Present Arms

You got no job, you got no pay
Join the military, sign today
They'll send you off to fight on foreign shores

You'll be your mother's pride and joy
Her armed and dangerous golden boy
They'll pay you to protect what isn't yours

You'll be your mother's pride and joy
Her armed and dangerous golden boy
The uniformed hero shows no fear

The khaki ranks of flesh and steel
Learning how to smile and kill
They'll teach you to ignore the screams and tears

(UB40, Present Arms, 1981)

Μπορεί να μην πρόκειται και για τον πόλεμο των Φόκλαντς (με αφορμή τον οποίο γράφτηκε το παραπάνω κομμάτι των UB40), ο λόγος της εξαφάνισης μου όμως το επόμενο διάστημα θα ακούει στο όνομα «ελληνικός στρατός».

Arrivederci!

Ιστορίες λεωφορείων (μέρος γ')

Ζωγράφου, περιμένοντας το 608. Στο παγκάκι κάθεται ένας ηλικιωμένος με πολλές ρυτίδες στο πρόσωπο, ηλιοκαμένος, αδύνατος. Φοράει σακάκι παρά τη δυνατή ζέστη. Έχω ακουμπισμένη την τσάντα στην άλλη άκρη και τακτοποιώ το περιεχόμενό της. Με κοιτάει και λέει: «κάτσε, κάτσε». Υπακούω παρότι δεν είχα αρχικά σκοπό, κάπως σα να μην ήθελα να τον προσβάλω. Μου πιάνει κουβέντα:
- Από Ελλάδα είσαι;
- Ναι, ναι.
- Από πού;
- Αθήνα μεγάλωσα, αλλά η καταγωγή μου είναι από την Ήπειρο.
- Ααα! Εσύ από Ήπειρο, εγώ Βορειο-επιρώτ, από Άγιους Σαράντα.
- Έχετε καιρό που είστε εδώ;
- Πριν πέντε χρόνια ήρθα
Παύση. Περνάει λίγη ώρα. Διστακτικά τον ρωτάω:
- Και που σας φαίνεται καλύτερα τελικά, εδώ ή εκεί;
- Στην Αλβανία, ήμασταν πολύ καλά με Χότζα. Μετά Χότζα πέθανε, ήρθε Μπερίσα. Μπερίσα φασίστ.
Χαμογελάω.
- Με Χότζα, ένας έκλεβε, φυλακή. Ένας σκότωσε, κρεμάλα. Ένας έφυγε για Ελλάδα; Όλη οικογένεια εξορία. Σήμερα ούτε κρεμάλα, ούτε εξορία. (η τελευταία φράση ειπωμένη με απογοητευμένο ύφος).
Ξαφνιάζομαι. Με πιάνει κάτι σαν εσωτερικό νευρικό γέλιο. Προσπαθώ να φέρω κάποια αντίρρηση:
- Εεε, αυτό με την εξορία δε μου ακούγεται και πολύ σωστό. Θέλω να πω, με τον Χότζα μπορεί να υπήρχε φαγητό και δουλειά για όλους, αλλά είχε και κακά…
- (Απότομα) Ποιος στο είπε αυτό;
- Όχι, δε μου το είπε κάποιος, λέω, έτσι πιστεύω…
- Με Χότζα πολύ καλά.
Κανείς δε μιλάει για λίγο. Στη συνέχεια με ρωτάει αν καπνίζω, αλλά στέκεται άτυχος. Ετοιμάζεται να μου πει κάτι, συνεχίζοντας την προηγούμενη κουβέντα, όμως το λεωφορείο φτάνει εκείνη την ώρα. Αναγκάζομαι να τον χαιρετήσω στα γρήγορα και να φύγω.

Μουντιάλ

Το καλοκαίρι του 1990 μόλις είχα τελειώσει την Τετάρτη Δημοτικού. Το Μουντιάλ της Ιταλίας ήταν η πρώτη διοργάνωση που κάθισα να παρακολουθήσω από την αρχή μέχρι το τέλος. Παρότι γενικά το συγκεκριμένο τουρνουά δε θεωρήθηκε ιδιαίτερα θεαματικό –και αποστασιοποιημένος μετά από τόσα χρόνια εκτιμώ ότι όντως δεν ήταν– είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που όλο το καλοκαίρι γέμιζα τετράδια ζωγραφίζοντας εμφανίσεις ομάδων και σημειώνοντας τα αποτελέσματα των αγώνων, καθώς τους είχα απομνημονεύσει όλους, ξεκινώντας από την πρώτη φάση των ομίλων μέχρι και τον τελικό.

Αμφιβάλλω αν όλα αυτά θα είχαν συμβεί στην περίπτωση που πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είχε τύχει να είναι η αναμέτρηση Αργεντινής-Καμερούν. Η αναπάντεχη ήττα της πρωταθλήτριας κόσμου από το ποδοσφαιρικά παντελώς άσημο έως τότε Καμερούν πανηγυρίστηκε με άτεχνους χορούς, αυτοσχέδια συνθήματα και φωνές από εμένα, ενθουσιασμό που μοιραζόμουν με τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια μου. Στη συνέχεια της πορείας των Καμερουνέζων στο Μουντιάλ κάθε ματς είχε το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, συνοπτικά θυμίζω: νίκη επί της Ρουμανίας, με την πρώτη παρουσία του Ροζέ Μιλά ως αλλαγή, η συντριπτική αλλά ανώδυνη ήττα από την Σοβιετική Ένωση στην τελευταία εμφάνισή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο (παιχνίδι που δε μεταδόθηκε ζωντανά αλλά είδαμε φάσεις το επόμενο πρωί στο Eurosport), το αμφίρροπο παιχνίδι με την Κολομβία και η τιμωρία του εκκεντρικού μπακότερμα-γκολκίπερ της, Ρενέ Ιγκίτα, στην παράταση και ο γκραν-γκινιόλ αγώνας εναντίον της Αγγλίας, με τη διπλή ανατροπή που έφερε την τελική επικράτηση των εγγλέζων. Μετά τον αποκλεισμό του Καμερούν στο τελευταίο παιχνίδι, θυμάμαι να τρέχω μέσα στο σπίτι κλαίγοντας. Ποτέ δε θα ταυτιζόμουν ξανά τόσο πολύ με κάποια ομάδα αργότερα, ούτε θα ξαναζούσα αθλητική διοργάνωση τόσο έντονα μεγαλώνοντας.

***************

Στο "Pam Pam Cameroon" του 1991, ο Macka B περιγράφει αναλυτικά τον ενθουσιασμό του για την πορεία του Καμερούν στο Μουντιάλ, αναφερόμενος και στον αντίκτυπο που είχε στις αφρογενείς μεταναστευτικές κοινότητες τις Βρετανίας, σε μια απολαυστική παραγωγή του Mad Professor:

***************

Για την άλλη όψη του Μουντιάλ

Γιγάντιοι προϋπολογισμοί που αναθεωρούνται συνεχώς προς τα πάνω, απελάσεις και εκτοπισμοί για «αισθητικούς» σκοπούς, παντελώς αμφίβολη ανταποδοτικότητα, τα συμπεράσματα στο σχετικό άρθρο της Monde Diplomatique, σε μετάφραση εδώ.

Εξαπάτηση εργαζομένων, πλαστικές σφαίρες αντί δεδουλευμένων. Πληροφορίες για διαδηλώτρια θύμα της αστυνομικής καταστολής.

Το αφρικάνικο όνειρο για μια ένδοξη ποδοσφαιρική καριέρα στην Ευρώπη κρύβει πίσω του μια απροκάλυπτη μορφή δουλεμπορίου με τεράστια κέρδη για μάνατζερ, μεσάζοντες και επιτήδειους: αφιέρωμα της Αυγής.

Μια ματιά στο εσωτερικό της Νότιας Αφρικής και στα φαινόμενα ρατσισμού απέναντι στους οικονομικούς μετανάστες, εδώ.

Τσίου

Chicken Run (2000) [imdb]

Ξεκινώντας απόπειρες για πέταγμα, εδώ:
twitter.com/head_charge

Ο Ρήγας Φεραίος και οι εξωγήινοι

Δεκέμβρης του 2008, κάπου μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς. Βρίσκομαι στην Ακαδημίας, έξω από τον κινηματογράφο Έλλη. Έχουμε δώσει ραντεβού για να δούμε τους «Τρεις Πιθήκους». Έχω φτάσει νωρίτερα και καθώς η παρέα αργεί, στέκομαι και χαζεύω τις φωτογραφίες από την ταινία και τα «προσεχώς», αλλά και τα περιοδικά στο παρακείμενο περίπτερο. Ξαφνικά το μάτι μου πέφτει σε αυτό:

Με πιάνουν τα γέλια. Βλέποντας το καταπληκτικό εξώφυλλο "Ρήγας Φεραίος meets Invaders from Mars", ξέρω ότι αυτό σίγουρα θα διασκεδάσει και τον Α. μόλις έρθει. Όντως, καταλήγουμε να μπούμε στο σινεμά γελώντας και κάνοντας αστεία αμφίβολης ποιότητας (τύπου «και στο επόμενο τεύχος: "Μπουμπουλίνα ή Μπαμπουλίνα; Η εκτοπλασματική συμβολή στην Επανάσταση του ’21"»). Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή (μόνο ένα ψιλοκαβουρδιστήρι κινητό), ήταν και άλλα τα σημαντικά εκείνης της περιόδου και έτσι μια καλή ιδέα για ποστ τελικά εγκαταλείφτηκε.

**********************

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση, θυμήθηκα κάποια στιγμή το παραπάνω περιστατικό και σκέφτηκα να γκουγκλίσω τη φράση “ρηγας φεραιος εξωγηινοι”.

