ίδια εποχή

* στα remix album τους η Madonna βρίσκεται δίπλα στους Rammstein

* σχολιάζουν την επιβολή της CCTV στη βρετανική κοινωνία (1,2)

* τους ακούνε και τύποι που κατά τα άλλα βγάζουν σπυράκια με είδη όπως η synth-pop και η eurodisco.

* όταν εμβαθύνουν στις προσωπικές σχέσεις γράφουν με μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος από τους ομότεχνούς τους Depeche Mode

* τοποθετούν απροσδόκητες πολιτικές / ιστορικές / καλλιτεχνικές αναφορές στα τραγούδια τους: ενδεικτικά, κατέκτησαν την κορυφή των charts με ένα κομμάτι που κατέληγε στο ταξίδι του Λένιν μέσα σε σφραγισμένο τρένο κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο ("from Lake Geneva to the Finland station"), ενώ σχολίασαν τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου με πλάγιες αναφορές στη δίκη του Oscar Wilde ("And I, my Lord, may I say nothing?")

* ξέρουν να σατιρίζουν τη ματαιοδοξία της showbusiness (1,2)

* κρύβουν ορισμένα από τα καλύτερα κομμάτια τους σε b-sides

* ο Neil Tennant προσέγγισε όψεις της φιλομόφυλης επιθυμίας αρχικά με ευαίσθητα υπαινικτικό τρόπο (1,2), αλλά και με έξυπνα προβοκατόρικες διασκευές (1,2) μετά το ξεκάθαρο coming out του πέμπτου τους δίσκου

* έγραψαν ένα από τα πιο ευφυή κομμάτια για την ενστάλαξη της θρησκευτικής ενοχής από μικρή ηλικία

* ανέθεσαν ενορχηστρώσεις τραγουδιών τους στον Ennio Morricone και τον Angelo Badalamenti

* ορίζουν την αρχετυπική βρετανική φλεγματικότητα

* τα μαλλιά τους άρχισαν να γκριζάρουν και να πέφτουν από νωρίς χωρίς να καταφύγουν στις γνωστές κωμικοτραγικές λύσεις - αν εξαιρέσουμε τα εκάστοτε καπέλα και τις εκκεντρικές μεταμφιέσεις τους.

* εξελίχθηκαν από guilty pleasure σε πρότυπα της ποπ σχολής

* ρισκάρουν να αποξενώσουν κομμάτι του κοινού τους δηλώνοντας απροσχημάτιστα ότι προτιμούν τους σκύλους ("when I get back to my small flat / I want to hear somebody bark") από τις γάτες ("don't want a cat / scratching its claws all over my habitat / giving no love and getting fat") (σόρρυ Gatoulea!)


Αποσπάσματα από συνεντεύξεις των PSB:

(i) «Είναι άραγε η μουσική το νόημα μιας ποπ συναυλίας σήμερα; Ή μήπως η απόλαυση βρίσκεται στο να παίρνεις φωτογραφίες και βίντεο από κινητά τηλέφωνα; Ανεβαίνοντας στη σκηνή θα υπέθετες εύκολα το δεύτερο. Στις περισσότερες συναυλίες, θαμπώνεσαι από φωτογραφικά φλας και αποσπάται η προσοχή σου από τη λάμψη στα φώτα των βίντεο. Στο Ατλάντικ Σίτυ, προσπαθούσα να δώσω μια εγκάρδια ερμηνεία της μπαλάντας μας Jealousy, ενώ ακριβώς μπροστά μια γυναίκα έβαζε έναν φίλο της να την πάρει φωτογραφία καθώς στεκόταν μπροστά μου. Έπειτα, κοίταξε τη λήψη στην οθόνη και γελώντας πολύ, έβαλε να την ξανατραβήξουν. Μου ήρθε να την κλωτσήσω».

