Late Hours Vol. 1

Καλό (υπόλοιπο) καλοκαίρι!

Για το επόμενο διάστημα θα προσπαθήσω να μείνω όσο το δυνατόν πιο μακριά από οθόνες...

Παρακάτω, βρίσκεται μια συλλογή-mixtape που είχα φτιάξει ένα απόγευμα του Απρίλη του 2008, δοκιμάζοντας τις βασικές λειτουργίες του Audacity. Την ονόμασα "Late Hours Vol. 1" με κεντρικό concept «μουσική για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις», περίπου στο ύφος σειρών όπως η LateNightTales και η Back to Mine (λέμε τώρα).

Για το tracklisting κάντε κλικ στην εικόνα:


Για να την κατεβάσετε πατήστε εδώ:

Late Hours Vol. 1

(με μετατροπή σε wav χωράει ακριβώς σε ένα CD).

Τα λέμε!

Are You Gypsified?

Οι συλλογές “Electric Gypsyland” και “Electric Gypsyland Vol. 2”, κυκλοφόρησαν το 2004 και το 2006 από την Crammed Discs με κεντρικό concept «τσιγγάνικοι ήχοι με σύγχρονα beats». Τα πρωτότυπα κομμάτια ανήκουν κυρίως στα συγκροτήματα Taraf de Haïdouks, Mahala Rai Banda από τη Ρουμανία και Koçani Orkestar από την ΠΓΔ-Μακεδονία (ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε). Οι remixers προερχόμενοι από πολλές διαφορετικές χώρες (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ουκρανία, Σερβία, Τουρκία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Χιλή) αναλαμβάνουν να τα μετατρέψουν σε ρυθμικά dance σχήματα, dub-reggae ατμόσφαιρες, electronica ηχοτοπία και avant-garde μορφές, επιλέγοντας ως επί το πλείστον να κρατηθούν αρκετά κοντά στον ήχο του πρωτότυπου.


Καθοριστικής σημασίας συλλογές για την ανάδειξη ενός υπο-είδους που έγινε γνωστό με τον μάλλον άχαρο τίτλο balkan beat, στο παρακάτω mix βρίσκεται μια επιλογή από τις καλύτερες στιγμές των δύο δίσκων, σύμφωνα πάντοτε με το υποκειμενικό κριτήριο του γράφοντος.

Are You Gypsified? (info + d/l link) [Play now]
1. Bigga Bush vs Koçani Orkestar - L'Orient est Roots
2. DJ Click vs Mahala Raï Banda - Romano Dance
3. Modern Quartet vs Koçani Orkestar - Fantasia for Clarinet
4. Cibelle vs Koçani Orkestar - Maxutu
5. Olaf Hund vs Ursari de Clejani / Taraf de Haïdouks / Koçani Orkestar - Are You Gypsified? (Megamix)
6. Señor Coconut vs Koçani Orkestar - Usti, Usti Baba
7. Yuriy Gurzhy / Russendisko & Friends vs Zelwer - The New Adventures Of Soldier Tufaiev
8. Tunng vs Taraf de Haïdouks - Homecoming

Natacha Atlas - I Put A Spell On You

Με ρίζες σε Μαρόκο, Παλαιστίνη, Αίγυπτο και Αγγλία, η γεννημένη στο Βέλγιο Natacha Atlas ξεκίνησε την πορεία της στη μουσική τραγουδώντας αρχικά στα ισπανικά σε δίσκους του Jah Wobble ("Rising Above Bedlam") και άλλων. Εντάχθηκε στην κολλεκτίβα των Transglobal Underground και σύντομα ξεκίνησε να δισκογραφεί τα δικά της σόλο άλμπουμ, στα οποία ανακάτευε την αραβική ποπ με τα σύγχρονα beats, μαζί και με τις άλλες ποικίλες επιρροές της, χτίζοντας έναν ίσως όχι ταιριαστό σε όλα τα γούστα, αλλά σίγουρα ξεχωριστό ήχο.