Στα πρώτα κιόλας αποτελέσματα φιγουράρει η ιστοσελίδα του περιοδικού «Μυστική Ελλάδα» με τα περιεχόμενα του συγκεκριμένου τεύχους. Διαβάζουμε: «Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ρήγας Φεραίος με την εξωγήινη ζωή; Πως προετοίμαζε τους Έλληνες "για παν ενδεχόμενο";». Ο χαρακτήρας του περιοδικού είναι αρκετά φανερός τόσο από τον τίτλο όσο και από τα υπόλοιπα περιεχόμενα: ένας συνδυασμός μεταφυσικής, αποκρυφισμού και ελληνοκεντρισμού, όχι θεαματικά διαφορετικός από την περίπτωση Λιακόπουλου. Στο ίδιο τεύχος μπορεί να διαβάσει κανείς και για τον «Έλληνα Ανθρωπολόγο» και «τη διαμάχη που δημιούργησε με τα νέα στοιχεία που έφερε στο φως σχετικά με την καταγωγή των Ελλήνων», αλλά και (το δεύτερο αγαπημένο μου μετά τον Ρήγα) για την «Ιερότητα και τα μυστικά επίπεδα της Ελληνικής Γλώσσας: είναι η Ελληνική Γλώσσα απλώς ένας κώδικας καθημερινής επικοινωνίας η μήπως κρύβει συμβολισμούς και γνώση διαθέσιμα μόνο σε όσους έχουν μελετήσει τα μυστικά της;». Ως προς το τελευταίο ερώτημα μπορώ να πω ότι υποψιάζομαι την απάντηση που δίνει ο αρθρογράφος στις σελίδες του περιοδικού. Η διαλεύκανση του κεντρικού θέματος (Ρήγας και εξωγήινοι) παραμένει όμως μυστήριο...

Επιστροφή στο Γκουγκλ: στην επόμενη σελίδα ένα λινκ για το phorum.gr και την υποκατηγορία «Εναλλακτικές Επιστήμες» αποδεικνύεται θησαυρός. Μάλιστα, καθώς η σχετική δημοσίευση έγινε τον Ιούλιο του 2008, ενώ το περιοδικό είναι του Νοεμβρίου του ίδιου έτους, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι οι Μυστικοελλαδίτες πιθανότατα αντέγραψαν τη θεματολογία τους από εκεί ή, για την ακρίβεια, εμπνεύστηκαν ελεύθερα από εκεί προσθέτοντας και τις δικές τους σάλτσες (για την «προειδοποίηση προς το Γένος» κτλ). Υποθέτω ότι λίγα πράγματα μπορεί να έχουμε κοινά με τον συγκεκριμένο φορουμίστα, οφείλω όμως να τον ευχαριστήσω για τον κόπο που έκανε να μεταφέρει ένα εκτενές απόσπασμα από το «Φυσικής Απάνθισμα», το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Ρήγα από το 1790. Το αναδημοσιεύω εδώ, πιστεύοντας ότι αξίζει να διαβαστεί σαν μια ενδιαφέρουσα (και αρκετά χαριτωμένη, μπορώ να πω) προσέγγιση -μέσα από τελεολογικούς συλλογισμούς- για την πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε άλλους πλανήτες και σώματα του ηλιακού μας συστήματος:

[Ρήγας] [...] Όθεν αν είχεν η σελήνη ανθρώπους επάνω της, εκείνοι οπού ήθελε κατοικούν εις το ένα ήμισύ της, ήθελαν έχη δεκαπέντε ημερών νύχτα, εν καιρώ οπού εις το άλλο μισόν της ήθελαν έχει δεκαπέντε ημερών ημέραν οι άλλοι (ήγουν εις τους πόλους της) και πάλιν, όταν τριγυρίζη εις τον εαυτόν της η σελήνη, έχουν ετούτοι οπού είχον νύχτα ημέραν, και οι άλλοι μισοί έχουν νύχτα.

[μαθητής] Αυθέντη μου, με λέγετε πως κατοικούν άνθρωποι εις την σελήνην, λοιπόν αυτή κατά τον λόγον σας έπεται να είναι ένα σώμα καθώς και η γη μας.

[Ρήγας] Ναι (απεκρίθην) το πιστεύουν όλοι δια βέβαιον, πως η σελήνη είναι σώμα καθώς και η γη μας, [...]

[μαθητής] Σας παρακαλώ ας μη βάλωμεν κανέναν κάτοικον εις αυτούς τους δύο πλανήτες [τον Ερμή και τον Κρόνο], διατί θέλει ευρίσκονται ωσάν εις τον άδην, και να τυραννούνται οι μεν δια της φωτιάς, οι δε δια της ψύχρας. Προ πάντων όμως, αν είναι αυτού κάτοικοι, πρέπει να ζούν τρώγοντες αέραν, διατί είς τους Ερμήτας από την ζέστην θέλει καίγονται τα πωρικά, εις δε τους Κρονίους, θέλει ξεπαγιάζουν από την ψύχραν: ας μην τους αφήσωμεν λέγω τους δυστυχείς αυτούς μήτε με την διάνοιάν μας καν να μην υποφέρωμεν οπού να ευρίσκονται εις τοιαύτην παιδείαν.

[Ρήγας] Του λόγου σου κάμνεις τα συμπεράσματά σου ωσάν ένας κάτοικος της γης παιδί μου, ο οποίος μετρά τα αποτελέσματα και τα φαινόμενα των άλλων πλανητών, από όσα βλέπει εις τον εδικόν του και συγκρίνει με τον εαυτόν του και τους κατοίκους των. Άραγε δεν είναι δυνατόν να ευρίσκονται φυτεμένοι άνθρωποι εις κανέναν πλανήτην, και να ζούν μόνον με αέρα μην έχοντες χρείαν από φαγί; Και οι κάτοικοι του Ερμού να είναι μιας φύσεως που να ημπορούν να υποφέρουν την φωτιά, καθώς λέγουν πως και η σαλαμάνδρα ζη εις το πυρ; Και εκ του εναντίου πάλιν οι κάτοικοι του Κρόνου να έχουν δια τροφή τους κρύσταλλον και χιώνι και να ευρίσκονται πολλά καλά εις μιάν τοιαύτην ψύχραν;

[μαθητής] Όταν αυτό ήταν αυθέντη μου, ήθελε μας κλαίουν λοιπόν οι κάτοικοι του Ερμού, αν τους ήταν γνωστός ο πλανήτης μας, νομίζοντες πως ξεπαγιάζομεν από την ψύχραν και εκείνοι του Κρόνου ήθελε πιστεύουν πως αναλούμεν από την ζέστην.

[...]

[Ρήγας] Αν δεχθώμεν την υπόθεσην αυτήν, ήγουν πως ο θεός δεν έκτισε τίποτες του κάκου, οι πλανήτες πρέπει να αφορούν εις ένα τέλος και μίαν αιτίαν. Αμή πες με, διατί άλλο εκτίσθησαν; Κατά το παρόν ημείς δεν ιξεύρομεν να ωφεληθώμεν τίποτες απ’ αυτούς, όθεν πρέπει να ερευνήσωμεν εις τους ίδιους την αιτίαν δια την οποίαν εκτίσθησαν και δεν βλέπομεν άλλην οπού να μας πληροφορήσει τόσον, παρά αν ειπούμεν πως είναι κατοικημένοι. Συμπεραίνομεν έτι, ότι αφ ου είναι κατοικημένοι, εκτίσθησαν δι’ αυτό, και ότι έχουν οι κάτοικοί τους μίαν παρόμοιαν φύσιν και διάνοιαν με ημάς, και τελευταίον ότι, άνθρωποι μιας παρομοίας φύσεως με την εδικήν μας, ήθελαν γενή στάκτη και κονιορτός εις ένα λεπτόν κατοικούντες τον Ερμήν, ή ήθελαν ξεπαγιάσει εις τον Κρόνον [...]


ΥΓ. Εκ των υστέρων, μέσα από το σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας, που παραπέμπει στην ψηφιακή βιβλιοθήκη «Ελληνομνήμων», διαπιστώνω ότι έχει ψηφιοποιηθεί ολόκληρο το βιβλίο στην αρχική του μάλιστα έκδοση: δείτε εδώ.

Επετειακό

Για τη συμπλήρωση ενός χρόνου αναρτήσεων στο ταπεινό αυτό μπλογκ, θα έπρεπε να έχω ετοιμάσει κανονικά ένα μεγάλο κείμενο απολογισμού και εμπειριών. Αντίθετα, θα προτιμήσω να δώσω τον λόγο στους αναγνώστες των σελίδων αυτών, για να μάθουμε επιτέλους τις πραγματικές σκέψεις, τους προβληματισμούς και τις πιο μύχιες επιθυμίες τους. Ποιος δρόμος λοιπόν σας έφερε ως εδώ;

Έχω πολύ συχνά την αίσθηση ότι γράφω βλακείες, αλλά όχι κι έτσι.

Μας κολακεύετε! Ένα μικρό λάθος στο φύλο όμως το κάνατε.

------------------------

Έλα ντε. Από το αυτί και στο σπίτι γρήγορα.

------------------------

Frankly, I really don’t wanna know what.

Kpou ply mkria, fbmai... ελπίζω μαζί με το κεφάλι του.

------------------------

Αυτό θα ’θελα να το ακούσω κι εγώ!

------------------------

Μη με κοιτάτε περίεργα, ο δύτης φταίει για όλα.

Φαντάζομαι αντίδραση όταν κατάλαβε ότι η Μύκονος είναι τραγούδι των Fleet Foxes και τα δύο πρώτα αφορούν άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Πολύ ισχυρό αντικούκου, νομίζω.

