Come Down With Us

Τη συγκεκριμένη συλλογή την είχα γράψει κάπου εφτά χρόνια πριν˙ την ξέθαψα πρόσφατα και την ξανάκουσα, παίρνοντας έτσι την ιδέα να την ανεβάσω εδώ, μαζί με άλλες δύο ακόμη, κάπως σαν αντιστάθμισμα για το διάστημα της (έως τώρα και επερχόμενης) αναγκαστικής απουσίας μου από το μπλογκ και τις διαδικτυακές γειτονιές γενικότερα.

Ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και πηγαίνοντας προς Βρετανία, με κάποιες στάσεις σε Καναδά, Ιρλανδία και Γαλλία, οι επιλογές των κομματιών μπορεί να μην αποτελούν τον ορισμό του σπάνιου ή ψαγμένου, φτιάχνουν όμως ένα ενδεικτικό soundtrack της μουσικής των late 90s - early 00s και καταγράφουν κάμποσες προσωπικές αδυναμίες.

Καλή χρονιά!


Come Down With Us (18 trks; 74m 41s)

Ποπ + Ροκ: 200 δίσκοι για 200 τεύχη (1978-1995)

Όταν οι πληροφορίες γύρω από τη μουσική ήταν ακόμη σχετικά περιορισμένες και δυσπρόσιτες, με βασικές πηγές κανάλια όπως το MTV, το εμπορικό ραδιόφωνο και απόψεις φίλων και γνωστών, η συμβολή των μουσικών περιοδικών ήταν ανεκτίμητη.

Το πρώτο τεύχος του Ποπ + Ροκ που αγόρασα ήταν εκείνο του Απριλίου του 1995 με την PJ Harvey στο εξώφυλλο. Έκτοτε το έπαιρνα τακτικά κάθε μήνα (όπως και το σχετικά σύντομης διάρκειας αδελφάκι του "Zoo", με θεματολογία και αισθητική αντίστοιχη του βρετανικού Mojo), μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας, όταν έπειτα από αρκετές αλλοπρόσαλλες προσπάθειες για αλλαγή ταυτότητας και αποτυχημένα φλερτ με το –κακώς εννοούμενο– lifestyle, κατέληξε σκιά του παλιού του εαυτού.

Στην καλύτερη φάση του, υπό τη διεύθυνση του Μάρκου Φράγκου, διέθετε ένα ξεχωριστό επιτελείο συντακτών: ο ειδικευμένος στους «μαύρους» ήχους, αυστηρός αλλά πάντοτε τεκμηριωμένος και χιουμοριστικός Θανάσης Βούτσινος, ο ιδιαίτερα εμπνευσμένος στη γραφή Νίκος Μποζινάκης, ο ενθουσιώδης μέσα-σε-όλα-τα-είδη Μάνος Μπούρας, ο γενικών καθηκόντων και ευαίσθητος Σπήλιος Λαμπρόπουλος, ο πιστός του ηλεκτρονικού πειραματισμού Τάσος Μαρούγκας και αρκετοί ακόμη.

Το καλοκαίρι του 1995 –ακόμη μαθητής Γυμνασίου– πήρα στα χέρια μου το διπλό επετειακό τεύχος Αυγούστου/Σεπτεμβρίου, όπου με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 τευχών του Ποπ + Ροκ, υπήρχε μια λίστα-οδηγός με τους 200 δίσκους «που απασχόλησαν περισσότερο τις σελίδες του περιοδικού» από το πρώτο τεύχος του 1978 μέχρι τα μέσα του 1995. Ξεφυλλίζοντας κάποια στιγμή λίγες μέρες πριν αυτά τα παλιά περιοδικά, αποφάσισα να ανεβάσω εδώ τη λίστα, χάρη στην οποία ήρθα τότε σε επαφή με πολλά καινούργια άγνωστα ονόματα και προτάσεις δίσκων, στη λογική του «να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι».

Ο διευθυντής του Ποπ + Ροκ, που προλογίζει αυτό το αφιέρωμα, γράφει σήμερα, δεκαπέντε χρόνια αργότερα στο προσωπικό του μπλογκ, με αφορμή το κλείσιμο ενός άλλου έντυπου, ένα πολύ ενδιαφέρον αλλά και αποκαρδιωμένο κείμενο για την εμπειρία του να κυκλοφορείς ειδικευμένα μουσικά περιοδικά στην εποχή των ευρυζωνικών συνδέσεων και της διαδικτυακής πληροφόρησης, σημειώνοντας ενδεικτικά πως αισθάνεται ότι η συγκεκριμένη εκδοτική δραστηριότητα αφορούσε πλέον «μοναχικούς ρομαντικούς που "χειρουργούσαμε" το συκώτι του ψύλλου ενώ εκεί έξω κανείς δεν άκουγε πραγματικά, τι είχαμε να πούμε ή αν είχαμε να πούμε κάτι».

Η παρακάτω αναδημοσίευση ας θεωρηθεί φόρος τιμής σε μια εποχή που ο μουσικός τύπος μπορούσε πραγματικά να αλλάξει τις ζωές κάποιων ανθρώπων.

(Με ένα κλικ οι εικόνες μεγαλώνουν ή εναλλακτικά, εδώ βρίσκεται ολόκληρο σε μορφή pdf)

Pet Shop Boys - tonight is forever

Μαζί με τον φίλο από την Φινλανδία φεύγουμε απόψε για τη συναυλία των Pet Shop Boys.

