μικρά (16)

Συνέντευξη του Darcus Howe στον Ματθαίο Τσιμιτάκη

-------------------------------------

«Είναι φανερό, το μέλημα ήταν και είναι ένα. Με την απολιτικοποίηση –και τη συνακόλουθη ηθικοποίηση– της πολιτικής αρνούμαστε πως είμαστε εμείς, σαν κατεστημένο πλέον, ο στόχος της αποδοκιμασίας και της βίας, πως είμαστε εμείς ο αποδέκτης της μούντζας και της ροχάλας, αφού εμείς είμαστε σήμερα εξουσία, ή το αξιοδάκρυτο πια: αεριστές και γλειφτρόνια της εξουσίας.»

Αυτή είναι η κατακλείδα του τελευταίου κειμένου («Όταν εμείς ανακαλύπταμε την ανομία...») που έστειλε ο Γιάννης Χάρης στα «Νέα», αλλά δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Αντίθετα, ειδοποιήθηκε ότι, λόγω περικοπών, η συνεργασία τους θα διακοπεί. Προβοκατόρικο ερώτημα: πόσοι άραγε να αναγνώρισαν τους εαυτούς τους στα παραπάνω λόγια;

μικρά (15)

Ερμηνείες

«Όταν ο Πρωθυπουργός αναφερόταν τότε όσο ήταν στην αντιπολίτευση ότι "υπάρχουν λεφτά", εννοούσε ότι "που πήγαν τα λεφτά;"» (Χ. Παμπούκης στο Mega, βλ. 07m36s)

****************

Ακολουθεί απόπειρα διασαφηνιστικής ερμηνείας μιας πρόσφατης ομιλίας του Πρωθυπουργού:

«Αλλά ανοίγει και ένας νέος, ο κύκλος των μεγάλων, των επαναστατικών θα μπορούσε να πει κανείς, των αυτονόητων αλλαγών για την Ελλάδα. Ο κύκλος εκείνων των αυτονόητων αλλαγών, που θα οδηγήσουν την πατρίδα μας, όχι απλώς έξω από την κρίση, αλλά θα την προστατέψουν και από κάθε είδους νέα κρίση στο μέλλον, σε έναν κόσμο που εξελίσσεται, αλλάζει και έχει νέες προκλήσεις, καθώς και σε ένα πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης, ενός κράτους δικαίου και ευνομίας και μιας κοινωνίας ανθρώπινης».

****************

+re-post: Οι ανήλικοι «τρομοκράτες» της Λάρισας


Ο Καραγκιόζης διαφθορέας

Από τη στιγμή που η ελεεινολόγηση της κατάπτυστης «ελληνικής νοοτροπίας»* αποτελεί πλέον το κυρίαρχο μοντέλο ανάλυσης της οικονομικής κρίσης, η διάχυση της συλλογικής ενοχής φαίνεται να ξεπερνάει την απλή επιδίωξη εμπέδωσης των επωδών «όλοι φταίμε», «μαζί τα φάγαμε», για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι σωτηρία κατά συνέπεια μπορεί να έρθει μόνο από τους αμόλυντους εξωτερικούς παρατηρητές-εισηγητές μεταρρυθμίσεων και τους πολιτικούς εκείνους που βρίσκονται μακριά από την ρυπαρή και αθεράπευτα ανατολίτικη βαθιά ντόπια κουλτούρα. Αυτοί αποτελούν τη νέα πεφωτισμένη ελίτ, που μακριά από «αγκυλώσεις του παρελθόντος» αγωνίζονται σκληρά να μας «γλιτώσουν από τον εαυτό μας».

Από την πληθώρα των σχετικών αρθρογραφιών, ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι εκείνη του συντάκτη του Βήματος, Γιάννη Μαρίνου. Για τα περίφημα «αποκαλυπτικά κείμενα των Οξυρρύγχειων Παπύρων του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Άπιου», που αποδεικνύουν υποτίθεται περίτρανα το αιώνια αναλλοίωτο του παθολογικού χαρακτήρα των Ελλήνων πολιτών, έγραψε σχετικά εδώ κι εδώ ο Νίκος Σαραντάκος. Το πλέον αστείο όμως – πιθανότατα και λόγω του παθιασμένα καταγγελτικού ύφους του – από τα άρθρα της ίδιας περιόδου είναι εκείνο που υποδεικνύει και καυτηριάζει ένα πρόσωπο-«συμπύκνωση μερικών από τα πιο απεχθή και χυδαία ελαττώματα που γέννησε η ανθρώπινη ψυχή»: τον Καραγκιόζη του Θεάτρου Σκιών, αυτό το «βρωμερό υποκείμενο»!

Τεμπέλης, απατεώνας, άξεστος, βρωμιάρης, «στην Ελλάδα έχει υιοθετηθεί επισήμως ως πρότυπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Με τέτοια καραγκιοζιλίκια δεν είναι περίεργο πώς καταντήσαμε ο παρίας των πολιτισμένων εθνών και αυστηρά εποπτευόμενος λαός ως κατ' επάγγελμα απατεώνας και διεφθαρμένος».

Ας ξεχάσουμε λοιπόν οριστικά τον ήρωα που με το ανήθικο πρότυπό του κατέστρεψε τόσες γενιές Ελλήνων, γαλουχημένων από μικρή ηλικία στο διεφθαρμένο του σύμπαν. Ωστόσο, για όλους αυτούς υπάρχει ακόμη μια ελπίδα: μέσα στο εξαχρειωμένο καραγκιοζικό περιβάλλον διασώζεται κάποιος χαρακτήρας με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για τον «καλοκάγαθο και ανιδιοτελή φίλο του Καραγκιόζη, Χατζηαβάτη», όπως τον περιγράφει αυτολεξεί ο αρθρογράφος.