Στο παρακάτω mix βρίσκονται 8 κομμάτια από τους πρώτους 4 σόλο δίσκους της, που αφορούν την περίοδο 1995-2001. Το mix ξεκινάει και τελειώνει με δύο διασκευές, μια στο I Put A Spell On You του Screamin’ Jay Hawkins και μια στο Mon Amie La Rose, μεγάλη επιτυχία στα ’60s για τη Françoise Hardy.

Natacha Atlas - I Put A Spell On You (info + d/l link) [Play now]
1. I Put A Spell On You
2. Amulet
3. Yalla Chant
4. Mish Fadilak
5. Mahlabeya
6. Leysh Nat’ Arak
7. Moustahil
8. Mon Amie La Rose

Daby Touré & Skip McDonald - Baye

Daby Touré and Skip McDonald are seen here during an impromptu performance in The Wood Room at Real World Studios. This was the first time we had seen them perform together, a totally spontaneous meeting of two musicians and an unrehearsed rendition of 'Baye' from Daby's 'Stereo Spirit' release.

As Skip later said, "To meet a brother like this..." He shakes his head. "It's a rare, rare thing." Their collaboration continues to grow, first with a release through The B&W Music Club, then with 'Call My Name' on Real World Records.

(από εδώ)

Dengue Fever: psychedelic khmer rock'n'roll

Σε ένα ταξίδι τους στην Καμπότζη τα αδέρφια Ethan και Zac Holtzman έρχονται σε επαφή με την καμποτζιανή ποπ της δεκαετίας του 60, ο ήχος της οποίας έχει σαφείς επιρροές από το rock'n'roll της ίδιας εποχής. Στο ίδιο ταξίδι ο Ethan αρρωσταίνει από δάγκειο πυρετό (dengue fever).

Επιστρέφοντας στην Καλιφόρνια βρίσκουν την καμποτζιανή τραγουδίστρια Chhom Nimol, που γνωρίζει τα κομμάτια που ενθουσίασαν τα μέλη του γκρουπ. Παίρνουν το όνομα Dengue Fever και κυκλοφορούν δύο δίσκους με διασκευές και επανεκτελέσεις κλασικών khmer pop τραγουδιών, αλλά και με δικές τους συνθέσεις (όπου οι στίχοι γράφονται αρχικά στα αγγλικά και στη συνέχεια μεταφράζονται στα χμερ).

Υπογράφουν στη Real World και κυκλοφορούν τον τρίτο δίσκο τους "Venus On Earth" το 2008. Εδώ περιέχονται και πρωτότυπες συνθέσεις στα αγγλικά, τραγουδισμένες σε ντουέτο από τον Ethan και τη Chhom (με τη «σπασμένη» αγγλική προφορά της).

Στο μουσικό τους στίγμα υπάρχουν στοιχεία από surf-rock, 60s psychedelia, spaghetti-western, ένα σαξόφωνο που παραπέμπει στην αιθιοπική jazz, όπως κάνουν εξάλλου και οι κλίμακες των γυναικείων φωνητικών. Φλερτάρουν μεν διακριτικά με το κιτς, αλλά δεν αφήνουν πουθενά το χιούμορ να υπερκεράσει τη σοβαρότητα του παιξίματός τους και να υπονομεύσει την αυθεντικότητά τους.

Το "Venus On Earth" είναι ένας από τους δίσκους που άκουσα περισσότερο το τελευταίο διάστημα, ενώ μάλλον δεν πέρασε και τελείως απαρατήρητος στη χώρα μας (όπως φαίνεται κι από την τιμητική 50η θέση του στο μουσικό δημοψήφισμα των ελληνικών blog!).