(φωνή στο βάθος):
- Μα καλά, τι τους βρίσκεις;

- Μην τους υποτιμάς, οι Pet Shop Boys μου αρέσουν πολύ επειδή:

* είναι οι Beatles της europop

* επανέφεραν στη μουσική σκηνή τη Dusty Springfield

* όταν σοβαρεύονται γράφουν κοινωνικά σχόλια που θα ζήλευαν πολλά punk συγκροτήματα

* θυμίζουν τα 80s χωρίς να σε κάνουν να ντρέπεσαι

* τα βιντεοκλίπ τους ήταν ανέκαθεν μικρά κομψοτεχνήματα

* σατίρισαν τον γιαπισμό των 80s τόσο πειστικά, ώστε να καταφέρουν να κάνουν επιτυχία στο αμερικανικό mainstream, που μάλλον αγνόησε την ειρωνεία πίσω από τους στίχους - κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και στον Peter Gabriel την ίδια εποχή

* στα remix album τους η Madonna βρίσκεται δίπλα στους Rammstein

* σχολιάζουν την επιβολή της CCTV στη βρετανική κοινωνία (1,2)

* τους ακούνε και τύποι που κατά τα άλλα βγάζουν σπυράκια με είδη όπως η synth-pop και η eurodisco.

* όταν εμβαθύνουν στις προσωπικές σχέσεις γράφουν με μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος από τους ομότεχνούς τους Depeche Mode

* τοποθετούν απροσδόκητες πολιτικές / ιστορικές / καλλιτεχνικές αναφορές στα τραγούδια τους: ενδεικτικά, κατέκτησαν την κορυφή των charts με ένα κομμάτι που κατέληγε στο ταξίδι του Λένιν μέσα σε σφραγισμένο τρένο κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο ("from Lake Geneva to the Finland station"), ενώ σχολίασαν τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου με πλάγιες αναφορές στη δίκη του Oscar Wilde ("And I, my Lord, may I say nothing?")

* ξέρουν να σατιρίζουν τη ματαιοδοξία της showbusiness (1,2)

* κρύβουν ορισμένα από τα καλύτερα κομμάτια τους σε b-sides

* ο Neil Tennant προσέγγισε όψεις της φιλομόφυλης επιθυμίας αρχικά με ευαίσθητα υπαινικτικό τρόπο (1,2), αλλά και με έξυπνα προβοκατόρικες διασκευές (1,2) μετά το ξεκάθαρο coming out του πέμπτου τους δίσκου

* έγραψαν ένα από τα πιο ευφυή κομμάτια για την ενστάλαξη της θρησκευτικής ενοχής από μικρή ηλικία

* ανέθεσαν ενορχηστρώσεις τραγουδιών τους στον Ennio Morricone και τον Angelo Badalamenti

* ορίζουν την αρχετυπική βρετανική φλεγματικότητα

* τα μαλλιά τους άρχισαν να γκριζάρουν και να πέφτουν από νωρίς χωρίς να καταφύγουν στις γνωστές κωμικοτραγικές λύσεις - αν εξαιρέσουμε τα εκάστοτε καπέλα και τις εκκεντρικές μεταμφιέσεις τους.

* εξελίχθηκαν από guilty pleasure σε πρότυπα της ποπ σχολής

* ρισκάρουν να αποξενώσουν κομμάτι του κοινού τους δηλώνοντας απροσχημάτιστα ότι προτιμούν τους σκύλους ("when I get back to my small flat / I want to hear somebody bark") από τις γάτες ("don't want a cat / scratching its claws all over my habitat / giving no love and getting fat") (σόρρυ Gatoulea!)


Αποσπάσματα από συνεντεύξεις των PSB:

(i) «Είναι άραγε η μουσική το νόημα μιας ποπ συναυλίας σήμερα; Ή μήπως η απόλαυση βρίσκεται στο να παίρνεις φωτογραφίες και βίντεο από κινητά τηλέφωνα; Ανεβαίνοντας στη σκηνή θα υπέθετες εύκολα το δεύτερο. Στις περισσότερες συναυλίες, θαμπώνεσαι από φωτογραφικά φλας και αποσπάται η προσοχή σου από τη λάμψη στα φώτα των βίντεο. Στο Ατλάντικ Σίτυ, προσπαθούσα να δώσω μια εγκάρδια ερμηνεία της μπαλάντας μας Jealousy, ενώ ακριβώς μπροστά μια γυναίκα έβαζε έναν φίλο της να την πάρει φωτογραφία καθώς στεκόταν μπροστά μου. Έπειτα, κοίταξε τη λήψη στην οθόνη και γελώντας πολύ, έβαλε να την ξανατραβήξουν. Μου ήρθε να την κλωτσήσω».

(ii) «Νομίζω πως όποιος ενδιαφέρεται για το νόημα της μουσικής του έχει κάποια σχέση με το πανκ, γιατί το πανκ αφορούσε την ουσία πάνω από τη φόρμα, την ικανότητα και την τεχνική. Εκείνο που το πανκ δεν έκανε, ήταν να παίζει πολλές νότες και βρίσκεται μια θαυμάσια οικονομία σε αυτό. Νομίζω ότι οι άνθρωποι της γενιάς μας, της μετα-πανκ γενιάς, καθώς μεγαλώνουν έχουν ακόμη τις ρίζες τους στη λατρεία του David Bowie όταν ήταν έφηβοι και στην άντληση έμπνευσης από το πανκ, ακόμη και αν δεν έκαναν πανκ δίσκους. Εκεί υπάρχει επίσης το στοιχείο του να λες όχι και να μην είσαι πάντα ευάρεστος».