Ως μπλογκ που σέβεται τον εαυτό του, δε θα μπορούσε να μην προσελκύσει και τους αναπόφευκτους ματάκηδες. Προσέξατε κάτι όμως; Οι δικοί μου διαθέτουν σαφέστατα ένα επίπεδο, μια κουλτούρα. Ούτε greeklish γράφουν, ούτε ανορθογραφίες. Κι αν δεν πειστήκατε ακόμη, δείτε κι αυτό:

------------------------

Αυτό είναι που λέμε «επώνυμες φούστες».

Και πως τη λεν τη θεία σου, μανάρι;

Δε φαντάζομαι να ψάχνεις κι εσύ κατά βάθος το ίδιο πράγμα, ε;

------------------------

Πως είπατε; ... ... Α! «Αν ο Παναγριότατος είχε καρούλια, θα ήτανε...»

------------------------

Άλα τισ! Αν ξανάρθεις, ρίξε καλού κακού μια ματιά κι εδώ.

------------------------

Εγώ συνέχεια χάι τον βλέπω πάντως. Πότε ο Σόρος, πότε ο «νεο-οθωμανισμός», πότε ο «εθνομηδενισμός», όλο στο κρανίο τα παίρνει τελευταία (μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι ψάχνουν απλά εκπομπές που κάνει σε τηλεοπτικό κανάλι).

Κοίτα τι παιχνίδια παίζει η ζωή ώρες ώρες. Να είσαι μέλος του κόμματος και ταυτόχρονα να γουστάρεις στα κρυφά σπλάτερ υποπροϊόντα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Πολύ φοβάμαι ότι το κόμμα δεν τα εγκρίνει αυτά, φιλαράκι - πρέπει να διαλέξεις όχθη, αλλιώς ξέρεις τι σε περιμένει:

------------------------

Ως γνωστόν, το δεύτερο θέλει να κλείσει τον πρώτο στο τρίτο.

Εξαρτάται από την ώρα της ημέρας.

Κάποια μέρα θα βρω και search term: “διανοούμενοσ ψωμιάδησ”

------------------------

Αν κρίνουμε από τις γνωστές δηλώσεις για τους φίλους του, τίποτα αναρχικές θα ’ναι κι αυτές.

Δεν έχω ιδέα. Μπορώ να υποθέσω μόνο πως πάει κάπως έτσι:
βασανιστήρια στο τμήμα --> douze points //
ξύλο σε μετανάστη --> dix points //
κράτημα γεννητικών οργάνων και εκτόξευση απειλών --> huit points //
κ.ό.κ.

------------------------

Δεν το γελάω καθόλου. Μετά από όσα είδαμε, μακάρι να το είχαν ψάξει περισσότεροι, ακόμη και στο ίντερνετ, πριν έρθουν στην κάλπη.

------------------------

Να δώσουμε και μια χρήσιμη πληροφορία: Το "Don’t Give Up" υπάρχει στο Across the Borderline (1993), άλμπουμ του Willie Nelson, όπου το τραγουδάει ντουέτο μαζί με τη Sinead O'Connor. Την αυθεντική εκτέλεση του Peter Gabriel με την Kate Bush (1986) τη βρίσκω πάντως σαφώς ανώτερη.

Στιγμιότυπα από την πορεία του Πολυτεχνείου

- Πολύς κόσμος, περισσότερος από τις τελευταίες χρονιές, βοηθούντος ίσως και του καιρού. Χαρακτηριστικά, το μπλοκ του Πολυτεχνείου, που βρισκόταν στην κορυφή της πορείας, τη στιγμή που έφτανε στο Σύνταγμα πηγαίνοντας αριστερά από τη Βουλή, το τελευταίο κομμάτι του έστριβε ακόμη από τη Σταδίου. Μπροστά μπροστά και κάποιοι φαντάροι με στολές ξηράς και ναυτικού.

- Τα συνθήματα αρκετά σποραδικά και κάπως ασυντόνιστα, συχνά ξεκινούσαν από μικρές παρέες. Οι περισσότεροι χαλαροί και με διάθεση για κουβέντα.

- Μεσήλικες και ηλικιωμένοι στέκονται ενίοτε στο πεζοδρόμιο για να δουν και να χειροκροτήσουν. Ακούω μια κοπέλα μπροστά μας να λέει στη φίλη της: «Ωχ, αυτή εκεί δεν είναι σαν τη Βίκυ Μοσχολίου;», «Μα καλά, η Μοσχολιού δεν πέθανε;». Στην κουβέντα μπαίνουν κι άλλοι της παρέας της που την πειράζουν.

- Φτάνουμε στην αμερικάνικη πρεσβεία ενώ έχει ήδη σκοτεινιάσει. Κάποιοι θα πετάξουν πλαστικά μπουκάλια στις κλούβες και στα ΜΑΤ. Ορισμένοι - κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας - ενοχλούνται και κάνουν παρατηρήσεις.

- Μένουμε πίσω μετά την αποχώρηση του μπλοκ του Πολυτεχνείου για να δούμε τους επόμενους. Ακολουθούν μπλοκ των υπόλοιπων σχολών και μετά σωματεία. Έπειτα πολιτικές οργανώσεις: τα δύο Μ-Λ, η Αντ.Αρ.Συ.Α. με μεγάλο μπλοκ, η ΟΚΔΕ, το ΕΕΚ και άλλες.

- Έπειτα φτάνει η Αντιεξουσιαστική Κίνηση με πανό που γράφει: «Ο Νοέμβρης ανήκει σε όλους. Ο Δεκέμβρης σε κανέναν». Τα ΜΑΤ, ενώ στέκονταν μέχρι τότε ακίνητα - προφανώς κατόπιν εντολής - ξεκινούν να τους ακολουθούν περικυκλώνοντάς τους από αριστερά και δεξιά, ενώ την ίδια ώρα ακούγονται μια-δυο κροτίδες να σκάνε. Βρισκόμαστε ανάμεσα στο μπλοκ και τα ΜΑΤ. Δίπλα μας μια μαμά με τις δύο κόρες τις, ηλικιακά η μια περίπου στις μεγάλες τάξεις του Δημοτικού, η άλλη στις αντίστοιχες του Γυμνασίου. Η μικρή έχει αρχίσει να πανικοβάλλεται. Φορώντας μαντήλι γύρω-γύρω από το πρόσωπό του βγαίνει κάποιος μέσα από το μπλοκ και απευθύνεται στη γυναίκα: «κυρία, αυτούς εκεί να φοβάστε, αυτούς» και δείχνει τα ΜΑΤ. «Αγόρι μου, 47 χρόνια έχω στους δρόμους, μη μου λες εσύ τώρα ποιους να φοβάμαι». Η μεγάλη κόρη δυσανασχετεί και αυτή με τη σειρά της: «μαμάα, πάμε να φύγουμε», «κάτσε, παιδάκι μου, θέλω να δω την πορεία». «Χέστηκα τι θέλεις εσύ μαμά, εγώ θέλω να φύγουμε!» - και όντως την κάνουν προσεκτικά.

- Μετά, θα περάσουν τα μπλοκ του Συνασπισμού, πολλά και διαφορετικά. Μεγάλο το μπλοκ της νεολαίας Συν. Ακολουθούν εκείνα των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν γνώριζε κανείς ότι η ΔΕΑ και το «Κόκκινο» προέκυψαν από διασπάσεις του ΣΕΚ, θα μπορούσε να το καταλάβει από το γεγονός ότι κι οι τρεις κουβαλάνε και χτυπάνε ταμπούρλα.

- Μεσολαβεί ένα κενό κι από απόσταση έρχεται ένα μεγάλο μπλοκ ΠΑΣΠ-ΠΑΣΟΚ. Διατηρούν αλυσίδες, ενώ δεκάδες χοντρά καδρόνια είναι στα χέρια των ακριανών της περιφρούρησης χωρίς ούτε καν τα προσχηματικά σημαιάκια που διαθέτουν τα αντίστοιχα της ΚΝΕ. Στο παρελθόν είχαν γίνει αρκετά πεσίματα στο συγκεκριμένο μπλοκ και τώρα φαίνεται ότι έχουν πάρει τα μέτρα τους. Στα συνθήματα τους ακούγεται ένα για «Ενωμένη Αριστερά», αλλά και το μάλλον κωμικό «Σήκω Αντρέα, να δεις τη νεολαία».

- Κάπου εκεί αποφασίζουμε να αποχωρήσουμε, η ώρα πλησιάζει οχτώ. Το ΚΚΕ φαίνεται στον ορίζοντα, τα μπλοκ του θα είναι σίγουρα πολλά και μεγάλα, αλλά λόγω της περιφρούρησής τους θα είναι πολύ δύσκολο να καταφέρουμε να περάσουμε απέναντι πριν ολοκληρώσουν το πέρασμά τους.

- Στο μετρό επικρατεί μια σχετική αναστάτωση, διμοιρίες βρίσκονται γύρω από την είσοδο στους Αμπελόκηπους.

- Φτάνοντας σπίτι, μαθαίνω ότι λίγο αργότερα αποφάσισαν να κλείσουν την είσοδο του μετρό, ενώ εκπλήσσομαι όταν διαβάζω ρεπορτάζ που αναφέρονται σε 277 (!) προσαγωγές, όταν η πορεία ήταν η πιο μαζική των τελευταίων χρόνων και χωρίς να έχουμε αντιληφθεί το παραμικρό από παρατράγουδα.