(ii) «Νομίζω πως όποιος ενδιαφέρεται για το νόημα της μουσικής του έχει κάποια σχέση με το πανκ, γιατί το πανκ αφορούσε την ουσία πάνω από τη φόρμα, την ικανότητα και την τεχνική. Εκείνο που το πανκ δεν έκανε, ήταν να παίζει πολλές νότες και βρίσκεται μια θαυμάσια οικονομία σε αυτό. Νομίζω ότι οι άνθρωποι της γενιάς μας, της μετα-πανκ γενιάς, καθώς μεγαλώνουν έχουν ακόμη τις ρίζες τους στη λατρεία του David Bowie όταν ήταν έφηβοι και στην άντληση έμπνευσης από το πανκ, ακόμη και αν δεν έκαναν πανκ δίσκους. Εκεί υπάρχει επίσης το στοιχείο του να λες όχι και να μην είσαι πάντα ευάρεστος».

(iii) «Ήμουν πάντοτε επικριτικός απέναντι στη γκέι κουλτούρα. Α) Υπάρχει; Β) Πρέπει αν υπάρχει; Η γκέι κουλτούρα έχει γίνει πια τόσο mainstream που ένα φιλμ όπως ο «Μπρούνο» μπορεί να υποθέσει ότι το κοινό είναι αρκετά εκπαιδευμένο σχετικά με τους γκέι ώστε να μπορεί να τους σατιρίζει. Όταν ήταν underground, η γκέι κουλτούρα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Όταν είναι mainstream, είναι πολύ λιγότερο ενδιαφέρουσα. Είναι κάτι υγιές, αλλά και βαρετό».

(iv) «Πάντοτε ήμουν ενάντιος στις ροκ αριστοκρατίες. Θέλω να πω, γιατί ο Μικ Τζάγκερ αποδέχεται την Ιπποσύνη; Μοιάζει να ακυρώνει ολόκληρη την καριέρα των Rolling Stones. Την ξαναγράφει αναδρομικά σαν μια καριέρα στη showbusiness. Η ιδέα ότι σήμαινε πραγματικά κάτι, η ιδέα ότι εξέφραζε ο,τιδήποτε εναλλακτικό απέναντι στη συμβατική κοινωνία, ματαιώνεται. Γιατί να αποζητούν την ευλογία του κατεστημένου; Αλλά, στα βάθη της καρδιάς του, αυτό πρέπει να είναι εκείνο που ήθελε πάντοτε ο Τζάγκερ».

(v) «Είναι περίεργο, αλλά υπάρχουν ακόμα γυναίκες που με κυνηγούν. Υπήρχαν δύο stalkers που ήρθαν να με παντρευτούν: μία από τη Γερμανία, μία από την Πολωνία. Και είχα κι εκείνο το κορίτσι από την Αγγλία κάποτε, έξω από το σπίτι μου μαζί με τη μαμά της. Όταν της είπα να φύγει, η μαμά της ήταν ιδιαίτερα αγενής: «ναι, άκουσα ότι δε σου πολυαρέσουν τα κορίτσια», τη στιγμή που η ίδια στην πράξη ήθελε να μου προξενέψει την κόρη της! Και μετά υπήρχε κι εκείνο το κορίτσι που έδενε ένα μπαλόνι στο σπίτι μου κάθε μέρα, πέντε φορές τη βδομάδα επί έξι μήνες. Μεγάλα μπαλόνια ηλίου στα κάγκελα».

«Το πιο αστείο ήταν ότι το μπαλόνι έφτανε στο ύψος του παράθυρου της κρεβατοκάμαρας, κι έτσι όταν άνοιγε τις κουρτίνες το πρωί, ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε».

«Ξυπνούσα, κατέβαινα κάτω, ξεκρεμούσα το μπαλόνι και το άφηνα να χαθεί στον ουρανό. Και μια μέρα κόλλησε ένα σημείωμα που έλεγε «έρχομαι για τσάι αύριο στις 4 η ώρα», οπότε μίλησα στον άνθρωπο που προσέχει το σπίτι μου. Χτύπησε το κουδούνι, λέγοντας «ήρθα για να δω τον Νηλ», εκείνος της απάντησε «ναι, έχει κάτι για εσάς» και άδειασε έναν κουβά νερό πάνω της. Έφυγε τρέχοντας στον δρόμο. Ήταν μια πραγματικά φρικτή πράξη, αλλά ήξερα ότι μόλις ξεπερνούσε το σοκ, θα σταματούσε πια και όντως έτσι συνέβη».