(iii) «Ήμουν πάντοτε επικριτικός απέναντι στη γκέι κουλτούρα. Α) Υπάρχει; Β) Πρέπει αν υπάρχει; Η γκέι κουλτούρα έχει γίνει πια τόσο mainstream που ένα φιλμ όπως ο «Μπρούνο» μπορεί να υποθέσει ότι το κοινό είναι αρκετά εκπαιδευμένο σχετικά με τους γκέι ώστε να μπορεί να τους σατιρίζει. Όταν ήταν underground, η γκέι κουλτούρα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Όταν είναι mainstream, είναι πολύ λιγότερο ενδιαφέρουσα. Είναι κάτι υγιές, αλλά και βαρετό».

(iv) «Πάντοτε ήμουν ενάντιος στις ροκ αριστοκρατίες. Θέλω να πω, γιατί ο Μικ Τζάγκερ αποδέχεται την Ιπποσύνη; Μοιάζει να ακυρώνει ολόκληρη την καριέρα των Rolling Stones. Την ξαναγράφει αναδρομικά σαν μια καριέρα στη showbusiness. Η ιδέα ότι σήμαινε πραγματικά κάτι, η ιδέα ότι εξέφραζε ο,τιδήποτε εναλλακτικό απέναντι στη συμβατική κοινωνία, ματαιώνεται. Γιατί να αποζητούν την ευλογία του κατεστημένου; Αλλά, στα βάθη της καρδιάς του, αυτό πρέπει να είναι εκείνο που ήθελε πάντοτε ο Τζάγκερ».

(v) «Είναι περίεργο, αλλά υπάρχουν ακόμα γυναίκες που με κυνηγούν. Υπήρχαν δύο stalkers που ήρθαν να με παντρευτούν: μία από τη Γερμανία, μία από την Πολωνία. Και είχα κι εκείνο το κορίτσι από την Αγγλία κάποτε, έξω από το σπίτι μου μαζί με τη μαμά της. Όταν της είπα να φύγει, η μαμά της ήταν ιδιαίτερα αγενής: «ναι, άκουσα ότι δε σου πολυαρέσουν τα κορίτσια», τη στιγμή που η ίδια στην πράξη ήθελε να μου προξενέψει την κόρη της! Και μετά υπήρχε κι εκείνο το κορίτσι που έδενε ένα μπαλόνι στο σπίτι μου κάθε μέρα, πέντε φορές τη βδομάδα επί έξι μήνες. Μεγάλα μπαλόνια ηλίου στα κάγκελα».

«Το πιο αστείο ήταν ότι το μπαλόνι έφτανε στο ύψος του παράθυρου της κρεβατοκάμαρας, κι έτσι όταν άνοιγε τις κουρτίνες το πρωί, ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε».

«Ξυπνούσα, κατέβαινα κάτω, ξεκρεμούσα το μπαλόνι και το άφηνα να χαθεί στον ουρανό. Και μια μέρα κόλλησε ένα σημείωμα που έλεγε «έρχομαι για τσάι αύριο στις 4 η ώρα», οπότε μίλησα στον άνθρωπο που προσέχει το σπίτι μου. Χτύπησε το κουδούνι, λέγοντας «ήρθα για να δω τον Νηλ», εκείνος της απάντησε «ναι, έχει κάτι για εσάς» και άδειασε έναν κουβά νερό πάνω της. Έφυγε τρέχοντας στον δρόμο. Ήταν μια πραγματικά φρικτή πράξη, αλλά ήξερα ότι μόλις ξεπερνούσε το σοκ, θα σταματούσε πια και όντως έτσι συνέβη».

-----------------------------------------------------

Εδώ, η συνέντευξή τους στον Παναγιώτη Μενέγο, από τον «Ταχυδρόμο» των «Νέων» του περασμένου Σαββάτου (κλικ για μεγέθυνση):

Video Jaxx

Έβρισκα πάντοτε πολύ ενδιαφέρουσα την ιδιότυπη alternative house pop των Basement Jaxx, παρόλο που δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία σε κανένα από τα δύο συγκεκριμένα συστατικά είδη. Μπορεί ο πυρήνας των συνθέσεών τους να είναι mainstream -πολλά κομμάτια τους δε θα φάνταζαν παράταιρα για παράδειγμα σε κάποιο δίσκο της Madonna- οι ίδιοι όμως προτιμούν να υπονομεύουν τις μελωδίες τους με διάφορα εφέ, θορύβους και production tricks, καθιστώντας τον τελικό τους ήχο αρκετά πιο αντιραδιοφωνικό και εκκεντρικό από τον μέσο όρο. Ενδεικτικά, ο Andy Kellman γράφει στο allmusic.com, ίσως με ένα βαθμό υπερβολής: "they are to house what Miles Davis is to jazz, what Chuck Berry is to rock, what Public Enemy is to rap".