Στο παρακάτω βίντεο οι Dengue Fever παίζουν live το "Tiger Phone Card" και μοιάζουν βγαλμένοι από ταινία του Tarantino:

Στο realworldremixed.com τα τελευταία δυόμισι περίπου χρόνια ανεβαίνουν επιλεγμένα κομμάτια από τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες της Real World, σε πακέτα με διαχωρισμένα τα audio tracks (φωνητικά, κρουστά, έγχορδα, εφέ κτλ), ελεύθερα για κατέβασμα σε όποιον θέλει να φτιάξει και να ανεβάσει το δικό του remix. Με την αφθονία των μουσικών software, αλλά και την πληθώρα των επίδοξων remixers, ανεβαίνουν πολλές προσπάθειες που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις «επαγγελματικές» κυκλοφορίες.

Εδώ διατηρώντας τη δομή του πρωτότυπου ίδια, ο πρώτος remixer προσπαθεί να κάνει πιο δυναμικό τον ήχο:



Ο δεύτερος προσπαθεί να μιμηθεί μια big band της Νέας Ορλεάνης:



Ένας τρίτος ενισχύει τα ethnic στοιχεία:



Ο τέταρτος μοντάρει διαφορετικά τα φωνητικά και προσθέτει τη συνοδεία της ηλεκτρικής του κιθάρας στα δύο κανάλια:



Ο πέμπτος στην πιο ευφάνταστη ίσως απόπειρα, επιχειρεί να φανταστεί πως θα το είχαν ρεμιξάρει οι Pet Shop Boys:

Το Head Charge στον Tony Allen

Ωραίος τίτλος, έτσι; Πάντοτε ήθελα να αναφερθώ στον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο - κατά το πρότυπο του Ιούλιου Καίσαρα και του Νομάρχη (π.χ. «ο Νομάρχης μιλάει πάντα καθαρά κι αντρίκεια») - και το blogging ήταν η μοναδική λύση!

Το πρώτο πράγμα που έκανε εντύπωση μπαίνοντας στο Fuzz στην αρχή της Βουλιαγμένης ήταν το πλήθος (μέτρησα γύρω στα 8) κορίτσια και αγόρια που σε ρωτούσαν «Καπνίζετε;». Όχι, δεν εκπροσωπούσαν κάποια πιλοτική αντικαπνιστική πρωτοβουλία, αλλά γνωστή μάρκα τσιγάρων με σύμβολο συμπαθές θηλαστικό της ερήμου. Ζωσμένα με δειγματολόγια-βιτρίνες σχεδόν στενοχωριούνταν όταν έπεφταν σε μη καπνιστές. Όπως μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς, μέχρι να ξεκινήσει η συναυλία (με την αναμενόμενη καθυστέρηση 1 ώρας και κάτι από τη θεωρητική ώρα έναρξης), ένα ντουμάνι πυκνού καπνού είχε κυκλώσει τον χώρο.

Η μπάντα του Tony Allen ήταν καταπληκτική. Δυστυχώς τα ονόματα των 4 μουσικών που τον συνόδευαν δεν έγιναν γνωστά σε κανένα δελτίο τύπου (ούτε κι ήταν εύκολο να βρεθούν με ένα γρήγορο ψάξιμο στο Γκουγκλ), υποθέτω πάντως ότι πρόκειται για μουσικούς που συμμετέχουν στον δίσκο που ηχογραφεί αυτήν την περίοδο και δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη.

Δύο λευκοί (μάλλον γαλλικής καταγωγής), ο ένας στα keyboards, ο άλλος - με cool σκούρα γυαλιά μονίμως φορεμένα - έχοντας αναλάβει την τρομπέτα, αλλά και τον ρόλο να «ξεσηκώσει» το κοινό χτυπώντας συνοδευτικά κρουστά (όπως το shekere) με αντίστοιχες χορευτικές κινήσεις. Δυο μαύροι με παρόμοια dreadlocks στο κεφάλι, ο ένας στην κιθάρα, ο άλλος στο μπάσο, αμφότεροι εξαιρετικοί players.