Χθες βράδυ στα Εξάρχεια

Φεύγοντας από το Άστυ, αφού είχαμε παρακολουθήσει - μετά από αρκετές αναβολές - τον «Κυνόδοντα», κατευθυνόμαστε προς Εξάρχεια στο καφέ του Χασάν, περνώντας από τη Χαριλάου Τρικούπη. Διμοιρίες των ΜΑΤ με αντιασφυξιογόνες μάσκες και πράσινες στολές είναι παρατεταγμένες στη διασταύρωση με Ναυαρίνου δίπλα σε μια κλούβα.

Δεν περνούν δέκα λεπτά αφότου καθόμαστε και ακούγονται κρότοι δακρυγόνων. Ένα κύμα αρχικά χαλαρό κι έπειτα πολύ πιο γρήγορο έρχεται προς το μέρος μας, κόσμος που καθόταν πιο πριν στο πεζοδρόμιο, στα γύρω καφέ ή στο πάρκο. Κάμποσοι σηκώνονται από τα τραπέζια δίπλα μας είτε για να δουν είτε για να την κάνουν. Που να μπλέκεις τώρα. Προς το τέλος, κάποιος τρέχει φορώντας κουκούλα τύπου ζαπατίστας˙ τα μάτια φαίνονται μέσα από το οβάλ περίγραμμα˙ από την κοψιά, το περπάτημα και το βλέμμα τον έκανες βία δεκαπέντε χρονών.

Αμέσως μετά, ακούγονται από μακριά δυνατά ποδοβολητά. Δεκαπέντε με είκοσι ματατζήδες καταφθάνουν φωνάζοντας και προσπαθώντας να τρέξουν με όση δυνατότητα τους δίνει ο βαρύς εξοπλισμός. Στο πέρασμά τους παρασέρνουν με τα πόδια και τις ασπίδες τους τραπέζια και καρέκλες. Από τον τρόπο που το κάνουν φαίνεται πως δεν πρόκειται για αδεξιότητα, αλλά εκδήλωση εκνευρισμού. Ρίχνουν κάτω το διπλανό τραπέζι. Μπουκάλια, ποτήρια και ένα τασάκι πέφτουν και σπάνε. Αποφασίζουν να σταθούν ακριβώς στη γωνία. Φωνές: «Ρεεεε μαλάκεεες», «Μη φεύγεις ρε μαλακιστήριιι, γύρνα πίσωωω». Κανείς δεν υπακούει στη σαφή εντολή του οργάνου.

Σε λίγο μια σχετική ηρεμία θα αποκατασταθεί. Οι καρέκλες έξω έχουν ψιλοαδειάσει. Μια φωτιά θα ανάψει σε έναν κάδο. Ο αέρας γυρίζει και φέρνει την κάπνα προς το μέρος μας. Φεύγουμε λίγο μετά τις δώδεκα, κάπου στα μισά της Σόλωνος χωριζόμαστε. Βάζω τα ακουστικά στα αυτιά και προχωράω˙ ένας σχετικά ασφαλής τρόπος προστασίας σε περίπτωση που πετύχεις διμοιρία να έρχεται προς το μέρος σου ψάχνοντας για «υπόπτους». Βρίσκομαι όμως στη στροφή Σόλωνος προς Πατησίων, διμοιρίες εδώ δεν έχω δει ποτέ.

Η ζωή κυλάει κανονικά. Οι κοπέλες με τις τσάντες περασμένες με στυλ στον ώμο τους, τις κοντές φούστες και το αρκετά έντονο βάψιμο είναι απόψε περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Στέκονται στο πεζοδρόμιο και περιμένουν. Σε κόβουν με το μάτι και καταλαβαίνουν χωρίς να τους απευθύνεις τον λόγο, αν ενδιαφέρεσαι ή όχι. Από ευγένεια ή από συνήθεια παραμερίζουν για να περάσεις. Άλλωστε οι περισσότεροι πελάτες, αν όχι όλοι, έρχονται με το αμάξι τους˙ το έχεις δει εξάλλου˙ στάση, μια πόρτα ανοίγει κι η κοπέλα επιβιβάζεται, δεν παίρνει πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Η παρουσία τους στο πεζοδρόμιο έχει πάψει από καιρό να με σοκάρει, είναι προφανές άλλωστε ότι καμία «επιχείρηση-σκούπα» δεν πρόκειται να λύσει ούτε το βιοποριστικό πρόβλημά τους, ούτε τις σχέσεις εξάρτησης από τα κυκλώματα˙ το πολύ πολύ να μεταφερθούν αλλού τα στέκια τους.

Φαντάζομαι αύριο στον Τύπο ή κι από απόψε στο ίντερνετ ειδήσεις και σχόλια για τα «νέα επεισόδια», τις «άγριες νύχτες στα Εξάρχεια» και το «άβατο της ανομίας». Κάτι οξύμωρο όμως δεν υπάρχει στο σχήμα αυτό; Δύο τετράγωνα παρακάτω από το σκηνικό του κυνηγητού που θα βρεθεί στο επίκεντρο της επικαιρότητας, η πιάτσα λειτουργεί κανονικά, όπως συμβαίνει και με τις αντίστοιχες των ναρκωτικών κοντά στην Ομόνοια. Υποθέτω πως όποιος εμπνεύστηκε τη μετονομασία του Υπουργείου σε «Προστασίας» ίσως να μην είχε συνειδητοποιήσει και κάποιες άλλες ατυχείς υποδηλώσεις του όρου αυτού.

Εκλογές στο Κολωνάκι

Με αφορμή μια κουβέντα που ξεκίνησε από τα σχόλια εδώ και αφορούσε την παρουσία μου ως γραμματέα σε εκλογικό τμήμα στο Κολωνάκι.

- Εκλογές στο Κολωνάκι σημαίνει ότι από τα τμήματά του θα περάσουν αρκετοί υποψήφιοι για να χαιρετίσουν και να συνεχίσουν τον προεκλογικό αγώνα τους μέχρι την τελευταία στιγμή. Σημαίνει επίσης ότι οι διαγκωνισμοί μεταξύ των συνυποψήφιων (του ίδιου κόμματος) θα είναι εντονότεροι και συχνά ιδιαίτερα κωμικοί: Αρκετά νωρίς μας φέρνουν μια σακούλα που γράφει με μεγάλα πορτοκαλί γράμματα «Γιώργος Αλογοσκούφης» και περιέχει πορτοκαλάδες, φραπέδες (από αυτούς τους συσκευασμένους), νερά, ένα σακουλάκι βουτήματα και επιπλέον τα απόλυτα cult memorabilia: στυλό και κονκάρδες «Γιώργος Αλογοσκούφης». Λίγο αργότερα έρχονται γλυκά σε ένα μικρό κουτί που γράφει «Χρήστος Τεντόμας», με τη φωτογραφία του ίδιου τυπωμένη στο χαρτόνι. Δεν περνάει πολύ ώρα και καταφτάνει στο τμήμα μας η Ελίζα Βόζεμπεργκ, εμφανώς ανήσυχη και εκνευρισμένη. Μετά από κάποιες τυπικές χαιρετούρες, αρχίζει να κοιτάει αριστερά-δεξιά: «σας έφεραν κι εσάς πράγματα από Αλογοσκούφη και Τεντόμα; Που τα έχετε; Το ξέρετε ότι απαγορεύεται να βρίσκονται εδώ, έτσι;» Είχαμε πάντως προνοήσει να διπλώσουμε τις συσκευασίες και να τα αφήσουμε παράμερα ώστε να μη φαίνονται. «Σε όσα τμήματα πήγα, τα είχαν πρώτη θέση!» σχολίασε και έφυγε θυμωμένη για να αποκαταστήσει την τάξη και στα υπόλοιπα τμήματα της περιοχής.

- Στις λοιπές «υψηλές γνωριμίες» συγκαταλέγονται ο Προκόπης Παυλόπουλος (αντιλήφθηκα μόνο ένα κοστουμαρισμένο χέρι να μου κάνει πατ-πατ στην πλάτη την ώρα που έγραφα έναν αριθμό μητρώου - μετά έμαθα ποιος ήταν), ο Βασίλης Κικίλιας (με το ίδιο κολγκέητ χαμόγελο, όπως και στο προεκλογικό του φυλλάδιο), η Πέμυ Ζούνη, η Άννα Ροκοφύλλου κι η Άννα Φιλίνη (από τις λίγες εκπροσώπους της Αριστεράς που είδα να κάνουν ανοιχτά προσωπική προεκλογική εκστρατεία).

- Η εκλογική αντιπρόσωπος της ΝΔ είχε προειδοποιήσει: «η Νέα Δημοκρατία εδώ παίρνει πάντα πάνω από 50%, ακόμη και το ’81 τόσο είχε!», δεν κάθισε όμως μέχρι τέλους να μας πει αν θεωρεί το 42% που πήρε στο τμήμα μας καταστροφή. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε δεύτερο με 23%. Τρίτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με 14,5%. Τέταρτοι οι Οικολόγοι-Πράσινοι με 7%, πέμπτος ο Καρατζαφέρης με 4,5% και έκτο το ΚΚΕ με 3%.

- Ανάμεσα στις άκυρες ψήφους ήταν κάποιος που είχε βάλει μαζί στον φάκελο τα ψηφοδέλτια ΠΑΣΟΚ-ΝΔ διαγράφοντάς τα με «χ» και σημειώνοντας «όλοι καραγκιόζηδες». Άλλος (πιθανολογώ δυσαρεστημένος δεξιός ψηφοφόρος) έγραψε ένα κείμενο δύο παραγράφων εναντίον του Καραμανλή πίσω από το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, το οποίο ξεκινούσε με τη φράση «Σιγά μη σε ψηφίσω» και κατέληγε «Γύρνα τώρα σπίτι σου στα εξώγαμα της γυναίκας σου. Το ξέρουμε ότι είσαι κι εσύ από εκείνους.»