Πολύ ξεχωριστά όμως είναι και τα βιντεοκλίπ τους, αυτοτελείς χιουμοριστικές και πρωτότυπες ταινίες μικρού μήκους. Παρακάτω βρίσκεται μια επιλογή με δέκα από αυτά:

1. Take Me Back To Your House (feat. Martina Bang)



Ποπ κομμάτι που δανείζεται στοιχεία από country & western. Στο βιντεοκλίπ, ο χαρακτηριστικός ήχος από το μπάντζο θα μετατραπεί σε μπαλαλάικα και ολόκληρο το βίντεο γίνεται ένας χιουμοριστικός φόρος τιμής στη σοβιετική σημειολογία.

2. Oh My Gosh (feat. Vula Malinga)


(update: embedding disabled, watch here)

Ναζιάρικη female pop, η ανατροπή του βίντεο όμως βρίσκεται στη μεταφορά του σκηνικού στον χώρο ενός οίκου ευγηρίας.

3. U Don't Know Me (feat. Lisa Kekaula)



"You don’t know me / you don’t know anything about me" λέει το ρεφρέν ενός πολύ soulful τραγουδιού και στο βίντεο η μυστική ζωή της βασίλισσας Ελισάβετ έρχεται στο φως. Οι υπεύθυνοι του βρετανικού MTV πάντως δεν είχαν ανάλογη αίσθηση του χιούμορ και εξόρισαν την προβολή του στη μεταμεσονύχτια ζώνη, ώστε να μη δημιουργούνται αθέμιτες εντυπώσεις στο ανήλικο κοινό του.

4. Where's Your Head At



Βασισμένο σε sample από τραγούδι του Gary Numan, είναι ίσως ό,τι κοντινότερο σε big beat electronica έχουν κάνει. Το περίπου καφκικό βιντεοκλίπ του "Where's Your Head At" είναι και το πιο γνωστό τους μέχρι σήμερα, ενώ έχει συμπεριληφθεί μεταξύ άλλων και από το Pitchfork στη λίστα "100 Awesome Music Videos". (Ενδιαφέρουσα υποσημείωση περί Pitchfork: τα δύο πρώτα άλμπουμ των Basement Jaxx είχαν βαθμολογηθεί με 3.5 και 3.8 αντίστοιχα, κάποια στιγμή όμως οι BJ άρχισαν να θεωρούνται "cool" από όλο και μεγαλύτερο ακροατήριο. Η κριτική στη συλλογή που κυκλοφόρησε το 2005 με όλα τα μέχρι τότε singles τους συνοδεύτηκε από ένα 9.5 και τα επόμενα άλμπουμ τους πήραν αρκετά υψηλή βαθμολογία, πάντοτε όμως με την παρατήρηση ότι «δεν έχουν τη φρεσκάδα των πρώτων τους δίσκων»).

5. Romeo (feat. Kele Le Roc)



Από τα πιο γνωστά κομμάτια τους, με βίντεο-αφιέρωμα στις ταινίες του Bollywood. Αξίζει να σημειωθεί ότι κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2001, αλλά σταμάτησε απότομα να προβάλλεται μετά την 11η Σεπτεμβρίου από το αμερικανικό MTV με το σκεπτικό ότι στους τηλεθεατές δε θα αρέσει να βλέπουν εικόνες από ανατολικές χώρες στην οθόνη τους όταν θέλουν να ξεφύγουν από τη θλιβερή επικαιρότητα (!).

6. Plug It In (feat. JC Chasez)



Αρκετά ευδιάκριτο το σεξουαλικό υπονοούμενο του τίτλου, γίνεται μάλλον ακόμη πιο σαφές από τα fembots που πρωταγωνιστούν στο ευρηματικό βίντεο ως προϊόντα υπηρεσιών τηλεμάρκετινγκ.

7. Do Your Thing (feat. Elliot May)



Ένα Latin-house-soul μείγμα, οι στίχοι του οποίου δίνουν την αφορμή για ένα παιχνίδι με τα μπλουζάκια των πρωταγωνιστών του κλιπ.

8. Rendez Vu



Αυτό είναι το κομμάτι με το οποίο έφτασαν στην πιο ψηλή θέση των βρετανικών charts μέχρι σήμερα (Νο 4), αλλά προσωπικά βρίσκω ότι είναι το single τους που μου αρέσει λιγότερο από όλα όσα έχουν κυκλοφορήσει. Είναι πάντως αρκετά ενδεικτικό του τρόπου που -ελλείψει κάποιου guest vocalist- χρησιμοποιούν τα δικά τους φωνητικά (του Felix Buxton δηλαδή) περασμένα από στρώσεις vocoder και autotune. Από την άλλη όμως, το κομμάτι συνοδεύεται από το πιο σουρρεαλιστικό κλιπ τους, που θυμίζει κάτι από «Τρεις Αμίγκος».

9. Good Luck (feat. Lisa Kekaula)



Αυτό πάλι, (ένα σύγχρονο "I Will Survive") είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια τους. Το βίντεο μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο, ωστόσο το concept «νταρντάνα soul diva πίσω από το τιμόνι πηγαίνει να δουλέψει δεσμοφύλακας και καταριέται τον πρώην της» είναι εξαιρετικά λειτουργικό.

10. Lucky Star (feat. Dizzee Rascal)



Άλλο ένα από τα καλύτερά τους κομμάτια, με ένα συγκριτικά απλό βίντεο.