Η χώρα μας πρέπει να βασιστεί στα παιδιά εκείνα που από μικρά ταυτίζονταν με τον συγκεκριμένο ήρωα. Με τον Χατζηαβάτη οδηγό, είναι βέβαιο ότι το μέλλον τους ανήκει. Άλλωστε, τι παραπάνω από αγνή και άδολη ανιδιοτέλεια μπορεί να κρύβει η γνωστή ρήση προς τον Πασά: «Ο Θεός να μου κόβει χρόνια και να σας δίνει μέρες, Άρχοντά μου»;

Όλη η αλήθεια για το ΔΝΤ

ΔΝΤ: έχει πολύ κακή φήμη όσον αφορά την κοινωνική δικαιοσύνη, είναι αναποτελεσματικό, οδηγεί σε υποβάθμιση της παιδείας, κόβει το μέλλον της χώρας, την καταδικάζει στην υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση, η διαπραγμάτευση μαζί του διολισθαίνει σε όρους αρνητικούς για την πορεία της.

Δεν τα λέω εγώ, τα λέει ο πλέον αρμόδιος:

Αξίωμα #3

«Πραγματική αριστερά είναι όποιος συμφωνεί μαζί μου»

(η μοναδική κοινή θέση στην οποία μπορεί να συμφωνήσει το σύνολο της ελληνικής αριστεράς)

Μουντιάλ

Το καλοκαίρι του 1990 μόλις είχα τελειώσει την Τετάρτη Δημοτικού. Το Μουντιάλ της Ιταλίας ήταν η πρώτη διοργάνωση που κάθισα να παρακολουθήσω από την αρχή μέχρι το τέλος. Παρότι γενικά το συγκεκριμένο τουρνουά δε θεωρήθηκε ιδιαίτερα θεαματικό –και αποστασιοποιημένος μετά από τόσα χρόνια εκτιμώ ότι όντως δεν ήταν– είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που όλο το καλοκαίρι γέμιζα τετράδια ζωγραφίζοντας εμφανίσεις ομάδων και σημειώνοντας τα αποτελέσματα των αγώνων, καθώς τους είχα απομνημονεύσει όλους, ξεκινώντας από την πρώτη φάση των ομίλων μέχρι και τον τελικό.

Αμφιβάλλω αν όλα αυτά θα είχαν συμβεί στην περίπτωση που πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είχε τύχει να είναι η αναμέτρηση Αργεντινής-Καμερούν. Η αναπάντεχη ήττα της πρωταθλήτριας κόσμου από το ποδοσφαιρικά παντελώς άσημο έως τότε Καμερούν πανηγυρίστηκε με άτεχνους χορούς, αυτοσχέδια συνθήματα και φωνές από εμένα, ενθουσιασμό που μοιραζόμουν με τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια μου. Στη συνέχεια της πορείας των Καμερουνέζων στο Μουντιάλ κάθε ματς είχε το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, συνοπτικά θυμίζω: νίκη επί της Ρουμανίας, με την πρώτη παρουσία του Ροζέ Μιλά ως αλλαγή, η συντριπτική αλλά ανώδυνη ήττα από την Σοβιετική Ένωση στην τελευταία εμφάνισή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο (παιχνίδι που δε μεταδόθηκε ζωντανά αλλά είδαμε φάσεις το επόμενο πρωί στο Eurosport), το αμφίρροπο παιχνίδι με την Κολομβία και η τιμωρία του εκκεντρικού μπακότερμα-γκολκίπερ της, Ρενέ Ιγκίτα, στην παράταση και ο γκραν-γκινιόλ αγώνας εναντίον της Αγγλίας, με τη διπλή ανατροπή που έφερε την τελική επικράτηση των εγγλέζων. Μετά τον αποκλεισμό του Καμερούν στο τελευταίο παιχνίδι, θυμάμαι να τρέχω μέσα στο σπίτι κλαίγοντας. Ποτέ δε θα ταυτιζόμουν ξανά τόσο πολύ με κάποια ομάδα αργότερα, ούτε θα ξαναζούσα αθλητική διοργάνωση τόσο έντονα μεγαλώνοντας.

***************

Στο "Pam Pam Cameroon" του 1991, ο Macka B περιγράφει αναλυτικά τον ενθουσιασμό του για την πορεία του Καμερούν στο Μουντιάλ, αναφερόμενος και στον αντίκτυπο που είχε στις αφρογενείς μεταναστευτικές κοινότητες τις Βρετανίας, σε μια απολαυστική παραγωγή του Mad Professor:

***************

Για την άλλη όψη του Μουντιάλ

Γιγάντιοι προϋπολογισμοί που αναθεωρούνται συνεχώς προς τα πάνω, απελάσεις και εκτοπισμοί για «αισθητικούς» σκοπούς, παντελώς αμφίβολη ανταποδοτικότητα, τα συμπεράσματα στο σχετικό άρθρο της Monde Diplomatique, σε μετάφραση εδώ.

Εξαπάτηση εργαζομένων, πλαστικές σφαίρες αντί δεδουλευμένων. Πληροφορίες για διαδηλώτρια θύμα της αστυνομικής καταστολής.