-----------------------------------------------------

Εδώ, η συνέντευξή τους στον Παναγιώτη Μενέγο, από τον «Ταχυδρόμο» των «Νέων» του περασμένου Σαββάτου (κλικ για μεγέθυνση):

«Το παιδί μας είναι ιδιοφυία!»

Από το σημερινό «Ποντίκι»

Στιγμιότυπα από την πορεία του Πολυτεχνείου

- Πολύς κόσμος, περισσότερος από τις τελευταίες χρονιές, βοηθούντος ίσως και του καιρού. Χαρακτηριστικά, το μπλοκ του Πολυτεχνείου, που βρισκόταν στην κορυφή της πορείας, τη στιγμή που έφτανε στο Σύνταγμα πηγαίνοντας αριστερά από τη Βουλή, το τελευταίο κομμάτι του έστριβε ακόμη από τη Σταδίου. Μπροστά μπροστά και κάποιοι φαντάροι με στολές ξηράς και ναυτικού.

- Τα συνθήματα αρκετά σποραδικά και κάπως ασυντόνιστα, συχνά ξεκινούσαν από μικρές παρέες. Οι περισσότεροι χαλαροί και με διάθεση για κουβέντα.

- Μεσήλικες και ηλικιωμένοι στέκονται ενίοτε στο πεζοδρόμιο για να δουν και να χειροκροτήσουν. Ακούω μια κοπέλα μπροστά μας να λέει στη φίλη της: «Ωχ, αυτή εκεί δεν είναι σαν τη Βίκυ Μοσχολίου;», «Μα καλά, η Μοσχολιού δεν πέθανε;». Στην κουβέντα μπαίνουν κι άλλοι της παρέας της που την πειράζουν.

- Φτάνουμε στην αμερικάνικη πρεσβεία ενώ έχει ήδη σκοτεινιάσει. Κάποιοι θα πετάξουν πλαστικά μπουκάλια στις κλούβες και στα ΜΑΤ. Ορισμένοι - κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας - ενοχλούνται και κάνουν παρατηρήσεις.

- Μένουμε πίσω μετά την αποχώρηση του μπλοκ του Πολυτεχνείου για να δούμε τους επόμενους. Ακολουθούν μπλοκ των υπόλοιπων σχολών και μετά σωματεία. Έπειτα πολιτικές οργανώσεις: τα δύο Μ-Λ, η Αντ.Αρ.Συ.Α. με μεγάλο μπλοκ, η ΟΚΔΕ, το ΕΕΚ και άλλες.

- Έπειτα φτάνει η Αντιεξουσιαστική Κίνηση με πανό που γράφει: «Ο Νοέμβρης ανήκει σε όλους. Ο Δεκέμβρης σε κανέναν». Τα ΜΑΤ, ενώ στέκονταν μέχρι τότε ακίνητα - προφανώς κατόπιν εντολής - ξεκινούν να τους ακολουθούν περικυκλώνοντάς τους από αριστερά και δεξιά, ενώ την ίδια ώρα ακούγονται μια-δυο κροτίδες να σκάνε. Βρισκόμαστε ανάμεσα στο μπλοκ και τα ΜΑΤ. Δίπλα μας μια μαμά με τις δύο κόρες τις, ηλικιακά η μια περίπου στις μεγάλες τάξεις του Δημοτικού, η άλλη στις αντίστοιχες του Γυμνασίου. Η μικρή έχει αρχίσει να πανικοβάλλεται. Φορώντας μαντήλι γύρω-γύρω από το πρόσωπό του βγαίνει κάποιος μέσα από το μπλοκ και απευθύνεται στη γυναίκα: «κυρία, αυτούς εκεί να φοβάστε, αυτούς» και δείχνει τα ΜΑΤ. «Αγόρι μου, 47 χρόνια έχω στους δρόμους, μη μου λες εσύ τώρα ποιους να φοβάμαι». Η μεγάλη κόρη δυσανασχετεί και αυτή με τη σειρά της: «μαμάα, πάμε να φύγουμε», «κάτσε, παιδάκι μου, θέλω να δω την πορεία». «Χέστηκα τι θέλεις εσύ μαμά, εγώ θέλω να φύγουμε!» - και όντως την κάνουν προσεκτικά.