ΥΓ. Εδώ, σε μια από τις πρώτες αναρτήσεις του μπλογκ, υπάρχει μια παρόμοια λίστα με δέκα βιντεοκλίπ των Chemical Brothers.

Αφιερώσεις

Leaders Let The People Down



Promise is a comfort to a fool

Just Go Away



Don't you know
Don't wanna see you here no more
Pack it and move it
You spell, you read "O U T" = out

The Age Of The Understatement



And she would throw a feather bower in the road
If she thought that it would set the scene

Flamboyant

You're so flamboyant
the way you look
It gets you so much attention
Your sole employment
is getting more
You want police intervention

Now That We Found Love



Now that we found love
what are we gonna do
with it?

Michael Joseph Jackson (29.08.1958 - 25.06.2009)

Τα δύο κορυφαία του άλμπουμ:

Τι έγραψε το Rolling Stone την εποχή που κυκλοφόρησαν:
Off The Wall (1979)
Thriller (1982)

Επίσης, κριτικές από το allmusic.com: Off The Wall, Thriller.

Ίσως το αγαπημένο μου τραγούδι του:



Σε ένα ενδιαφέρον παλιότερο αφιέρωμα του Mic στον Michael Jackson, διαβάζουμε την παρακάτω πληροφορία, από την εποχή της μεγάλης του επιτυχίας (δεκαετία του ’80):

«ο Μητσοτάκης σε συνέντευξη του στο ΚΛΙΚ δήλωσε ότι θαυμάζει τον Τζάκσον γιατί μπορεί να επηρεάζει τόσο μεγάλες μάζες ανθρώπων».

Τη συνέχεια την ξέρετε...

Σημεία των Καιρών (1987)

Διπλό βινύλιο, αγορασμένο στο Μοναστηράκι πριν από δέκα χρόνια για περίπου 2.500 δραχμές.

Κλικ ον ίματζις του ινλάρτζ.

Καν γιου σι ένυθινγκ στρέηντζ;

Sinéad O'Connor - No Man's Woman

Όχι, στη συναυλία Πλιάτσικα - O'Connor δεν πήγα, όσο κι αν η κοντοκουρεμένη ιρλανδή έχει υπάρξει μια από τις μεγάλες μουσικές μου αδυναμίες. Για το σχιζοφρενικό concept της παρουσίας της ως support του Πλιάτσικα, γράφτηκαν πολλά (κυρίως σκωπτικά)˙ ήταν και ο βασικός λόγος που απείχα. Παρεμπιπτόντως, από τους Πυξ Λαξ έχω σχετικά ευχάριστες αναμνήσεις, κυρίως γιατί ήταν το λιγότερο ενοχλητικό πράγμα που παιζόταν στο λεωφορείο κατά τη διάρκεια της πενταήμερης εκδρομής του σχολείου μου στην Κρήτη˙ την ίδια χρονιά τους άκουσα να ανοίγουν τη συναυλία των R.E.M. στη Φρεαττύδα στον Αγιο Κοσμά και μπορώ να πω ότι μου είχαν κάνει αρκετά καλή εντύπωση, βοηθούσης και της θετικής μου διάθεσης. Είχε γραφτεί τότε ότι πρόκειται για τους «έλληνες R.E.M.», κάτι που θα ήταν ακριβές βέβαια, αν οι τελευταίοι είχαν γράψει μόνο το Everybody Hurts και παραλλαγές πάνω σε αυτό.

Η ξεχωριστή και αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της Sinéad O'Connor σε όλη της την πορεία δεν υπήρξε κάποιο προσχεδιασμένο τρικ του μάρκετινγκ, όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Ήδη από το 1993 με τις πράξεις της είχε κάνει σχεδόν ό,τι ήταν δυνατό για να καταστρέψει εμπορικά τη δημόσια εικόνα της, με τη μουσική βιομηχανία να τη θεωρεί από τότε «καμένο χαρτί». Μερικά αξιοσημείωτα βιογραφικά στοιχεία:

- Μεγάλωσε με μια καταπιεστική μητέρα, που κακοποιούσε την ίδια και τα αδέλφια της συστηματικά.

- Στα 15 της οδηγήθηκε σε αναμορφωτήριο για κλοπές και εγκατάλειψη του σχολείου.

- Δηλώσεις της για τον IRA σε βρετανικά μέσα, όταν έκανε τα πρώτα της βήματα, θεωρήθηκαν προκλητικές ως έκφραση υποστήριξης της δράσης του.

- Σε μία από τις πρώτες της περιοδείες στις ΗΠΑ, αρνήθηκε να ακουστεί ο αμερικανικός εθνικός ύμνος πριν από συναυλίες της, όπως όριζε η παράδοση, γεγονός που έκανε τον Frank Sinatra να δηλώσει ότι αν την πετύχαινε κάπου θα της «έκοβε τον κώλο».

- Πολυθρύλητη είναι η εμφάνισή της στο δημοφιλές Saturday Night Live το 1992, όπου έσκισε μια φωτογραφία του Πάπα σαν αντίδραση απέναντι στα τότε πρόσφατα σκάνδαλα κακοποίησης παιδιών στα καθολικά εκκλησιαστικά ιδρύματα.

- Οι θρησκευτικές τις αναζητήσεις αμέτρητες: μεταξύ άλλων καθολικισμός, βουδισμός, πνευματισμός και εσχάτως ρασταφαριανισμός (!).