Το αφρικάνικο όνειρο για μια ένδοξη ποδοσφαιρική καριέρα στην Ευρώπη κρύβει πίσω του μια απροκάλυπτη μορφή δουλεμπορίου με τεράστια κέρδη για μάνατζερ, μεσάζοντες και επιτήδειους: αφιέρωμα της Αυγής.

Μια ματιά στο εσωτερικό της Νότιας Αφρικής και στα φαινόμενα ρατσισμού απέναντι στους οικονομικούς μετανάστες, εδώ.

μικρά (14)

Περί ιδεολογίας:
«δίνεται το κατάλληλο έναυσμα να τροφοδοτήσουμε παραπάνω τη σκέψη και τη δράση μας προχωρώντας στη μελλοντική έκδοση ενός μανιφέστου των θέσεων και των αξιών μας πάνω στο ρεύμα του μηδενισμού, του άναρχο-ατομικισμού και του επαναστατικού τερορρισμού που εκφράζουμε»

Περί σκοπού:
«Σκοπός μας είναι να οργανώσουμε τον επαναστατικό μιλιταρισμό»

Περί τακτικής:
«θα χρησιμοποιούν (αλλά δε θα στρέφονται εχθρικά) τις συντεχνιακές πορείες ως δούρειο ίππο επαναστατικών εξορμήσεων»

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από ανακοίνωση της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς», που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά τη διαδήλωση της 5ης Μαΐου, ένα κείμενο με γενικότερα στοιχεία ιδεολογικής τοποθέτησης, που αποσκοπούσε κατά κάποιον τρόπο στο «άνοιγμα δημόσιου διαλόγου» με άλλες οργανώσεις και άτομα.

Μηδενισμός, ατομικισμός, μιλιταρισμός: τρεις έννοιες που θα μπορούσε κανείς να ακούσει σαν κριτική προς τον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και δράσης από τον χώρο της κινηματικής αριστεράς, είναι εντυπωσιακό ότι γίνονται αποδεκτές, προβάλλονται και ιδιοποιούνται ως στοιχεία ταυτότητας και αυτοπροσδιορισμού από την ίδια την οργάνωση.

Η δολοφονία στενού συνεργάτη του Υπουργού «Προστασίας του Πολίτη» φαίνεται να προέρχεται από ομάδα τύπου «Επαναστατικού Αγώνα» ή «Σέχτας Επαναστατών», οργανώσεις δηλαδή που εντάσσουν τη στοχευμένη απόπειρα εκτέλεσης στο πεδίο δράσης τους, σε αντίθεση π.χ. με τους «Πυρήνες», οι οποίοι περιορίζονται στη συμβολική –αλλά όχι και ακίνδυνη– τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών με προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Οι συγκεκριμένοι τρεις όροι, ωστόσο, υψωμένοι μάλιστα στη νιοστή, μπορούν να περιγράψουν εξίσου καλά τα χαρακτηριστικά των δραστών.

μικρά (13)

Η πιο «πονηρή» ερμηνεία –περισσότερο κι από την αδέξια επίσημη ισραηλινή προπαγάνδα– από όσες εμφανίστηκαν σχετικά με τη δολοφονική επιδρομή στα πλοία της αποστολής προς τη Γάζα είναι εκείνη που διατυπώνει με ύφος τάχα αποστασιοποιημένης γνώσης και φιλανθρωπικής συγκατάβασης ότι οι συμμετέχοντες δεν ήταν παρά «αφελή πιόνια παρασυρμένα από τον ιδεαλισμό τους για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών γεωπολιτικών σχεδίων πίσω από την πλάτη τους». Λες και η μαζική σφαγή ήταν κάτι απολύτως προβλέψιμο, όπως και η εθνικότητα των νεκρών. Λες και δεν ήταν σκοπός της αποστολής να καταγγείλει στην πράξη τον αποκλεισμό της Γάζας, προσπαθώντας έτσι να στρέψει προς τα εκεί το βλέμμα της κοινής γνώμης, αλλά και να ευαισθητοποιήσει τους πολιτικούς φορείς των χωρών της «διεθνούς κοινότητας». Όχι, όλα αυτά συνέβησαν, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, ως προσχεδιασμένα πολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας, που επεδίωξε συνειδητά ένα τόσο υψηλό επίπεδο όξυνσης των σχέσεών της με το Ισραήλ. Ξυπνητζίδικες υστερόβουλες πολιτικές αναλύσεις, που διατυπώνονται εκ των υστέρων, με την ίδια άνεση με την οποία λίγες μέρες πριν, προσπερνούσαν εύκολα την υπόθεση βαφτίζοντας την απλά «επαναστατικό τουρισμό».

***************

Στην πορεία της Δευτέρας έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, εκατοντάδες άτομα κινδύνεψαν είτε να ποδοπατηθούν, αν επικρατούσε ο πανικός, είτε να πάθουν ασφυξία, όταν τα ΜΑΤ αποφάσισαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση πετώντας χημικά δίπλα ακριβώς από τους διαδηλωτές, που είχαν μόνο έναν στενό διάδρομο διαφυγής πίσω τους. Μπορεί οι καταγγελίες για την αστυνομική αυθαιρεσία να έχουν γίνει πια κάτι τόσο συνηθισμένο ώστε σχεδόν τίποτε να μην προκαλεί έκπληξη, η συγκεκριμένη όμως αίσθηση της ψεκασμένης κατσαρίδας, για το διάστημα που στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο αναγκαζόμασταν να οπισθοχωρούμε σημειωτόν, με αρκετούς να κάνουν εμετό, είναι κάτι που δυσκολεύεσαι να ξεχάσεις για καιρό.