- Μετά, θα περάσουν τα μπλοκ του Συνασπισμού, πολλά και διαφορετικά. Μεγάλο το μπλοκ της νεολαίας Συν. Ακολουθούν εκείνα των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν γνώριζε κανείς ότι η ΔΕΑ και το «Κόκκινο» προέκυψαν από διασπάσεις του ΣΕΚ, θα μπορούσε να το καταλάβει από το γεγονός ότι κι οι τρεις κουβαλάνε και χτυπάνε ταμπούρλα.

- Μεσολαβεί ένα κενό κι από απόσταση έρχεται ένα μεγάλο μπλοκ ΠΑΣΠ-ΠΑΣΟΚ. Διατηρούν αλυσίδες, ενώ δεκάδες χοντρά καδρόνια είναι στα χέρια των ακριανών της περιφρούρησης χωρίς ούτε καν τα προσχηματικά σημαιάκια που διαθέτουν τα αντίστοιχα της ΚΝΕ. Στο παρελθόν είχαν γίνει αρκετά πεσίματα στο συγκεκριμένο μπλοκ και τώρα φαίνεται ότι έχουν πάρει τα μέτρα τους. Στα συνθήματα τους ακούγεται ένα για «Ενωμένη Αριστερά», αλλά και το μάλλον κωμικό «Σήκω Αντρέα, να δεις τη νεολαία».

- Κάπου εκεί αποφασίζουμε να αποχωρήσουμε, η ώρα πλησιάζει οχτώ. Το ΚΚΕ φαίνεται στον ορίζοντα, τα μπλοκ του θα είναι σίγουρα πολλά και μεγάλα, αλλά λόγω της περιφρούρησής τους θα είναι πολύ δύσκολο να καταφέρουμε να περάσουμε απέναντι πριν ολοκληρώσουν το πέρασμά τους.

- Στο μετρό επικρατεί μια σχετική αναστάτωση, διμοιρίες βρίσκονται γύρω από την είσοδο στους Αμπελόκηπους.

- Φτάνοντας σπίτι, μαθαίνω ότι λίγο αργότερα αποφάσισαν να κλείσουν την είσοδο του μετρό, ενώ εκπλήσσομαι όταν διαβάζω ρεπορτάζ που αναφέρονται σε 277 (!) προσαγωγές, όταν η πορεία ήταν η πιο μαζική των τελευταίων χρόνων και χωρίς να έχουμε αντιληφθεί το παραμικρό από παρατράγουδα.

Πολυτεχνείο 1973: μια εξέγερση που εξέθεσε πολλούς

Η αποτροπή «μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης»

Φεβρουάριος του 1974, η χούντα του Ιωαννίδη βρίσκεται στην εξουσία και η Πανσπουδαστική, η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ, εκδίδει έντυπο (1,2,3), όπου υπερασπίζεται μεν την εξέγερση, αλλά παράλληλα αποδίδει την πρωτοβουλία για την κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 σε πράκτορες υποκινούμενους από ελληνικές και ξένες μυστικές υπηρεσίες (!):

«Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ/χνείου τη Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικής CIA, με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι ν’ απομονώσουν το κίνημά μας και την εκδήλωσή μας του Πολυτεχνείου απ’ το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα, κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να ξαναχρησιμοποιήσουν το χιλιοτριμμένο πρόσχημα του «επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος» για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι Αμερικάνοι, η CIA και η χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλουν, ύστερα απ’ τη παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζινικής προσπάθειας καθήλωσης και εκτόνωσης της λαϊκής πάλης και τη φοβερά επικίνδυνη για τη τύχη της εξουσίας τους ανάπτυξη των πιο σύνθετων αντιδικτ/κών αγώνων του λαού ενάντια στη πρωτοφανή καθίζηση του βιοτικού του επιπέδου και τη φασιστική σκλαβιά.»