- Το 2000 δηλώνει «είμαι λεσβία», για να αποσαφηνίσει μερικά χρόνια αργότερα «περίπου κατά το ένα τέταρτο μόνο». Από το 1996 ως το 2006 αποκτάει τέσσερα παιδιά από τέσσερις διαφορετικούς πατεράδες.

- Το 2003 δηλώνει μέσω του site της ότι αποφάσισε να αποχωρήσει από τη μουσική σκηνή για να ζήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Κάνει έκκληση σε όσους την αναγνωρίζουν στο δρόμο, να μην τη χαιρετούν. Ενάμιση χρόνο αργότερα βγάζει νέο δίσκο.

- Το 2007 δηλώνει ότι πάσχει από μανιοκατάθλιψη και ότι έχει κάνει απόπειρες αυτοκτονίας.


Στον ελληνικό τύπο γράφτηκε πρόσφατα ότι «έχει 500 χρόνια να βγάλει καλό δίσκο» (Δ. Κανελλόπουλος, «Το Ποντίκι»). Να σημειώσω ότι προσωπικά θεωρώ ότι δύο από τους πιο πρόσφατους δίσκους της συγκαταλέγονται στους καλύτερους της. Στο “Sean-Nós Nua” του 2002, τραγουδάει παραδοσιακά και «λαϊκά» ιρλανδικά κομμάτια σε συνεργασία με μερικούς από τους πιο γνωστούς folk μουσικούς της χώρας της, έχοντας μια σχεδόν ανεπαίσθητη πινελιά σύγχρονης προσέγγισης στην παραγωγή του δίσκου. Το 2005 ταξιδεύει στην Τζαμάικα και ηχογραφεί με το θρυλικό duo των Sly & Robbie (που ξαναχρησιμοποιούν για τα συγκεκριμένα sessions πραγματικά, «αναλογικά» όργανα μετά από καιρό digital/programmed παραγωγών) διασκευές στα αγαπημένα της reggae κομμάτια, στο άλμπουμ “Throw Down Your Arms”. Σε αντίθεση με άλλα γκρουπ που είχαν επιχειρήσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν, καλύπτοντας πιο απλό, crossover ρεπερτόριο (UB40, Madness, Selecter κ.ά.), η ίδια επιλέγει μια σειρά από «βαριά», θρησκευτικο-κοινωνικά roots κομμάτια των 70s και τα αποδίδει χωρίς να απομακρύνεται από το πρωτότυπο («ακολούθησε πιστά τον συνθέτη, τα έχει φροντίσει όλα σωστά, έλεγε η Μαρία Κάλλας», σημειώνει στο booklet του δίσκου).

ΥΓ1. Το “Nothing Compares 2 U” ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα, κυρίως μετά το εξαντλητικό του παίξιμο τόσα χρόνια από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, που το μετέβαλαν σχεδόν σε άλλη μια καλογυαλισμένη MOR-σούπα απευθυνόμενη κυρίως σε μετακλιμακτηριακό κοινό, παρέα με ακούσματα τύπου Bonnie Tyler και Celine Dion. Ενδεικτικός, ο πρόσφατος τίτλος περιοδικού που διαφήμιζε τη συναυλία Πλιάτσικα-O’Connor με τίτλο «Nothing compares 2 them» (μπλιάχ!)

ΥΓ2. Curiosity: εδώ, συνέντευξη του Winston Rodney (Burning Spear) στη Sinead O'Connor (!).

Το παρακάτω podcast περιλαμβάνει ένα κομμάτι (sample) από κάθε άλμπουμ της μέχρι σήμερα:

Sinéad O'Connor - No Man's Woman (info + d/l link) [Play now]
1. Mandinka
2. I Am Stretched On Your Grave
3. Why Don't You Do Right?
4. Red Football
5. 4 My Love
6. No Man's Woman
7. Paddy's Lament
8. Downpressor Man
9. Dark I Am Yet Lovely

Pet Shop Boys - Besides

Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου album ("Yes") των Pet Shop Boys σε δύο περίπου βδομάδες, ακολουθεί ένα αφιέρωμα στο βρετανικό pop duo με δέκα επιλογές σπάνιων ή σχετικά λιγότερο γνωστών κομματιών τους.

***Μια από τις μεγαλύτερες μουσικές αδυναμίες μου την εποχή που πήγαινα ακόμη Δημοτικό, σχεδόν τους αποκήρυξα λίγο αργότερα («ηλεκτρονικοί και εύπεπτοι»), για να τους επανεκτιμήσω ιδιαίτερα τα πιο πρόσφατα χρόνια***

Μαζί με την προσπάθεια τους να γράψουν το «τέλειο pop τραγούδι» σε κάθε τους single, οι Pet Shop Boys χρησιμοποιούσαν τις «πίσω πλευρές» τους για να κυκλοφορήσουν άλλοτε περισσότερο πειραματικά και παράδοξα κομμάτια κι άλλοτε τραγούδια που για διάφορους λόγους δε χωρούσαν στο tracklisting των επίσημων κυκλοφοριών τους, συνήθως όμως χωρίς να υπολείπονται καθόλου σε αξία. Επίσης, έγραψαν διάφορα τραγούδια είτε για να τα δώσουν σε άλλους καλλιτέχνες, στο πλαίσιο των συνεργασιών τους, είτε ως κομμάτια άλλων πρότζεκτ, με αποτέλεσμα αρκετά από αυτά να παραμείνουν σχετικά άγνωστα.