***************

Στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, ο Α. μιλάει για τον γείτονά του τον κύριο Κ., που έρχεται τακτικά για εφημερίδες και μικροψώνια. «Δεν μπορώ να κοιμηθώ από προχθές το βράδυ με αυτά που είδα», του είπε την τελευταία φορά που πέρασε. Ο κύριος Κ. είναι συνταξιούχος σε μεγάλη ηλικία. Στο καρπό του ενός χεριού του έχει εδώ και 70 χρόνια σημειωμένο έναν αριθμό. Ως πότε οι αναίσθητοι θα κουβαλούν μόνο το θράσος τους και οι άγιοι όλες τις ενοχές;

Πίσω από τις κάμερες

(κλικ για μεγέθυνση)

Από τα Κουραφέλκυθρα του Αντώνη Βαβαγιάννη

...

(...)







(1) – (2) – (3) – (4*κλικ στο σχόλιο) – (5*κάτι παλιότερο)

Πρωτομαγιά 1961

(κλικ για μεγέθυνση)

Ανέκδοτο

Δασκάλα σε ιδιωτικό σχολείο, όπου φοιτούν γόνοι πλούσιων οικογενειών, ζητάει από τους μαθητές της να γράψουν έκθεση με θέμα: «Μια φτωχή οικογένεια». Ένας μαθητής έγραψε:

«Ήταν μια φορά μια οικογένεια πολύ φτωχή. Ο μπαμπάς φτωχός, η μαμά φτωχή, τα παιδιά φτωχά, οι υπηρέτες φτωχοί, ο μάγειρας φτωχός, ο κηπουρός φτωχός, ο σοφέρ φτωχός. Όλοι φτωχοί».

------------------------------

Όταν ο μαθητής μεγάλωσε, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και σταδιακά –με τη βοήθεια και των γνωριμιών του– απέκτησε στήλη σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας. Σε άρθρο του με τίτλο «Μια σοσιαλιστική κυβέρνηση» γράφει:

«Πολλοί μπορεί να διατυπώνουν τις διαφωνίες τους, αλλά δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι σήμερα διαθέτουμε μια κυβέρνηση πραγματικά σοσιαλιστική, όχι με την παρωχημένη, ιδεοληπτική έννοια του όρου αλλά με μια σύγχρονη αντιδογματική αντίληψη. Ο Πρωθυπουργός μας, επιφανής ηγέτης της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με την εμπειρία που απέκτησε κατά τη διαχείριση της πρόσφατης κρίσης, δηλώνει πλέον ανοιχτά πιο σοσιαλιστής από ποτέ. Η συγκυρία και τα συσσωρευμένα λάθη ετών –για τα οποία ευθύνη έχουμε όλοι μας– τον έφεραν στην ανάγκη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που όμως έχει αλλάξει χαρακτήρα, διδάχτηκε από τις κακοτοπιές του παρελθόντος και με γενικό διευθυντή τον γάλλο σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος-Καν βοηθάει πραγματικά πλέον τις χώρες να ορθοποδήσουν. Η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα σκληρό αλλά αναγκαίο Πρόγραμμα Σταθερότητας, που μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται έξω από τη σοσιαλιστική ιδεολογία της, αλλά ας μην ξεχνάμε και την εκτίμηση του Μπερλινγκουέρ ότι η επιβολή λιτότητας είναι ενίοτε μια αυθεντικά σοσιαλιστική πολιτική. Δεν έχει νόημα να μεμψιμοιρούμε. Αν το πάρουμε απόφαση και δουλέψουμε σκληρά όλοι μαζί, η χώρα μας θα βγει από την κρίση. Είναι εξάλλου μια χώρα μέλος ισχυρών οργανισμών, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με την πρωτοφανή δημιουργία και ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης επιβεβαίωσε το γεγονός ότι αποτελεί έναν οργανισμό συνεργασίας και αλληλεγγύης, ενώ το ΝΑΤΟ, μετά την εκλογή του αριστερού (χαρακτηριζόμενου μάλιστα από πολλούς ως σοσιαλιστή) Μπαράκ Ομπάμα στη θέση του Προέδρου των ΗΠΑ, άλλαξε ρότα και κινείται με σωφροσύνη και υπευθυνότητα μακριά από παλιές απερισκεψίες».

Ο Υπουργός κελάηδησε

«Το περιστατικό με το Μ. Γλέζο ήταν ατυχές κ σε καμιά περίπτωση στοχευμένο. Ήταν μέρος προσπάθειας της Αστυνομίας να περιορίσει τα επεισόδια».

«Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας».

«Η Αστυνομία προσπαθεί να είναι προσεκτική και ταυτόχρονα να απομονώσει τη βία».

«Κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν βίαια επεισόδια και συνθήκες κοινωνικής αναταραχής. Δεν θα τους το επιτρέψουμε».