«Αναρχικά συνθήματα και ανοησίες»

Ο Λεωνίδας Κύρκος σε συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά στις 3 Δεκεμβρίου 2006, 33 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, δηλώνει ότι θεωρεί ιστορικά δικαιωμένη την άποψη που εξέφραζε στο ΚΚΕ Εσωτερικού για τη στήριξη των μέτρων «φιλελευθεροποίησης» της χούντας από τον Σπύρο Μαρκεζίνη, που είχαν σκοπό να προσφέρουν κοινοβουλευτικό μανδύα στη δικτατορία:

- Το 1973 είχατε εκφράσει την άποψη πως η Αριστερά έπρεπε να εκμεταλλευθεί τα ανοίγματα του Σπύρου Μαρκεζίνη;

- Και εξακολουθώ να το πιστεύω. Χωρίς τα ανοίγματα του Μαρκεζίνη το Πολυτεχνείο ήταν αδιανόητο και υποστήριζα ότι στις εκλογές, όπου ο πολίτης θα είναι ο ίδιος υποχρεωμένος να συγκρουστεί με την δικτατορία, ήταν μια ευκαιρία να τεθεί σε κίνηση ο λαϊκός παράγοντας, ο οποίος έμεινε ακίνητος όταν έγινε η Μεταπολίτευση. Η Μεταπολίτευση έγινε απόντος του λαού.

- Είχατε αντιληφθεί την έκταση του Πολυτεχνείου και πού πήγαινε το πράγμα;

- Στην αρχή όχι, αλλά στην πορεία το συνειδητοποιήσαμε όλοι μαζί. Ήμασταν αντίθετοι συνολικά στα αναρχικά συνθήματα και προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε μέσα στο Πολυτεχνείο ότι δεν ήταν αυτή η γραμμή που θα μπορούσε να είναι παραγωγική. Το θέμα ήταν κάτω η χούντα και όχι, κάτω ο καπιταλισμός, κάτω το κράτος και οι ανοησίες, οι οποίες διατυπώνονταν από τους αναρχικούς μέσα στο Πολυτεχνείο. Και τελικά επικράτησε αυτή η πολιτική.

«Αναρχικές εκδηλώσεις μιας οργανωμένης μειοψηφίας»

Κι εδώ, το διάγγελμα του δικτάτορα μετά την εξέγερση:

μικρά (9) - διάλειμμα

Όσο κι αν αναγνώριζα μεγάλες δόσεις ταλέντου και ευρηματικότητας στη Μαλβίνα Κάραλη, θυμάμαι ότι πάντοτε πάγωνα ακούγοντας τις εθνικιστικές της κορώνες (για τα «Σκοπιανά» και την «Τουρκιά»). Αν ένα από τα βασικά στοιχεία του χιούμορ είναι ο αυτοσαρκασμός, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κοινωνική σάτιρα που δε χτυπάει, αλλά χαϊδεύει τα εθνικά στερεότυπα και τις αντίστοιχες βεβαιότητες (γι’ αυτό π.χ. η Ελληνοφρένεια είναι σήμερα απείρως ανώτερη του όποιου Λαζόπουλου).

Αφορμή για όλα τα παραπάνω, το πρόσφατο ανέβασμα στο youtube μιας σειράς από αποσπάσματα παλιών εκπομπών της (1997) στο «Σκάι», όπου μπορεί κανείς να βρει κάμποσα διασκεδαστικά στιγμιότυπα.

Ο Κώστας Καραμανλής απευθύνεται μέσω βίντεο στον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας θέσει υποψηφιότητα για την αρχηγία του κόμματος στο συνέδριο του ’97. Η καζούρα της Μαλβίνας στον νέο επίδοξο αρχηγό αναδημοσιεύτηκε σε πολλά μπλογκ.