μικρά (8)

«Κάποιοι έχουν βαλθεί συστηματικά, συνειδητά και οργανωμένα να εξευτελίσουν τον ελληνικό πολιτισμό, τις αξίες του, τις ιδέες του και τις μορφές του»

Ο Peter Milligan μαζί με τον Davide Gianfelice έγραψαν φέτος ένα βιβλίο κόμιξ που διαδραματίζεται στη Greek Street στο Soho του Λονδίνου. Οι ήρωες και οι περιπέτειες τους παραπέμπουν στους αρχαιοελληνικούς μύθους, ενώ οι κριτικές μέχρι στιγμής είναι ιδιαίτερα θετικές. Όλα αυτά βέβαια μέχρι τη στιγμή που το βιβλίο υπέπεσε στην αντίληψη του Κώστα Γεωργουσόπουλου, ο οποίος χωρίς να το έχει διαβάσει, καθώς μια απλή περιγραφή των περιεχομένων του έφτανε και περίσσευε, άστραψε και βρόντηξε από τη στήλη του στα «Νέα» του Σαββάτου: Kομικ-ο-τραγικά

Δίσταζα να ξανασχολιάσω επιφυλλίδα του Γεωργουσόπουλου (αυτή πρέπει να είναι η τέταρτη φορά), αλλά εκτός του ότι το συγκεκριμένο άρθρο είναι ίσως ό,τι πιο αστείο έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα, η αναδημοσίευσή του στο σάιτ των «Νέων» παραλείπει τις δύο τελευταίες παραγράφους, στερώντας από τον αναγνώστη το καλύτερο σημείο του άρθρου. Να, λοιπόν, οι τρεις τελευταίες παράγραφοι:

Αν νομίζετε πως υπερβάλλω ή παρεξηγώ, διαβάστε στο ίδιο άρθρο τι γράφει στον επίλογο του κόμικς του ο συγγραφέας του σεναρίου Μίλιγκαν: Εξομολογείται την εμπειρία που είχε στα 13 του χρόνια, όταν έχασε όλα του τα χρήματα σε ένα παράνομο χαρτοπαίγνιο από έναν πλανόδιο παπατζή: «Ήταν, γράφει, ένα απόκοσμο συναίσθημα. Ένιωσα λες και τα χρήματά μου έγιναν καπνός, όχι από έναν επιδέξιο αεριτζή, αλλά από μια ανώτερη δύναμη. Αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν Μοίρα. Ίσως ο Οιδίποδας είχε νιώσει κάτι παρόμοια συγκλονιστικό όταν ανακάλυπτε πως με τις προσεκτικά σχεδιασμένες μηχανορραφίες του, απλώς εκπλήρωνε την τρομερή προφητεία του Μαντείου των Δελφών. Το "Greek street" είναι μια νέα ματιά πάνω στις αρχαίες τραγωδίες που παίζονται καθημερινά στους μοντέρνους δρόμους του Σόχο με πρωταγωνιστές που ασυνείδητα ζουν τους ρόλους του Αγαμέμνονα, της Μήδειας, της Κλυταιμνήστρας. Είναι μια περίπλοκη ιστορία αιμομιξίας, δολοφονιών και διαίσθησης"».

Να αγαλλιάσουν οι μαϊμούδες και τα μαϊμουδέλια

Με το καλό να τα δούμε αυτά και στην Επίδαυρο για να αγαλλιάσουν οι μαϊμούδες, τα μαϊμουδέλια, οι μαϊμουδίτσες και οι ουρακοτάγκοι αλλά και οι αρκούδες που με τον χαλκά στη μύτη υπακούν στο ντέφι του αρκουδιάρη που τους καθοδηγεί: «Πως κάνουν, Μάρω στην Ευρώπη με τον Οιδίποδα, τι κάνει η Κλυταιμνήστρα στο κρεβάτι με τον Ορέστη; Πως κοιτάει, Μάρω, η Ηλέκτρα τη Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της; Πως χτενίζεται ο Αγαμέμνονας στα λουτρά με τη γυμνή Κασσάνδρα;»

Θα μου πείτε, τώρα ξύπνησα, δεν έχουμε δει ανάλογα κομικοτραγικά στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στους Δελφούς; Ναι, αλλά μας έλειπε ο θεωρητικός κρίκος. Τον διαβάσατε τον ερίφη, δεκατριών χρονών έπαιζε χαρτιά με παπατζήδες, του φάγανε τα λεφτά τα λαμόγια στο Σόχο και ένιωσε σαν Οιδίποδας, τη χασούρα του Μοίρα και τον αεριτζή Πυθία. Τέτοιου είδους θεωρητικές πομφόλυγες της θλιβερής μας πλέον και πανεπιστημιακής κοινότητας διάβασα και για πρόσφατα τραγικά κόμικς. Οι άνθρωποι, αν δεν είναι για βρεγμένη σανίδα, είναι για λύπηση.

Sin City (ιστορίες λεωφορείων μέρος β’)

Λίγο μετά τις δωδεκάμισι το βράδυ περιμένοντας σε στάση επί της Πατησίων. Ένα τρόλεϋ φτάνει μετά από δέκα περίπου λεπτά. Ένας αρκετά ψηλός άντρας με χαρακτηριστικά ανατολικοευρωπαίου, την ώρα που ετοιμάζεται να κατέβει, σπρώχνει επιδεικτικά με δύναμη μια αφρικανή που βρίσκεται μπροστά του. Εκείνη αρχικά τα χάνει και μετά του ζητάει το λόγο. Εκείνος την ξανασπρώχνει διατηρώντας ένα καθαρά υποτιμητικό ύφος στο πρόσωπό του. Μόλις ο άντρας βγαίνει από το τρόλεϋ, η ίδια κατεβαίνει το σκαλί μαζί με άλλες τέσσερις αφρικανές φίλες της που στέκονταν δίπλα της και κρατώντας δυνατά τις τσάντες τους από τη μέση του φερμουάρ τρέχουν πίσω του και τον κυνηγάνε. Λίγες τσαντιές αργότερα, το έχει βάλει στα πόδια έντρομος, όσο πιο γρήγορα μπορεί για να ξεφύγει, ενώ οι πέντε φίλες τρέχουν να τον ξαναπιάσουν. Στο επόμενο τετράγωνο, μέσα από το τζάμι του τρόλεϋ βλέπουμε τις κοπέλες, ήρεμες πια, να συνεχίζουν με τα πόδια τη διαδρομή τους και τον τύπο να έχει γίνει άφαντος. Ναι, το γεγονός ότι η αγένεια, ο ρατσισμός κι η βία έχει γίνει πια αναπόσπαστο κομμάτι της αθηναϊκής καθημερινότητας και αφορά όλες τις κοινωνικές ομάδες ήταν ένα από τα πράγματα που σκέφτηκα - έλειπα ήδη περίπου ένα μήνα από εδώ και το σκηνικό με επανέφερε σε μια οικεία πραγματικότητα που είχα αρχίσει να ξεχνάω - ωστόσο δεν μπόρεσα να κρύψω ένα αυθόρμητο χαμόγελο μπροστά στην εικόνα της γυναικείας αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης που παρέπεμπε κάπως στην τύχη του Benicio Del Toro στο Sin City, έστω και σε μια πιο PG εκδοχή.

WC (Wisdom Citation)

Διάλογος με μαρκαδόρο σε πόρτα τουαλέτας σε καφέ στα Εξάρχεια:

Επισκέπτης Α:
«Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ»

Επισκέπτης Β:
«Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ότι θέλουν»

Επισκέπτης Γ:
«Υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι;»

Επισκέπτης Δ:
«Είμαστε οι ελεύθεροι άνθρωποι. Σταματήστε να μας πιάνετε στο στόμα σας»

Cover Up

Δουλεύοντας καλοκαίρι σε μίνι-μάρκετ τουριστικού χωριού. Οι παρακάτω σκηνές επαναλήφθηκαν αρκετές φορές σε διάφορες παραλλαγές:

Ο αγχωμένος

Βιαστικός τύπος που δεν πρόλαβες να δεις από που ήρθε, βρίσκεται ξαφνικά μπροστά από το ταμείο:
- (ψιθυριστά) Υπάρχουν προφσσσσσκά;
- Τι;
- ΠΡΟΦΥΛακτικά λέω...
- Χιχιχι (πνιχτό γέλιο κοπέλας της οποίας την παρουσία αγνοούσες καθώς κρυβόταν επιμελώς πίσω από την πλάτη του)
- Έχει εδώ μπροστά, στο αριστερό σας χέρι
- Αααα... ωχ, χε, καλά, στραβομάρα!