Πηγή έμπνευσης: @chrisochoidis

The Colbert Report on Greece's Economic Downfall

Greece's Economic Downfall [direct link]

μικρά (12)

- Μήπως ο έλληνας εργαζόμενος που συνάντησε τυχαία τον Γιώργο Παπανδρέου στον δρόμο και εκδήλωσε την άμεση επιθυμία του να χαρίσει τον μισθό του για το καλό της πατρίδας ήταν ο τσολιάς της Ελληνοφρένειας;

- Η παθολογία της ελληνικής παραγωγής μέσα από ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: ενώ η Ελλάδα στον τομέα της πολιτικής ανάλυσης διαθέτει αφθονία από Πρετεντέρηδες που είναι σε θέση να καλύψουν και με το παραπάνω τις εσωτερικές της ανάγκες, την ίδια στιγμή σήμερα κάνει αθρόα εισαγωγή μεγάλων ποσοτήτων από το εξωτερικό.

- Ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις: οι αμερικανοί έπεσαν από τα σύννεφα διαπιστώνοντας ότι το Ιράκ δε διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής, οι ευρωπαίοι ανακάλυψαν ξαφνικά με μεγάλη κατάπληξη ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τους όρους ένταξης στο ευρώ και οι έλληνες ψηφοφόροι σοκάρονται βλέποντας ότι η νέα κυβέρνηση παρά τις προεκλογικές τις δεσμεύσεις έχει βάλει σκοπό να κάνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη να φαντάζει μετριοπαθής.

Η Ελλάδα στο στόχαστρο της διεθνούς κριτικής

Waldorf: Greek music, very appropriate for the pigs!

Statler: Ah, the pigs are from Greece?

Waldorf: The pigs are greasy!

(The Muppet Show, 1978)


+Bonus

Dino & Stiv on Greek Rock & Roll (1985)

Dino & Stiv on Modern Greek Pop (1986)

(Dino Kovas & Stiv Hrnjak from Back Porch Video)

Νεολογισμοί

2013: Καθώς η τετραετής θητεία της κυβέρνησης πλησιάζει προς το τέλος της, αξίζει να ασχοληθούμε με ορισμένους νεολογισμούς που μπήκαν σταδιακά στην καθημερινότητά μας τα προηγούμενα χρόνια και γρήγορα καθιερώθηκαν.

βετεράνοι: Ο όρος «βετεράνοι» προτιμήθηκε από το Υπουργείο Απασχόλησης, Φροντίδας και Αγάπης έναντι του παλιότερου «συνταξιούχοι», που δημιουργούσε ψυχολογικά προβλήματα στους φέροντες την ιδιότητα αυτή, καθώς αισθάνονταν ξαφνικά τη ζωή τους να τελειώνει κι έπεφταν συχνά σε κατάθλιψη. Το στάτους του βετεράνου αποδίδεται αυτόματα με τη συμπλήρωση του 70ου έτους ζωής. Είναι η ηλικία από την οποία επιτρέπεται να αρχίζει κάποιος να σκέφτεται το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από τη δουλειά του. Η διαδικασία με την οποία υπολογίζει κανείς την ακριβή ηλικία στην οποία αποκτά Προνόμιο Πλήρους Απόσυρσης (ΠΠΑ) απλοποιήθηκε με τη βοήθεια της τεχνογνωσίας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και υπολογίζεται πλέον για όλες τις κατηγορίες επαγγελματιών από τον τύπο:

όπου to το ημερολογιακό έτος έναρξης άσκησης επαγγέλματος, t το τρέχον ημερολογιακό έτος, D το δημοσιονομικό έλλειμμα (% του ΑΕΠ), F το εξωτερικό χρέος, g η αξία της μετοχής της Goldman Sachs στη Wall Street, x ο δείκτης του Χ.Α.Α., r η ισοτιμία ευρώ/δολαρίου και h η σταθερά του Vlak. Για να μπορέσει κάποιος να κάνει χρήση του ΠΠΑ πρέπει να έχει συγκεντρώσει με τις εισφορές του σταδιακά ένα αξιόλογο ποσό, το οποίο ονομάζεται «εφάπαξ» και καταβάλλεται από τον αιτούντα στις αρμόδιες υπηρεσίες ως αποζημίωση. Η κυβέρνηση τιμώντας τις σοσιαλιστικές τις αρχές δήλωσε ότι το ύψος του Επιδόματος Απόσυρσης θα είναι κοινό για όλους σύμφωνα με τον Ν.6969/10 (γνωστό και ως Νόμο του Ελάχιστου Κοινού Παρονομαστή), έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο οι δικαιούχοι να τσακώνονται μεταξύ τους σαν τα μικρά παιδιά και να κάνουν ζήλιες ο ένας στον άλλο.

αιώνιοι συνταξιούχοι: Πρόκειται για μία από τις σοβαρότερες παθογένειες που κληρονόμησε η σημερινή κυβέρνηση από το προηγούμενο αποτυχημένο μοντέλο ασφάλισης και σχετίζεται άμεσα με τη δραματική άνοδο του δείκτη επιβίωσης. «Αιώνιοι συνταξιούχοι» ονομάζονται εκείνοι που, ο καθένας για διάφορους δικούς του προσωπικούς λόγους, δεν καταφέρνουν να αποδημήσουν μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Η κυβέρνηση προσπάθησε να βάλει μια τάξη στο ζήτημα αυτό ανακοινώνοντας ειδική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία ο προνομιούχος «συνταξιούχος» της παλιάς εποχής χάνει αυτή την ιδιότητα μόλις ξεπεράσει το προσδόκιμο επιβίωσης. Λόγω των υπερβολικών αντιδράσεων που ακολούθησαν, δρομολογήθηκε Εθνικός Διάλογος από μηδενική βάση, όπου η κυβέρνηση σε ένδειξη διαλλακτικότητας υποχώρησε και άλλαξε τον νόμο. Πλέον η ιδιότητα του συνταξιούχου αφαιρείται μόλις ξεπεραστεί το όριο: προσδόκιμο επιβίωσης + 2 χρόνια.