Ο Βύρων Πολύδωρας είχε φανερώσει από τότε το πηγαίο ταλέντο του στην επιθεώρηση, διεκδικώντας κι ο ίδιος την αρχηγία. Στο σημερινό σκηνικό της διαδοχής, τον αντίστοιχο comic relief ρόλο έχει αναλάβει ο Παναγιώτης Ψωμιάδης.



Ο Γιάννης Πρετεντέρης το πρωί κατακεραυνώνει τις «αδράνειες και τις αγκυλώσεις» της πολιτικής, πλέκοντας το εγκώμιο του Κώστα Σημίτη και το βράδυ εκσφενδονίζει μπουκάλια στο γήπεδο. Το συγγραφικό του πόνημα «η Δεύτερη Μεταπολίτευση» (κάτι σαν τις «δέκα μέρες που άλλαξαν τον κόσμο» σε εκσυγχρονιστική εκδοχή - δείτε σχετικά 1,2) επανακυκλοφόρησε πρόσφατα από το Βήμα στη σειρά «Ιστορικά Ντοκουμέντα του 21ου αιώνα».

******************************

Ο Γιάννης Ζουγανέλης πάλι, μολονότι έχει φθείρει ίσως ανεπανόρθωτα την εικόνα του με την υπερέκθεσή του σε εβδομαδιαίες τηλεοπτικές εκπομπές και σπαταλήσει το ταλέντο του σε μπόλικα κρύα ανέκδοτα, μπορεί μία στο τόσο να πετύχει στιγμές πραγματικά έξυπνου χιούμορ. Σατιρίζοντας τον Γιάννη Αγγελάκα είναι σίγουρο ότι δεν επιλέγει έναν εύκολο στόχο˙ κρίνοντας με βάση τα αρκετά θυμωμένα σχόλια θαυμαστών του δεύτερου στο youtube, το σκετς πέτυχε την αποστολή του.



******************************

Ένα από τα πιο ευφυή είδη σάτιρας είναι εκείνο όπου ο πρωταγωνιστής υποδύεται μια διαφορετική περσόνα από την αρχή μέχρι το τέλος, κάνοντας τους άλλους να αναρωτιούνται αν παίζει ένα συγκεκριμένο ρόλο σαν ηθοποιός ή όντως πιστεύει όσα λέει. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι π.χ. ο εξαιρετικός Stephen Colbert του Comedy Central - αυτόν θυμήθηκα διαβάζοντας το μπλογκ των «αντιεξουσιαστών του ΠΑΣΟΚ» (τσεκάρετε και τα ονόματα ορισμένων από τους τελευταίους blog followers).

******************************

Η εκδίκαση της μήνυσης κατά του Λύο Καλοβυρνά από τον μητροπολίτη Πειραιώς γίνεται αυτή τη βδομάδα. Σχετικά άρθρα στο 10% και στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου. Συστήνω ανεπιφύλακτα το «Πλαθολόγιο λέξεων» - για ένα άλλο δείγμα του ταλέντου του Λ. Καλοβυρνά, δείτε και το γκέι κόμικ «Στη μέση ο Μανώλης»: εδώ βρίσκονται συγκεντρωμένα και τα 26 επεισόδια.

Χθες βράδυ στα Εξάρχεια

Φεύγοντας από το Άστυ, αφού είχαμε παρακολουθήσει - μετά από αρκετές αναβολές - τον «Κυνόδοντα», κατευθυνόμαστε προς Εξάρχεια στο καφέ του Χασάν, περνώντας από τη Χαριλάου Τρικούπη. Διμοιρίες των ΜΑΤ με αντιασφυξιογόνες μάσκες και πράσινες στολές είναι παρατεταγμένες στη διασταύρωση με Ναυαρίνου δίπλα σε μια κλούβα.