Ο ίδιος ο Tony Allen, πίσω από τα κρουστά του (επίσης με χαρακτηριστικά μεγάλα shades-καθρέφτες), επιβεβαίωσε το γεγονός ότι θεωρεί περιττή την κίνηση του σώματος την ώρα του drumming (αντιθέτως προτιμάει να είναι συγκεντρωμένος), αφήνοντας μόνο χέρια και πόδια να κάνουν τη δουλειά. Αυτό βέβαια καθόλου δε σήμαινε ότι έπαιζε ανέκφραστος, καθώς ένα μεγάλο χαμόγελο σχηματιζόταν στα χείλη του κάθε φορά που το ενθουσιώδες κοινό συμμετείχε είτε χειροκροτώντας είτε κρατώντας τον ρυθμό. Με ιδιαίτερα low profile μιλούσε λίγο (και σιγανά) στην αρχή για να μας πει “let’s not talk and just play, OK?” και λίγο αργότερα “Please, keep the pipe down, OK?”.

Παρότι στις τελευταίες του συνεργασίες πειραματίστηκε με hip-hop και ενίοτε ηλεκτρονικούς ήχους, μας έπαιξε καθαρό afrobeat, πυκνό, funky και bass-heavy, με επαναλαμβανόμενες call-and-response φράσεις στα φωνητικά, όπως ακριβώς έγινε γνωστό από τους Nigeria 70 του Fela Kuti. Με ρεπερτόριο αποκλειστικά από τη solo πορεία του (γνώρισα τα Asiko, Kindness και Black Voices), άφησε χώρο στον ίδιο και στους μουσικούς του να σολάρουν, ενώ συχνά τα κομμάτια τέλειωναν (ή έφταναν σε κορύφωση) μέσα σε σχεδόν rock τζαμάρισμα. Μετά από μιάμιση ώρα η μπάντα αποχώρησε μέσα σε γενική αποθέωση, με όλους τους μουσικούς και ιδιαίτερα τον Tony να νιώθει συγκίνηση και να μας ευχαριστεί πολλαπλά, και τα πρόσωπα στο κοινό φωτεινά και ειλικρινά ευτυχισμένα.

Επιστροφή στη σκηνή για ένα encore (μια δεκάλεπτη-και-κάτι εκτέλεση του Ariya) και νέα έξοδος σε γενικό χειροκρότημα. Δεύτερο encore δεν υπήρξε (παρά τη νέα προσπάθεια).

Στα μικρά της συναυλίας (αυτά που συζητάς με τους φίλους σου και γελάς), ένας μεσήλικας τύπος με intellectual παρουσιαστικό (γυαλιά, μουσάκι κτλ), που κάθε τόσο έβγαζε έναν σπηλαιώδη βρυχηθμό «yeeeeeeeaahh!» (φανταστείτε τον Gerard Butler στους 300) με αποτέλεσμα τόσο να μας κοψοχολιάζει, αλλά και να με γεμίσει σάλια… Επίσης, η συνήθεια του να ανοίγεις κουβεντούλα - αν και παρατηρήθηκε σε μικρότερο βαθμό από ό,τι συνήθως - παραμένει ενοχλητική για τους διπλανούς, κι όχι, το ότι η μουσική είναι jazz (με την ευρεία έννοια του όρου) και mainly instrumental δε σημαίνει ότι μπορούμε ταυτόχρονα να λύνουμε και τα προσωπικά μας (καταραμένε Woody Allen!).

Εν ολίγοις, μια θαυμάσια συναυλία, από αυτές που χωρίς πολύ hype, αξίζουν και με το παραπάνω. Εφάμιλλη εκείνης των Manu Dibango & Ray Lema στον ίδιο χώρο (όταν λεγόταν Club 22), πριν από μερικά χρόνια.

(φωτογραφική δεν είχα μαζί μου - αυτή του κινητού είναι άθλια - οπότε μάλλον θα κλέψω τις φωτό από κανένα άλλο live review, όταν το πετύχω).
(update: φωτό από το avopolis)