εργασιούχοι: Αποτελεί την πλέον βολεμένη ομάδα εργαζομένων, που όλοι βρίζουν και όλοι θέλουν να γίνουν. Οι εργασιούχοι εξακολουθούν να διατηρούν ορισμένους αναχρονισμούς στους όρους απασχόλησής τους όπως ο 12ος μισθός, η δυνατότητα συνδικαλισμού και το διάλειμμα. Σύμφωνα με όλες τις αναφορές χαρακτηρίζονται από τεμπελιά, ελλιπή φαντασία, ανευθυνότητα, έλλειψη όρεξης για περιπέτεια, δυσπεψία και ποδάγρα. Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι κάθε φορά που ένας εργασιούχος σκέφτεται να ζητήσει αύξηση, ένα παιδί στον Τρίτο Κόσμο πεθαίνει.

χαρτζιλικιζόμενοι: Πρόκειται για την ανερχόμενη κυρίαρχη κατηγορία εργαζομένων. Οι χαρτζιλικιζόμενοι διαθέτουν μεγάλη κινητικότητα και έρχονται ανά άτακτα χρονικά διαστήματα σε συμφωνία με εργοδότες υπογράφοντας Σύμβαση Θελήματος. Η νέα αυτή μορφή σχέσεων εργασίας αποδεικνύεται ότι είναι και η πλέον δυναμική καθώς παρέχει επιπλέον κίνητρα παραγωγικότητας, ενώ αυξάνει την ανταγωνιστικότητα και την ευρηματικότητα των υπαλλήλων. Επιπλέον, κατά τη διαδικασία διαπραγμάτευσης του αντίτιμου της συνεργασίας υπεισέρχονται στοιχεία επαγγελματικής ευσυνειδησίας και κοινωνικού ελέγχου μεταξύ των δύο πλευρών: «Τι; Πάλι λεφτά θες; Και τα 50 που σου έδωσα στις αρχές του μήνα τι τα έκανες;»

τεστ δεξιοτήτων: Ο όρος αυτός προϋπήρχε, αλλά η χρήση του γενικεύτηκε πολύ πρόσφατα. Κάθε ενδιαφερόμενος για δουλειά καλείται πλέον να περάσει από ένα τεστ αξιολόγησης, εξεταζόμενος σε ερωτήματα όπως «δεν είναι σωστό να βάλουμε όλοι πλάτη στο έργο ανασυγκρότησης της οικονομίας μας;», «υπάρχουν αδιέξοδα στη δημοκρατία;», «έχει μεγαλύτερη σημασία τι κάνεις εσύ για την πατρίδα σου ή η πατρίδα σου για σένα;», μέσα από τα οποία καταμετράται ο βαθμός δεξιότητάς του και καταχωρείται στον ατομικό του Φάκελο Εργασίας. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων εξέφρασε αρχικά τις επιφυλάξεις της σχετικά με τους κινδύνους που απορρέουν από τη διαδικασία αυτή, γεγονός που προκάλεσε την άμεση απάντηση των εταιρειών που ανέλαβαν την υλοποίηση του έργου. Όπως εξήγησε αναλυτικά ο εκπρόσωπος του κονσόρτσιουμ των τριών υπεύθυνων εταιρειών (Siemens, Intracom, Vodafone) σε συνέντευξη τύπου, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος διαρροής ή κακοδιαχείρισης των στοιχείων που συγκεντρώνονται: οι απαντήσεις ανάλογα με την υποκατηγορία του ερωτηματολογίου στην οποία ανήκουν αντιστοιχίζονται στους άξονες x'x (Εργατικότητα), y'y (Υπευθυνότητα), z'z (Νέος Πατριωτισμός) και το ακριβές στίγμα κάθε εξεταζόμενου απεικονίζεται σε τρισδιάστατη προβολή στον χώρο, ορατή μόνο σε όσους φορούν ειδικά γυαλιά.

Όπως εύστοχα σημείωσαν εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας σε κύρια άρθρα τους «δε γίνεται σε άλλες χώρες να πληρώνουν για να δουλέψουν κι εδώ να τα θέλουμε όλα δικά μας», «και τέλος πάντων δεν είναι δείγμα υγείας να βλέπεις νέους ανθρώπους με όλο το μέλλον μπροστά τους να σκέφτονται αν θα πάρουν σύνταξη». Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαπιστώθηκε η μνημειώδης ωριμότητα με την οποία οι έλληνες πολίτες ενέκριναν τα νέα μέτρα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις των εταιρειών Fappa Research, VIP-RC και Pan Metron Ariston Analysis.

μικρά (11)

- Ο νεκρός δεδικαίωται α λα γκρεκ: από τα πρώτα ρεπορτάζ των ΜΜΕ διαπιστώνουμε ότι η κοινή γνώμη εξοργίστηκε με τους «αλβανούς κακοποιούς» και συγκλονίστηκε με το «θύμα βορειοηπειρώτικης καταγωγής».

- Διαβάζοντας διάφορα άρθρα και σχόλια τελευταίας εσοδείας γίνεται φανερό ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποτελεί τον αντίστοιχο Παπαδόπουλο του νεοφιλελεύθερου φαντασιακού: «Ένα ΔΝΤ μας χρειάζεται να βάλει μια τάξη».