Ο «άνετος»

Τύπος μπαίνει στο μαγαζί κοιτάζοντας πάνω-κάτω, αριστερά-δεξιά και παραχωρώντας τη σειρά του ακόμη και σε όσους έχουν έρθει μετά από αυτόν. Κάποια στιγμή μένει μόνος του:
- Υπάρχει... κάποιος χάρτης της περιοχής;
- Έχει έξω ένα σταντ με χάρτες.
- Α... μόνο αυτούς εκεί έξω έχετε, ε;
- Ναι
- (συνεχίζοντας να κοιτάει αριστερά-δεξιά) Θα μου… δώσετε ένα πακέτο [μάρκα τσιγάρων];
Γυρίζω την πλάτη, πιάνω τα τσιγάρα και τα αφήνω στον πάγκο.
- (κρατώντας ένα πακέτο προφυλακτικά -που έχει στο μεταξύ εντοπίσει- στο χέρι, προσθέτει με αδιάφορο ύφος) Κι αυτό. (βάζοντας γρήγορα και τα δύο πακέτα στις τσέπες) Πόσο πάνε όλα;

Η «σοκαρισμένη»

Τύπος έχει αφήσει το καλάθι με τα ψώνια πάνω στον πάγκο και ψαχουλεύει το ράφι με τα προφυλακτικά. Η φίλη του έρχεται προς το ταμείο:
- Άντε, τι άλλο να πάρουμε, όλα τα πήραμε, τι κάνεις εκεί τόση ώρα, (πλησιάζει κι άλλο) τι είναι αυτά που κοιτ... Ιιιιιιιιιιι! (κατεβάζει γρήγορα τα γυαλιά ηλίου στο πρόσωπο και πάει κρύβεται πίσω από τα πατατάκια).
Επιστρέφει ένα λεπτό αργότερα:
- Άντε, τόση ώρα... τι πήρες; (διαβάζει) Α-ρο-μά-τικ Πλέ-ζουρ;! Μα καλά, γιατί δεν πήρες εκείνα εκεί που τα ξέρουμε; (άμεση αλλαγή και στο ταμείο)

Οι χαβαλετζήδες

Παρέα συνήθως 3-4 ατόμων:
- Μαλάκα, δες εδώ! Αχαχαχα!
- Μαλάκες, θα πάρω! Έχω να ρίχνω! (γέλια)
Ψάξιμο με γέλια και χαϊδευτικές βρισιές:
- (προς εμένα) Μήπως έχετε το [μάρκα Χ] το κόκκινο;
- Όχι
- (φίλος του) Το άλλο της [μάρκα Ψ] με το...
- Ό,τι βλέπετε εδώ έχουμε

Συμπέρασμα:
Η άνεση με την οποία αγοράζει κανείς προφυλακτικά είναι μέγεθος ανάλογο με την πιθανότητα να καταλήξουν φουσκωτά μπαλόνια ή σύνεργα μπουγελώματος.

Breaking bones

Τηλέφωνο την ώρα της επιστροφής από το χωριό μετά το Πάσχα˙ η γιαγιά έπεσε στο σπίτι της κι έσπασε το ισχίο, την έχουν στον Ερυθρό. Μέχρι να πάρει σειρά για εγχείρηση περνάει μια βδομάδα μέσα σε πόνο και απελπισία: «να ’χα ένα μπουκάλι δηλητήριο δίπλα μου, χωρίς δεύτερη σκέψη θα το ’πινα». Λίγο καιρό αργότερα βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης, δίπλα σε μια ομοιοπαθή πειραιώτισσα γιαγιά˙ εκείνη με σπασμένο το δεύτερο ισχίο ακριβώς μόλις είχε γυρίσει σπίτι της από την αποκατάσταση του πρώτου. Σκέψεις τρόμου: «λες να πάθω κι εγώ το ίδιο;». Με τον καιρό βρίσκουν ένα λειτουργικό modus vivendi στο δωμάτιο παρά τις επιμέρους προστριβές: την απέχθεια της άλλης γιαγιάς προς τον κλιματισμό και την πρωτοκαθεδρία στον έλεγχο του τηλεκοντρόλ. Η πειραιώτισσα έβλεπε πολλή τηλεόραση με προγράμματα που παρακολουθούσε φανατικά: τον Σπύρο Παπαδόπουλο, τον Λαζόπουλο και τα ρεμπέτικα του Κώστα Φέρρη στην ΕΤ3, που την έκαναν να λικνίζεται ρυθμικά από τη μέση και πάνω. Ένα απόγευμα, την ώρα που της κάνουν κάποιες επιπλέον ασκήσεις και φυσιοθεραπείες στο κρεβάτι, παθαίνει ανακοπή και πεθαίνει επιτόπου, σοκάροντας συγγενείς, προσωπικό και αφήνοντας φρικαρισμένη τη γιαγιά μας.

Μεταφορά σε άλλο δωμάτιο, δίπλα σε δύο ηλικιωμένες κυρίες που αναρρώνουν από εγκεφαλικό. Η μία δεν μπορεί να μιλήσει ακόμη, η άλλη έχει αρχίσει κάποια μαθήματα γλωσσοθεραπείας, αλλά το μόνο που λέει μέχρι στιγμής είναι η μυστηριώδης λέξη-φράση «νε-του-του», χρωματισμένη διαφορετικά, ανάλογα με την ερώτηση:
- Πως αισθάνεσαι, θέλεις να σου σηκώσουμε το μαξιλάρι;
- Νέτουτου
- Το φαγητό πως ήταν;
- Νέτουτου...
- Είδες η γιαγιά δίπλα τι μεγάλα εγγόνια έχει;
- Νέτου... νέτουτου;
- Τα εγγόνια της γιαγιάς, λέω, τι μεγάλα που είναι.
- Νέτουτου!

Επίσκεψη στο σπίτι του παππού (στην πραγματικότητα πατριός του πατέρα μας, αλλά τον έχουμε σαν παππού). Εκεί γνωρίζω και την κυρία Μ. από την Πολωνία που έχει έρθει για να βοηθάει τον πρώτο καιρό τη γιαγιά στις μετακινήσεις και τις δουλειές της. Έχουν συμπαθιστεί οι δύο τους, η κυρία Μ. δείχνει κατανόηση στις απαιτήσεις του παππού να είναι όλα τακτοποιημένα, αλλά και με τον τρόπο που τα θέλει ο ίδιος. Δε λείπουν και κάποιες λίγες έμμεσες παρατηρήσεις από μέρους του: «πωπω, κάποιος άφησε ανοιχτό το ντουλάπι στην κουζίνα, και ξέρεις τι λένε, ότι είναι σαν να έχεις ανοίξει τον τάφο σου να σε περιμένει, εγώ βέβαια δεν τα πιστεύω αυτά, βλακείες». Η Μ. έχει έρθει πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια στην Ελλάδα, η εγγονή της σπουδάζει στο Πολυτεχνείο, «δύσκολα όμως τα ελληνικά» μου λέει.

Η κουβέντα πηγαίνει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με εκατέρωθεν ιστορίες. Για τον πατέρα που δε συνάντησε καθόλου αφού χάθηκε στον πόλεμο. Για το χωριό της στην Πολωνία που έγινε στάχτη, ούτε σπίτι, ούτε ζώο όρθιο, οι γερμανοί πέρασαν τόσο προελαύνοντας, όσο και υποχωρώντας. Για τη μητέρα της που μεγάλωσε παρόλα αυτά τέσσερα παιδιά. Αλλά και για το αλβανικό μέτωπο και τη σφαίρα στο πόδι˙ «από τότε έχω πρόβλημα». Για την ιστορία του αδερφού του˙ από τη μάχη της Αλβανίας, σε πλοίο με προορισμό την Αίγυπτο και το εκεί μέτωπο, τον βομβαρδισμό του από γερμανικά Στούκας και τη διάσωσή του μετά από πολλή ώρα στο νερό. Για την ένταξή του στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στη Β. Ήπειρο και τη δολοφονία του από εξ αγχιστείας συγγενή που είχε οργανωθεί στους αντικομμουνιστές μπαλίστες.

Συνεισφέρω στην κουβέντα με κάποιες δικές μου εμπειρίες από τον πολωνικό πολιτισμό: «εγώ μικρός έβλεπα Μπόλεκ και Λόλεκ, το έβαζε η κρατική τηλεόραση και ένα άλλο με ένα σκύλο», «ναι, ναι!» μου λέει ενθουσιασμένη «όλα τα παιδιά έβλεπαν Μπόλεκ - Λόλεκ, 7.00 με 7.30 με το πρωινό πριν το σχολείο!». Τέλος, φτάνουμε και στο σήμερα, μας λέει για την κατάσταση στη χώρα της: «έχουμε ντεμοκρατία, αλλά όλο σκάνταλ και κλέψιμο, όπως Ελλάδα».

μικρα (6)

Smoking ban

Λίγα χρόνια πριν, γραπτές εξετάσεις σε Πιθανότητες-Στατιστική στις Γενικές Έδρες, στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου. Ο υπεύθυνος καθηγητής που εκτελεί προσωρινά και χρέη επιτηρητή, ανεβοκατεβαίνει στους διαδρόμους ανάμεσα στα έδρανα κοιτάζοντας αριστερά-δεξιά. Κάποια στιγμή μια μυρωδιά μπαίνει στα ρουθούνια του:

- Παιδιά, μην καπνίζετε εδώ μέσα!

(φωνή από το βάθος του αμφιθεάτρου):
- Με τέτοια θέματα που βάζετε...


«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»

Ο Γιάννης Πρετεντέρης αρθρογραφεί στο «Βήμα» (30/6/09) για την υπόθεση Siemens διατυπώνοντας ορισμένες σοβαρές ανησυχίες του. Αυτό που του προκαλεί αποτροπιασμό στην όλη υπόθεση είναι εκείνη η θλιβερή αλλά και ύποπτη μερίδα του Τύπου που αναπαράγει τις δηλώσεις Χριστοφοράκου για κάποια «αναπόδεικτα στοιχεία που (δήθεν) υπάρχουν στην κατοχή του». Πρόκειται, εξηγεί, για ένα «επικίνδυνο παραμύθι που έχει αφεθεί στα χέρια αμφιλεγόμενων δικηγόρων και δημοσιογράφων», οι οποίοι δε θα διστάσουν «να γίνουν το μέσο μέσα από το οποίο ο Χριστοφοράκος θα εκβιάσει την κοινωνία» (sic).