Δεν περνούν δέκα λεπτά αφότου καθόμαστε και ακούγονται κρότοι δακρυγόνων. Ένα κύμα αρχικά χαλαρό κι έπειτα πολύ πιο γρήγορο έρχεται προς το μέρος μας, κόσμος που καθόταν πιο πριν στο πεζοδρόμιο, στα γύρω καφέ ή στο πάρκο. Κάμποσοι σηκώνονται από τα τραπέζια δίπλα μας είτε για να δουν είτε για να την κάνουν. Που να μπλέκεις τώρα. Προς το τέλος, κάποιος τρέχει φορώντας κουκούλα τύπου ζαπατίστας˙ τα μάτια φαίνονται μέσα από το οβάλ περίγραμμα˙ από την κοψιά, το περπάτημα και το βλέμμα τον έκανες βία δεκαπέντε χρονών.

Αμέσως μετά, ακούγονται από μακριά δυνατά ποδοβολητά. Δεκαπέντε με είκοσι ματατζήδες καταφθάνουν φωνάζοντας και προσπαθώντας να τρέξουν με όση δυνατότητα τους δίνει ο βαρύς εξοπλισμός. Στο πέρασμά τους παρασέρνουν με τα πόδια και τις ασπίδες τους τραπέζια και καρέκλες. Από τον τρόπο που το κάνουν φαίνεται πως δεν πρόκειται για αδεξιότητα, αλλά εκδήλωση εκνευρισμού. Ρίχνουν κάτω το διπλανό τραπέζι. Μπουκάλια, ποτήρια και ένα τασάκι πέφτουν και σπάνε. Αποφασίζουν να σταθούν ακριβώς στη γωνία. Φωνές: «Ρεεεε μαλάκεεες», «Μη φεύγεις ρε μαλακιστήριιι, γύρνα πίσωωω». Κανείς δεν υπακούει στη σαφή εντολή του οργάνου.

Σε λίγο μια σχετική ηρεμία θα αποκατασταθεί. Οι καρέκλες έξω έχουν ψιλοαδειάσει. Μια φωτιά θα ανάψει σε έναν κάδο. Ο αέρας γυρίζει και φέρνει την κάπνα προς το μέρος μας. Φεύγουμε λίγο μετά τις δώδεκα, κάπου στα μισά της Σόλωνος χωριζόμαστε. Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά και προχωράω˙ ένας σχετικά ασφαλής τρόπος προστασίας σε περίπτωση που πετύχεις διμοιρία να έρχεται προς το μέρος σου ψάχνοντας για «υπόπτους». Βρίσκομαι όμως στη στροφή Σόλωνος προς Πατησίων, διμοιρίες εδώ δεν έχω δει ποτέ.

Η ζωή κυλάει κανονικά. Οι κοπέλες με τις τσάντες περασμένες με στυλ στον ώμο τους, τις κοντές φούστες και το αρκετά έντονο βάψιμο είναι απόψε περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Στέκονται στο πεζοδρόμιο και περιμένουν. Σε κόβουν με το μάτι και καταλαβαίνουν χωρίς να τους απευθύνεις τον λόγο, αν ενδιαφέρεσαι ή όχι. Από ευγένεια ή από συνήθεια παραμερίζουν για να περάσεις. Άλλωστε οι περισσότεροι πελάτες, αν όχι όλοι, έρχονται με το αμάξι τους˙ το έχεις δει εξάλλου˙ στάση, μια πόρτα ανοίγει κι η κοπέλα επιβιβάζεται, δεν παίρνει πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Η παρουσία τους στο πεζοδρόμιο έχει πάψει από καιρό να με σοκάρει, είναι προφανές άλλωστε ότι καμία «επιχείρηση-σκούπα» δεν πρόκειται να λύσει ούτε το βιοποριστικό πρόβλημά τους, ούτε τις σχέσεις εξάρτησης από τα κυκλώματα˙ το πολύ πολύ να μεταφερθούν αλλού τα στέκια τους.