μικρά (10): από συνεντεύξεις

- Ποια ήταν η πρώτη φορά που, παιδί ακόμα, στήσατε μια παράσταση;
- Ήταν στην Κατοχή, τόσο παλιά! Για κάποιο λόγο είχα μείνει μόνη μου στο σπίτι, προφανώς κάπου είχαν πεταχτεί για λίγο οι γονείς μου. Ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι, ανοίγω και βλέπω έναν Ιταλό που άρχισε κάτι να μου λέει στα ιταλικά. Τον κοιτάω και λέω μέσα μου «αυτός είναι Μακαρονάς, εχθρός. Τι θα κάνω τώρα;». Του κάνω νόημα, κλείνω την πόρτα, τρέχω και βάζω τη ρεπούμπλικα του μπαμπά μου, παίρνω τη μαγκούρα του και φοράω και την καμπαρντίνα του που κρεμόταν πίσω. Μετά, ξανανοίγω την πόρτα και του λέω στα ελληνικά: «Άκου να σου πω, παλιομακαρονά. Εγώ είμαι ο Καλογερόπουλος και αν δεν φύγεις αμέσως, δεν σε βλέπω καλά». Ο άνθρωπος είδε ένα μεταμφιεσμένο πιτσιρίκι και σηκώθηκε κι έφυγε. Εγώ όμως ήμουν σίγουρη ότι τον έπεισα και τον φόβισα.
(Ξένια Καλογεροπούλου στο Ποντίκι, 04.02.10)

- Το «Νησί της Αφροδίτης» το είχε απορρίψει η λογοκρισία, εγώ ήμουν διαγραμμένος, ξέρεις πώς σώθηκε; Το ’59 όταν χαλάρωσαν κάπως τα πράγματα, μου είπε ο Μπορίς Πολεβόι, πρόεδρος της Ενωσης Συγγραφέων: «Φέρε το ίσως μπορεί να ανέβει». Το έδωσε στον Κομισαρζέφκσι, έναν πολύ δυνατό σκηνοθέτη τότε και πολύ έξυπνο. Υπήρχε στο Μάλι Τεάτρ η Βέρα Πασέναγια, σαν να λέμε η Κοτοπούλη της Ρωσίας, εβδομηντάρα τότε, δεν έβρισκε μεγάλο ρόλο να παίξει. Της λέει αυτός υπάρχει ένας ρόλος της μάνας ενός αγωνιστή της Κύπρου που παλεύει τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Το διάβασε αυτή και τρελάθηκε, αλλά πώς να ανέβει αφού εγώ ήμουν διαγραμμένος. Αυτή ήταν φίλη της γυναίκας του Χρουστσόφ, τον παίρνει λοιπόν απευθείας τηλέφωνο. Με το παιδιάστικο νάζι της μεγάλης πρωταγωνίστριας –τώρα σοβαρά σου μιλάω˙ μου τα διηγήθηκε η ίδια αργότερα– λέει: «Σύντροφε Νικήτα βρήκα επιτέλους και εγώ ένα έργο να παίξω η καημένη και δεν με αφήνουν», λες και ήταν η τελευταία της σειράς και μιλάμε τώρα για κλασική του ρωσικού θεάτρου. «Ποιος δεν σας αφήνει, πείτε μου ποιος, να τον σκίσω». «Να ο συγγραφέας είναι ένας Έλληνας πολιτικός πρόσφυγας που τον έχουν διαγράψει εκεί στην Τασκένδη, εγώ είμαι ηθοποιός, δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πράγματα». «Γιατί, τα καταλαβαίνω εγώ;», της λέει ο Χρουστσόφ (γέλια). «Παίχτε το έργο και όποιος σας μιλήσει να τον παραπέμπετε σε εμένα». Την άλλη μέρα με φωνάξανε στο Μάλι Τεάτρ να υπογράψω το συμβόλαιο και αρχίσανε τις πρόβες. Μέσα σε ένα μήνα ξαναέγινα ένδοξος. Το έργο έγινε θρίαμβος, έφτασε να παίζεται σε 170 θέατρα σε όλη τη Σοβιετική Ένωση. Με φωνάξανε ως υποψήφιο για το Βραβείο Λένιν, με τον όρο να δεχθώ την αποκήρυξη του Ζαχαριάδη ή αλλιώς να γίνω Σοβιετικός υπήκοος. Αρνήθηκα.
(Αλέξης Πάρνης στην Καθημερινή, 25.10.09)