Δέκα τέτοια βρίσκονται στο παρακάτω mix:

Pet Shop Boys – Besides (info + d/l link) [Play now]
1. Don Juan
2. What keeps mankind alive?
3. Your funny uncle
4. Miserablism
5. Hey, Headmaster
6. Run, girl, run
7. The Resurrectionist
8. Girls don’t cry
9. Fugitive
10. My girl

1. Don Juan
Μπορεί συνήθως οι στίχοι του Neil Tennant να είναι άμεσοι και ευθείς, εξίσου συχνά όμως ο ίδιος χρησιμοποιεί μια αρκετά πιο πολύπλοκη στιχουργική, με αδυναμία στις ιστορικές αναφορές και παρομοιώσεις. Εδώ, σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης περίπτωσης, ο μεν χαρακτήρας του Δον Ζουάν του τίτλου αποτελεί μια μεταφορά για το πρόσωπο του Χίτλερ, οι δε «νύφες» του, αναφορές στην πολιτική επιρροή της ναζιστικής Γερμανίας στα Βαλκάνια στο διάστημα πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (!) - έμπνευση που κι ο ίδιος ο Tennant παραδέχεται σαν μια "rather pretentious" απόπειρα να γράψει στίχους στο ύφος της ποιήτριας Εdith Εitwell. Ηχογραφημένο το 1988, ως b-side του Domino Dancing, η ενορχήστρωση του αποτελείται αποκλειστικά από Fairlight συνθεσάιζερ.

King Zog's back from holiday,
Marie Lupescu's grey
and King Alexander
is dead in Marseilles

2. What keeps mankind alive?
Μια αρκετά ασυνήθιστη disco-pop εκτέλεση ενός τραγουδιού από την «Όπερα της Πεντάρας» των Kurt Weill και Bertolt Brecht. Η διασκευή ηχογραφήθηκε το 1988 στα στούντιο του BBC στο πλαίσιο αφιερώματος για τη συμπλήρωση 60 χρόνων από το πρώτο θεατρικό ανέβασμα του μιούζικαλ. Η ηχογράφηση έπρεπε να γίνει μέσα σε 4 μόνο ώρες, στη διάρκεια των οποίων χρησιμοποίησαν τη βοήθεια του Richard Coles των Communards για τις αλλαγές στις συγχορδίες.

What keeps mankind alive? The fact that millions
are daily tortured, stifled, punished, silenced, oppressed
Mankind can keep alive thanks to its brilliance
at keeping its humanity repressed

3. Your funny uncle
B-side στο It’s alright του 1989, σε μια από τις πιο προσωπικές στιγμές τους, περιγράφοντας την κηδεία ενός πολύ κοντινού τους φίλου, που έχασε τη ζωή του λόγω AIDS. Τα αμήχανα βλέμματα των γονιών απέναντι στους παρευρισκόμενους φίλους, η περιρρέουσα θλίψη, αλλά και η παρουσία του στρατιωτικού θείου που -ερχόμενη σε αντίθεση με τα κυρίαρχα στερεότυπα και τις αντιλήψεις τους- σπάει τον πάγο ανοίγοντας ειλικρινή και φιλική συζήτηση με την παρέα του ανιψιού του. Με αφετηρία τον θάνατο αυτό, οι PSB θα γράψουν ένα χρόνο αργότερα τη σπουδαιότερη ίσως σύνθεση τους, το Being Boring.

And, at the end, your funny uncle staring
at all your friends with military bearing
And stopped to stand
to smile and speak of you directly
"Good-bye', shake hands
like you did everything correctly

4. Miserablism
Outtake από το κλασικό "Behaviour" του 1990, βρήκε θέση τελικά ως b-side στο Was it worth it?. Πρόκειται για ένα κατά βάση ειρωνικό κομμάτι πάνω στη δραματική υπερβολή και την επιτήδευση στη μουσική και στην τέχνη, εμπνευσμένο, όπως λέγεται, από το look του Morrissey την ίδια εποχή. Ο στίχος του ρεφρέν "is is and isn’t isn’t", σύμφωνα με τον Neil Tennant, είναι η φράση που είπε ο ετοιμοθάνατος πατέρας ενός φίλου του, καταθέτοντας έτσι τη δική του χιουμοριστικά πεζή και πραγματιστική αντίληψη για τη ζωή.

It seems to me there's something serious beginning
A new approach found to the meaning of life
Deny that happiness is open as an option
and disappointment disappears overnight

5. Hey, Headmaster
B-side στο Can you forgive her? από το 1993. Ηχογραφημένο στα sessions του "Very", έμεινε μάλλον αδικαιολόγητα έξω από το τελικό άλμπουμ, ίσως εξαιτίας της αταίριαστης θεματολογίας του, με τους διφορούμενους στίχους του για την αλλαγή συμπεριφοράς ενός αυστηρού διευθυντή σχολείου.

All the kids in the school have seen you
being patient with the boys who fool you
when you used to hit them with your ruler
so independent too
Hey, headmaster, what's the matter with you?