Φαντάζομαι αύριο στον Τύπο ή κι από απόψε στο ίντερνετ ειδήσεις και σχόλια για τα «νέα επεισόδια», τις «άγριες νύχτες στα Εξάρχεια» και το «άβατο της ανομίας». Κάτι οξύμωρο όμως δεν υπάρχει στο σχήμα αυτό; Δύο τετράγωνα παρακάτω από το σκηνικό του κυνηγητού που θα βρεθεί στο επίκεντρο της επικαιρότητας, η πιάτσα λειτουργεί κανονικά, όπως συμβαίνει και με τις αντίστοιχες των ναρκωτικών κοντά στην Ομόνοια. Υποθέτω πως όποιος εμπνεύστηκε τη μετονομασία του Υπουργείου σε «Προστασίας» ίσως να μην είχε συνειδητοποιήσει και κάποιες άλλες ατυχείς υποδηλώσεις του όρου αυτού.

Απορίες

Αντιγράφω από τη στήλη του Τ. Τέλλογλου στο protagon.gr - οι υπογραμμίσεις δικές μου:

«Προς το παρόν, πάντως, αυτό που μπορεί να κάνει μία πολιτική ηγεσία από αστυνομικούς που «τρώνε» 99 σφαίρες, είναι να μην ικανοποιείται όταν επιστρέφουν καμμία. Και για να εξηγούμαστε: Η περίπτωση του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν βοήθησε στην διευκρίνιση των όρων χρήσης των υπηρεσιακών όπλων από τους αστυνομικούς. Αντίθετα τους περιέπλεξε. Ο νόμος για τη χρήση των υπηρεσιακών όπλων έχει την υπογραφή του Χρυσοχοΐδη από την προηγούμενη θητεία του. Είναι επαρκής. Αυτό που χρειάζεται είναι να δημιουργηθεί το πολιτικό κλίμα για την εφαρμογή του - από την Αστυνομία!» (Το ρίσκο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη)

«Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, η Ελληνική Αστυνομία πρέπει να δώσει μία απάντηση. Ίσως δεν πρέπει να είναι βιαστική αλλά πρέπει να είναι μία απάντηση. Φυσικά στην απάντηση θα δοθεί απάντηση από την «άλλη ομάδα» και σε αυτό τον «πόλεμο των απαντήσεων» πιθανόν να χαθούν ανθρώπινες ζωές» (Τι δείχνει η έκρηξη με στόχο τη Μαριέτα Γιαννάκου;)

Ο Τάσος Τέλλογλου έχει γράψει αρκετά άρθρα για τις έρευνες της Αντιτρομοκρατικής στην Καθημερινή, μεταφέροντας και σχολιάζοντας σενάρια, φήμες και πληροφορίες κατά το συνήθη τρόπο των αντίστοιχων ρεπορτάζ. Διαβάζοντας τα προσεκτικά, μπορεί κανείς να βρει ενίοτε ενδιαφέρουσες αλλά και ανησυχητικές λεπτομέρειες, π.χ. από το άρθρο της 18ης Ιανουαρίου μαθαίνουμε ότι η Αντιτρομοκρατική παρακολουθούσε συστηματικά την Αντιεξουσιαστική Κίνηση («Οταν η αντιτρομοκρατική είχε περισσότερο ανάγκη παρά ποτέ τις πληροφορίες, δηλαδή τον Δεκέμβριο του 2008, βρισκόταν στο απόλυτο σκοτάδι και μάλλον αντλούσε πληροφορίες από τη δημόσια δράση μιας ομάδας όπως η Αντιεξουσιαστική Κίνηση»).

Από την αρθρογραφία του στο protagon δημιουργούνται όμως πολύ σοβαρά ερωτήματα: πώς ακριβώς θα δημιουργηθεί το «πολιτικό κλίμα» για την οπλοχρησία των αστυνομικών; Τι είδους «απάντηση», ενδεχομένως και βιαστική, είναι αυτή που «πρέπει» να δοθεί με αφορμή την παγιδευμένη κατσαρόλα έξω από το σπίτι της Μαριέττας Γιαννάκου; Και γιατί θεωρείται «φυσικό» να υπάρξουν θύματα, γεγονός που θεωρείται δευτερεύον μπροστά στην «ανάγκη απάντησης»; Προσπαθώ να καταλάβω αν παρεξηγώ το ύφος των άρθρων - μόνο σε εμένα ακούγονται κάπως ανατριχιαστικά όλα αυτά;