Αν και στο παρελθόν ο δημοσιογράφος έχει κατηγορηθεί πολλές φορές ως κοινωνικά αναίσθητος (π.χ. σε παλιότερο ειρωνικό του άρθρο για τους αγώνες υπέρ της ελεύθερης πρόσβασης στις παραλίες), πρέπει σήμερα να παραδεχτούμε ότι τελικά δεν είναι καθόλου έτσι. Ο κ. Πρετεντέρης ενδιαφέρεται πολύ να ζούμε σε μια ελεύθερη, δημοκρατική κοινωνία, χωρίς εκβιασμούς και απειλές - ίσως με μια μικρή διαφοροποίηση στον ακριβή προσδιορισμό της έννοιας του όρου "κοινωνία".

Επιστρέφοντας στο αρχικό άρθρο, αξίζει να σημειώσουμε τη διαβεβαίωση του δημοσιογράφου ότι η συγκεκριμένη υπόθεση θα έχει τελικά αίσια εξέλιξη, παρά τα υπονοούμενα του υπόδικου αλλά και την ανευθυνότητα των αμφιλεγόμενων συναδέλφων του: «ο Χριστοφοράκος δεν πρόκειται να μιλήσει διότι αν μιλήσει, πρώτα τη δική του θέση θα επιβαρύνει».


ΥΓ.1 re-post
ΥΓ.2 οι αυτόματες υποδείξεις του Google όταν κάποιος πηγαίνει να γράψει "Πρετεντέρης", προτείνουν search term "πρετεντερης μπουκαλι". Τυχαίο;

Η αρχή του τέλους

Τοποθεσία: Θέατρο Βασιλάκου (Κεραμεικός), «Ο Μαρξ στο Σόχο», μονόλογος με τον Άγγελο Αντωνόπουλο, ενάμιση χρόνο πριν.

Σκηνικό: Στο φουαγιέ, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση.

Πρωταγωνιστές: Ο Κ., η Α. και ο Αλέκος Αλαβάνος.

*******************************************

Αλέκος (πηγαίνει προς το μέρος τους και προσπαθεί να ανοίξει φιλική συζήτηση): Παιδιά, εσείς γιατί ήρθατε στην παράσταση; Τι σας κίνησε το ενδιαφέρον;

Κ (απότομα): Ε, τι να γίνει, πηγαίνουμε κι εμείς θέατρο καμιά φορά! (παράλληλη σκέψη: «τι ζόρι τραβάει ο μπάρμπας; Μας τη λέει τώρα επειδή ήρθαμε στο θέατρο;»)

Α (τον σκουντάει με νόημα): Ρε συ, δεν κατάλαβες ποιος είναι;

Κ: Όχι, ποιος;

Α: Είναι... αυτός... του Συνασπισμού, ο... ο... ο Βαλαβάνος!

*******************************************

Φήμες που θέλουν τον αρχηγό της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να ετοιμάζει από τότε την παραίτησή του ελέγχονται ως αβάσιμες.

Στο εκλογικό τμήμα

Σχολείο στα Εξάρχεια, ο αδερφός μου δικαστικός αντιπρόσωπος, εγώ γραμματέας.

Εικόνες και στιγμιότυπα από τη διαδικασία:

- Ανακαλύψαμε νωρίς ότι το Υπουργείο Εσωτερικών, μέσω του 1500 και του ypes.gr, είχε δώσει λάθος ενημέρωση σε αρκετούς ψηφοφόρους, στέλνοντας τους στο δικό μας σχολείο, ενώ έπρεπε να ψηφίσουν σε ένα άλλο, 200 μέτρα παρακάτω. Μάλιστα, στο ίδιο site για αρκετό διάστημα πριν τις εκλογές, ο χάρτης «δείτε-που-ψηφίζετε» τους παρέπεμπε σε μια οδό Βαλτετσίου που βρισκόταν στην Πετρούπολη. Υπήρξαν τουλάχιστον δύο περιπτώσεις ατόμων που μπερδεύτηκαν κι έφτασαν ως εκεί για να επιστρέψουν...

- Όπως είναι λογικό, αυτό προκάλεσε μεγάλο εκνευρισμό σε όσους ήρθαν να ψηφίσουν και δεν έβρισκαν το όνομά τους στις λίστες. «Ξέρετε, έχει γίνει κάποιο λάθος και μάλλον ψηφίζετε σε άλλο σχολείο». «Όχι, εδώ ψηφίζω σίγουρα. Πήρα το 1500 και μου το είπαν»... Εκείνη τη στιγμή στα μάτια τους εμείς γίναμε οι εκπρόσωποι της παράλογης γραφειοκρατίας και κατά συνέπεια αποδέκτες παραπόνων και φωνών θυμού και εκνευρισμού: «ε, αν είναι έτσι, τότε κι εγώ δεν πάω να ψηφίσω!» δήλωσαν οι περισσότεροι. Το άλλο σχολείο μπορεί να μην ήταν πολύ μακριά, αλλά για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο με μπαστούνι σε θερμοκρασία 36 βαθμών, η μετακίνησή του δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο εγχείρημα. Ένας παππούς μας κούνησε απειλητικά τη μαγκούρα του: «αν δε βρω άκρη κι εκεί, δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω!»

- Το προφίλ του μέσου ψηφοφόρου: μεσήλικας προς ηλικιωμένος με εμπειρία πολλών εκλογών. Οι νεότεροι, ακόμη κι αυτοί που θα ψήφιζαν για πρώτη φορά, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους απείχαν.

- Μεγάλο μπελά βρήκαν πολλοί ηλικιωμένοι με την ταινία που έπρεπε να βγάλουν από το φακελάκι, ώστε να κλείσει και να κολλήσει σωστά. Αγνοούσαν την ύπαρξη της και έγλειφαν μετά μανίας την περιοχή πάνω στον φάκελο, ο οποίος βέβαια εξακολουθούσε να μην κλείνει. Σκηνή που επαναλήφθηκε αρκετές φορές σε διάφορες παραλλαγές: βγαίνοντας, την ώρα που ετοιμάζονταν να ρίξουν την ψήφο στην κάλπη, προσπαθούσαμε να τους εξηγήσουμε πως θα κλείσουν τον φάκελο, δείχνοντας τους με το δάχτυλο το άνοιγμα του: «θα τραβήξετε αυτή την ταινία και...», «Όοοοοχιιιιι!» έβγαζαν θυμωμένη φωνή, τραβιόντουσαν προς τα πίσω πιστεύοντας ότι θέλουμε να τους πάρουμε το φακελάκι από τα χέρια και έβαζαν άλλες τρεις-τέσσερις νέες στρώσεις σάλιου πάνω του. Εκεί συχνά επενέβαινε ο συγγενής (συνήθως σύζυγος ή κόρη) που τον καθησύχαζε και του εξηγούσε τι πρέπει να κάνει: «Αααααα, γι’ αυτό δεν έκλεινε...»

- Ψηφοφόρος βγαίνοντας από το παραβάν: «Να τους πείτε ή να μικρύνουν τα ψηφοδέλτια ή να μεγαλώσουν τους φακέλους, δεν μπορεί να πρέπει να το διπλώσουμε σαν ντολμαδάκι για να χωρέσει»

- Μέσα στο παραβάν η ξύλινη σανίδα που βοηθάει για να ακουμπάει κανείς τα ψηφοδέλτια έχει κάπου στα αριστερά μια οριζόντια σχισμή. Ψηφοφόρος που παρέμεινε αρκετή ώρα μέσα, βγαίνει και ρωτάει: «Το χαρτί που διάλεξα, θα το ρίξω εδώ μέσα στην τρύπα;»

- Μια γυναίκα ντυμένη στα λευκά με ένα μαντήλι στο κεφάλι, προερχόμενη από κάποιο μοναστήρι ή κάποιο παρόμοιο σχήμα, μόλις μαθαίνει ότι βρήκε επιτέλους το σωστό τμήμα αρχίζει να σταυροκοπιέται και να ενώνει τις παλάμες. Κάθεται αρκετή ώρα μέσα στο παραβάν. Μόλις ρίχνει την ψήφο στην κάλπη, ξεκινάει το παραλήρημα: «Δεν είμαι και τόσο έξυπνη, αλλά δεν αντέχω. Κοντεύω να τρελαθώ. Οι αλβανοί θα με τρελάνουν. Λένε, έχουν πάρει κι αυτοί το χρίσμα, βαφτίστηκαν, αλλά δεν είναι έτσι» και άλλα πολλά. Στην καταμέτρηση, βρίσκουμε μια άκυρη ψήφο, όπου κάποιος είχε γράψει μέσα στο φακελάκι: «ΝΑ ΦΙΓΟΥΝ Η ΑΛΒΑΝΗ ΑΠΟ ΤΙΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΟΙΟΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΙΝ ΕΥΡΟΠΙ».

- Στο τμήμα μας ήταν εγγεγραμμένοι σε ειδικούς καταλόγους αρκετοί αστυνομικοί και ειδικοί φρουροί του τμήματος Εξαρχείων, οι οποίοι ψηφίζουν στον τόπο εργασίας τους. Ήρθαν να ψηφίσουν σε ποσοστό 90% (στους λοιπούς πολίτες το ποσοστό προσέλευσης ήταν 40%). Κάποιοι ήρθαν με καθημερινά ρούχα, κάποιοι με μια απλή στολή και ορισμένοι κουβαλώντας μαζί όλο τον εξοπλισμό τους (γκλομπ, χειροπέδες κτλ). Μεγάλο μέρος τους γεννημένοι τη δεκαετία του ’80, με αμήχανη και ελαφρώς ψαρωμένη συμπεριφορά, πολλοί με παιδικά χαρακτηριστικά, σχεδόν babyface πρόσωπα.