6. Run, girl, run
Το 2001 οι Pet Shop Boys ανεβάζουν στη θεατρική σκηνή του Λονδίνου το μιούζικαλ "Closer To Heaven" σε δική τους πρωτότυπη μουσική και υπόθεση. Οι κριτικές που δημοσιεύτηκαν ήταν μάλλον αρνητικές, ωστόσο ακόμη κι οι πιο επικριτικοί ξεχώρισαν τη μουσική ως ένα από τα ατού της παράστασης. Στην είσοδο οι θεατές έπαιρναν δώρο ένα CD-single που περιείχε τη μεγάλη επιτυχία της one-hit-wonder (και νυν παρηκμασμένης) ροκ σταρ πρωταγωνίστριας του έργου, πρωτοηχογραφημένης υποτίθεται το 1971. Το Run, girl, run ήταν εμπνευσμένο από την ιστορική φωτογραφία της μικρής βιετναμέζας Phan Thị Kim Phúc που τρέχει γυμνή, με εγκαύματα σε όλο της το σώμα, για να ξεφύγει από τις ναπάλμ και την καταστροφή του χωριού της. Η εκτέλεση με τα φωνητικά του Neil Tennant υπάρχει μέχρι στιγμής μόνο σε demo.

Because peace comes
from the barrel of a gun
A thousand flowers
will bloom where you fall
Intellectuals chat
Headlines scream
Nixon’s a clown
and Mao's let you down

7. The Resurrectionist
B-side στο I’m with stupid του 2006, συνεχίζει το tribute στον 80s ήχο της α’ πλευράς. Οι στίχοι αφηγούνται -με πολλές δόσεις μαύρου χιούμορ- την πραγματική υπόθεση των resurrectionists, που είχε «συγκλονίσει την κοινή γνώμη» (όπως θα λέγαμε σήμερα) στο Λονδίνο του 1831. Μια παρέα απατεώνων που έχει στήσει μια κερδοφόρα επιχείρηση με την κλοπή πτωμάτων από νεκροταφεία και την πώλησή τους σε ιατρικές σχολές για το μάθημα της ανατομίας, θα αρχίσει να προχωρά πλέον και σε δολοφονίες, όταν η ζήτηση κάποια στιγμή θα ξεπεράσει την προσφορά...

We've all got to earn ourselves a living
All it takes is a little bit of digging
By a resurrectionist
Medical scientist
We don't bring them back to life
But we do bring them back from the dead

8. Girls don’t cry
Επίσης b-side στο I’m with stupid του 2006, αλλά σε αρκετά διαφορετικό κλίμα, αφορά την ιστορία μιας κοπέλας που αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της και τον συντηρητικό κοινωνικό της περίγυρο, για να ζήσει τις περιπέτειες της στο δρόμο λόγω της λεσβιακής της ταυτότητας.

She's wearing plaid and jeans
like a workman on the road
Hitching out west
with a personal stereo
playing "Lay, lady, lay"

9. Fugitive
Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για μια ιστορία πίστης, συντροφικότητας, απώλειας και λύτρωσης. Σαν κομμάτι όμως ενταγμένο στο concept του "Fundamental" (όπου συμπεριλήφθηκε μόνο στη διπλή special limited edition) δεν είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς ότι οι στίχοι αφορούν την προετοιμασία ενός καμικάζι αυτοκτονίας να φτάσει στην τελική του πράξη, με την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο να φανερώνει τα αντικρουόμενα συναισθήματα βεβαιότητας, άγχους, μοναξιάς και συντροφικότητας - σε ένα από τα πιο τολμηρά κομμάτια που γράφτηκαν από οποιοδήποτε βρετανικό γκρουπ μετά τις 7/7/2005.

It's always a new day in heaven
There's always a new way to heaven
You, my brother, I'm really gonna miss you
You, my brother, you're gonna take me with you

10. My girl
Στο πλαίσιο μιας συναυλίας στη μνήμη του συνεργάτη τους Dainton "The Bear" Connell, οι Pet Shop Boys ανέλαβαν να διασκευάσουν το My girl των Madness, με τον ίδιο τον Suggs να το τραγουδάει στη σκηνή. Στην εκτέλεση με τα φωνητικά του Neil Tennant (που υπάρχει μόνο σαν demo) κάνει εντύπωση η ιδιαίτερα επιτυχημένη προσαρμογή του ska-pop πρωτότυπου στο electro ύφος των PSB.

Why can’t I explain?
Why do I feel this pain?
cause everything I say
She doesn’t understand
She doesn’t realise
She takes it all the wrong way


ΥΓ1. Εκτός από τη δυνατότητα για κατέβασμα του mix, μπορεί κανείς απλώς να το ακούσει πατώντας play στο κομμάτι της sidebar με τα podcasts στα δεξιά. (update: απλώς πατήστε το [Play now] στην αρχή του ποστ.

ΥΓ2. Σε μια πρώτη απόπειρα για τη δημιουργία μουσικού μπλογκ δυόμισι περίπου χρόνια πριν, είχα ανεβάσει μια κριτική για το "Fundamental" των Pet Shop Boys εδώ, post που έμελλε να είναι το πρώτο και τελευταίο του συγκεκριμένου μπλογκ...!

ΥΓ3. Λόγω υποχρεώσεων αυτόν τον καιρό, οι αναρτήσεις θα είναι για το επόμενο διάστημα κάπως πιο αραιές.

Guilty Pleasures (Part 2)