- Τα θετικά νέα: αν θεωρήσουμε ότι το δείγμα ήταν αντιπροσωπευτικό και ότι τα μοναδικά ψηφοδέλτια της «Χρυσής Αυγής» που βρέθηκαν ψηφίστηκαν από αστυνομικούς, το ποσοστό της οργάνωσης δεν ξεπερνούσε το 3-4% στις τάξεις τους. Επίσης, με το ίδιο θεωρητικό μοντέλο, η πλειοψηφία τους δεν ψήφισε ΛΑΟΣ, τουλάχιστον η απόλυτη, αν όχι και η σχετική.

- Το 60% της αποχής ήταν πιθανότατα ως ένα βαθμό πλασματικό. Σύμφωνα με το Υπ. Εσωτερικών στο τμήμα μας αντιστοιχούσαν περίπου δεκαπέντε υπεραιωνόβιες γιαγιούλες (γεννημένες μεταξύ 1900-1909) που θεωρητικά ζουν και βασιλεύουν στην περιοχή, μαζί με δυο-τρεις συνομήλικους παππούδες. Δεν ήρθε να ψηφίσει κανείς τους, ενδεχομένως να πήγαν για μπάνιο. Δε θα τους πετύχαινε όμως κάπου η κάμερα του Αυτιά;

Ιστορίες λεωφορείων

Στο 608, διασχίζοντας την Πατησίων. Μια κοπέλα ζαλίζεται και λιποθυμάει. Το λεωφορείο βρίσκεται στο ύψος του Πολυτεχνείου. Φωνές, βαβούρα, κακό. Κάποιοι τη σηκώνουν από τους ώμους. Η κοπέλα συνέρχεται γρήγορα. «Βάλτε την να κάτσει», η διπλανή θέση μένει κενή για να είναι άνετα. «Λίγο νερό, δώστε της λίγο νερό», βγαίνουν τρία-τέσσερα πλαστικά μπουκαλάκια και προωθούνται από χέρι σε χέρι. Μια κυρία βγάζει από τη τσάντα της μια μισοφαγωμένη σοκολάτα, σπάει ένα κομμάτι και το προσφέρει. Εντωμεταξύ ξυπνούν τα μητρικά ένστικτα σε όλες τις παρευρισκόμενες: «Δεν τρώνε και τίποτα αυτά τα παιδιά το πρωί», «να φωνάξουμε ένα ασθενοφόρο;», «είσαι καλά;». «Μήπως αισθάνεται άσχημα που πέσαμε όλοι πάνω της;», ακούγεται ξαφνικά μια άλλη κυρία, διαβάζοντας ακριβώς τη σκέψη μου εκείνη τη στιγμή. «Εντάξει είμαι, έχω ζάχαρο». Ο οδηγός αφού έχει ακινητοποιήσει επί αρκετή ώρα το λεωφορείο με ανοιχτές τις πόρτες, επιστρέφει σε λίγο, μπαίνοντας από τη μεσαία πόρτα, κρατώντας μια πορτοκαλάδα, «Έλα πιε την», «Ευχαριστώ, δεν πειρ...», «Έλα πιε την σε παρακαλώ πολύ!» λέει επιτακτικά, σα να μαλώνει την κόρη του. Η κοπέλα, θέλοντας και μη, την παίρνει στα χέρια της και ξεκινάει να την πίνει. Θα κατέβει λίγο αργότερα στην Ακαδημίας.

Κυριακή 10 Μάη, στο τρόλεϋ 3. Την προηγούμενη μέρα έχουν γίνει οι πορείες «αγανακτισμένων πολιτών» στην Ομόνοια και το Εφετείο. Ένας άντρας μαυριδερός, παχουλός, με αραιά μούσια και γυαλιά μπαίνει και κάθεται. Στο τρόλεϋ υπάρχουν αρκετοί μετανάστες, καθώς και μια-δυο γυναίκες με μαντίλα στο κεφάλι. Μία από αυτές μιλάει στο κινητό της. Ξαφνικά ακούγεται από τον άντρα μια στριγκιά φωνή, κάπως μπάσα και τραχιά ταυτόχρονα, να ξεκινάει έναν παραληρηματικό μονόλογο: «(κοροϊδευτικά) Αλαχαλαμπαραχαλα... ρε ουστ από ’δω μουσουλμάνοι, σκότωμα θέλουν όλοι, σκότωμα και μετά να τους πάρεις τα χρυσά δόντια, ποια δόντια, αν έχουν δηλαδή, μμμ, είχες και στο χωριό σου κινητό εσύ; Αλαχαμπαραλα... η Μέκκα ξέρεις που είναι, ε; Ξέρεις που είναι; Που να ξέρεις... εγώ ξέρω που είναι! (απευθυνόμενος σε παιδάκι λίγες θέσεις πιο δίπλα) Εσύ έλληνας να λες ότι είσαι. Και χριστιανός! Κλωτσιές που θέλετε... Σκότωμα θέλετε». Στη δεύτερη στάση από τη στιγμή που ξεκίνησε το ντελίριο, ο οδηγός κατεβαίνει από τη θέση του κι έρχεται προς το μέρος του: «Ή θα σταματήσεις να μιλάς ή θα κατέβεις. Διάλεξε. Αλλιώς, πάμε στην αστυνομία πιο κάτω. Κατάλαβες; Η σταματάς να μιλάς τώρα ή κατεβαίνεις!». «Θα σταματήσω να μιλάω» απαντάει εκείνος λυπημένα, κοιτάζοντας το πάτωμα. Για ένα τέταρτο δε βγάζει κιχ. Στο ύψος του Ερυθρού Σταυρού σηκώνεται, περιμένει να ανοίξει η πόρτα στη στάση, κοντοστέκεται για μια στιγμή και λέει: «Οδηγέεε, να μην τους αγαπάς τους μουσουλμάνους. Κιλ δεμ όοολ!!». Κατεβαίνει βιαστικά και φεύγει γρήγορα.

Τι είδε ο Φινλανδός

Με τον J. γνωριστήκαμε μέσα από ένα μουσικό forum. Κάποια στιγμή μου έστειλε pm για να συναντηθούμε στην Αθήνα. Ελληνίδα μου εξήγησε είναι και η κοπέλα του, μένει εδώ. Έκτοτε κάθε φορά που ταξίδευε για μια βδομάδα περίπου στην Αθήνα, κλείναμε ραντεβού για καφέ. Συνήθως στα Εξάρχεια. Εκεί έμαθε και τάβλι, όπου τις περισσότερες φορές πλέον με κερδίζει - σε ένα σκηνικό σαν βγαλμένο από ταινία του Jim Jarmusch, με τίτλο «Καφές και Τάβλι», όπου δύο μέχρι πρότινος άγνωστοι τύποι από διαφορετικές χώρες κάθονται σε ένα καφέ, παίζουν τάβλι και συζητούν περί ανέμων και υδάτων.

Μετά το τελευταίο καλοκαίρι αποφάσισε πλέον να μείνει εδώ για τουλάχιστον 6 μήνες. Αρκετούς από αυτούς άλλωστε δικαιούταν και έπαιρνε επίδομα από τη Φινλανδία - μάλλον περισσότερα λεφτά από όσα θα έβγαζε αν έβρισκε δουλειά εδώ. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος, βρέθηκε στην Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβρη και δεχόταν πολλά μηνύματα από φίλους του που τον ρωτούσαν για τις "greek riots". Επειδή ο ίδιος μένει αρκετά μακριά από το κέντρο, κανονίσαμε να βρεθούμε κάποια στιγμή μέσα στην πρώτη βδομάδα των κινητοποιήσεων στο κέντρο της Αθήνας. Έφερε μαζί και τη φωτογραφική του. Οι δρόμοι ακόμα μύριζαν δακρυγόνα. Καθώς είχε ξεκινήσει πρόσφατα μαθήματα ελληνικών, τα συνθήματα στους τοίχους - σύντομα και με κεφαλαία γράμματα - ήταν η καλύτερή του: "Hey, I know skata!" ("Σκατά στα ΜΑΤ"). Λίγο αργότερα μου έστειλε αρκετό υλικό, εδώ μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξε:
(σημ. "belated" είναι το nickname του)

Υστερόγραφο:
Στην πέμπτη φωτογραφία είναι η «Ράνια», με τα αθλητικά είδη, στη γωνία Μάρνη και Πατησίων. Καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Από τις λίγες φορές που είχα πάει εκεί ψάχνοντας κυρίως για είδη κολυμβητηρίου (σκουφάκι, γυαλιά κ.ά.) είχα συμπαθήσει πολύ τους μαγαζάτορες, έναν ευγενέστατο κύριο με άσπρα μαλλιά, και την καλοσυνάτη γυναίκα του (εικάζω). Ακριβώς στον αντίποδα της εικόνας των νεαρών υπαλλήλων που βρίσκονται σε μόνιμη υπερένταση στις περισσότερες αλυσίδες αντίστοιχων καταστημάτων, ήταν πολύ υπομονετικοί, εξυπηρετικοί, ενώ μου έκανε εντύπωση και το γεγονός ότι τη δεύτερη φορά που τους επισκέφτηκα με θυμόντουσαν παρά την απόσταση αρκετών μηνών. Πάντοτε στο τέλος έκαναν έκπτωση χωρίς να το ζητήσεις, κόβοντας και απόδειξη. Δεν ξέρω αν αποζημιώθηκαν ή αν έχουν το κουράγιο ή τη δυνατότητα να ξανανοίξουν το μαγαζί. Πάντως, βρισκόμενος από την πλευρά του διαδηλωτή που αναθάρρησε από το δεκεμβριανό ξέσπασμα - με όλες τις αντιφάσεις του - η εικόνα του χώρου, κάθε φορά που περνάω απέξω, με φέρνει σε μεγάλη αμηχανία.