- Τις φωνές σας με ποια κριτήρια τις επιλέγετε;
- Ποιες φωνές;
- Τους τραγουδιστές που συνεργάζεστε μαζί τους. Τι προσόντα πρέπει να έχουν;
- Ναι. Να τραγουδούν καλά και να μην έχουν τραγουδήσει ξανά, ως επί το πλείστον. Μοιάζω σαν αυτούς που κάνουν τους χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, που συλλέγουν ηθοποιούς για τον Χριστό. Πρέπει να μην είναι γνωστοί. Δεν μου αρέσουν οι γνωστοί τραγουδιστές. Εκτός αν έχουν μία πολύ έντονη προσωπικότητα, όπως είναι η Μαρία Φαραντούρη. Ύστερα, να είναι ερωτικοί. Δηλαδή να έχουν έλξη. Από τη φύση τους. Και η άλλη δουλειά είναι δικιά μου, το πώς θα τραγουδήσουν. Και δεν θέλω να τραγουδήσουν μετά από εμένα άλλη μουσική. Είμαι λίγο-πολύ, όπως σας είπα, σαν τους χολιγουντιανους πράκτορες που ζητάνε ηθοποιούς για τον ρόλο του Χριστού. Υπογράφουν οι ηθοποιοί που θα παίξουν τον ρόλο του Χριστού ότι για δέκα, δεκαπέντε χρόνια μετά δεν πρόκειται να παίξουν στο σινεμά. Διότι δεν νοείται να παίζεις τον ρόλο του Χριστού και μετά να εμφανίζεσαι λατίνος εραστής ή γκάνγκστερ. Λοιπόν, το ίδιο κι εγώ. Δεν μου αρέσει να τραγουδάνε μετά από εμένα κατά τρόπο που δεν θα ήθελα.
- Εδώ θα 'θελα να σας θυμίσω το έργο σας «Ο οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης»...
- Α, εκεί είχαμε κάποιον Κύπριο!
- Τον Ευτύχιο Χατζηττοφή.
- Τον Χατζηττοφή! Αυτός ήταν πολύ σπουδαίο παιδί!
- Τι απέγινε;
- Αυτός δουλεύει στην Τράπεζα. Αυτός μ' αρέσει πάρα πολύ! Είναι σοβαρότατο παιδί και τραγουδάει εξαίσια. Και προπαντός τραγουδάει εξαίσια στο άλλο έργο μου, το «Χωρίον ο πόθος». Εκεί είναι σπουδαίος. Πιο σπουδαίος. Γιατί στο «Μεθυσμένο κορίτσι» ήταν ακόμη λιγάκι ανώριμος. Αλλά στο «Χωρίον ο πόθος» είναι έκτακτος. Αυτός έφυγε και παντρεύτηκε και, προς τιμήν του, δεν έκανε μετά τραγούδι και πήγε να δουλέψει στην Τράπεζα. Είναι υπάλληλος της Τραπέζης και μένει κάπου στο Μενίδι. Όχι, στο Κρανίδι. Πολύ σπουδαίο παιδί. Αυτός μ' αρέσει.
(Μάνος Χατζιδάκις στον Χρήστο Μακρή (1984), αναδημοσίευση στην Ελευθεροτυπία, 23.10.09)

Howard Zinn (1922-2010)

Ένα καλογραμμένο βιογραφικό σημείωμα βρίσκεται στη σχετική σελίδα της Wikipedia.

«Αν θέλουμε η δημοκρατία να αποκτήσει κάποιο νόημα, αν θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια του καπιταλισμού και του εθνικισμού, τότε κάτι τέτοιο δεν θα ξεκινήσει από την κορυφή, αν κρίνουμε από την ιστορία του κόσμου. Θα ξεκινήσει μέσα από κινήματα, μέσα από την εκπαίδευση, την οργάνωση, τις αναταραχές, τις απεργίες, τα μποϊκοτάζ, τις διαδηλώσεις και την απειλή για απώλεια της σταθερότητας που έχουν ανάγκη οι κατέχοντες την εξουσία»

Μία από τις τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του, εν είδει επιλόγου: το άρθρο του στον Guardian σχετικά με την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στον Μπαράκ Ομπάμα (η μετάφραση στα ελληνικά από το aformi's blog):

Έμεινα κατάπληκτος όταν άκουσα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στην πραγματικότητα σοκαρίστηκα, γιατί δίνεται ένα βραβείο ειρήνης σ’ έναν πρόεδρο που διεξάγει δυο πολέμους.

Μέχρι που θυμήθηκα ότι ο Γούντροου Ουίλσον, ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο Χένρι Κίσινγκερ είχαν πάρει το Νόμπελ Ειρήνης. Η επιτροπή των Νόμπελ είναι διάσημη για τις επιφανειακές εκτιμήσεις της, έλκεται από τη ρητορική και τις κενές χειρονομίες, και αγνοεί τις κραυγαλέες παραβιάσεις της παγκόσμιας ειρήνης.

Ναι, ο Ουίλσον είχε την εκτίμηση της Κοινωνίας των Εθνών- αυτού του αναποτελεσματικού οργάνου που δεν έκανε τίποτα να εμποδίσει τον πόλεμο. Ωστόσο είχε βομβαρδίσει την Μεξικανική ακτή, έστειλε στρατεύματα να καταλάβουν την Αϊτή και την Δομινικανή Δημοκρατία, και έβαλε τις ΗΠΑ στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σίγουρα ενός από τους πιο ηλίθιους και αιματηρούς πολέμους.

Σίγουρα, ο Θίοντορ Ρούσβελτ βοήθησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Αλλά ήταν φιλοπόλεμος, συνέβαλε στο να καταληφθεί η Κούβα από τις ΗΠΑ, υποτίθεται για να απελευθερωθεί από την Ισπανία, ενώ στην πραγματικότητα αλυσόδεναν το μικρό νησί στις ΗΠΑ. Σαν πρόεδρος ήταν επικεφαλής του αιματηρού πολέμου για την υποδούλωση των Φιλιππινέζων, και επιπλέον είχε συγχαρεί τον Αμερικανό στρατηγό που μόλις είχε σφαγιάσει 600 απροστάτευτους χωρικούς στις Φιλιππίνες.

Η επιτροπή δεν έδωσε το βραβείο Νόμπελ στον Μαρκ Τουέιν, που κατήγγειλε τον Ρούσβελτ και κριτίκαρε τον πόλεμο, ούτε στον Ουίλιαμ Τζέιμς, ηγέτη της αντιιμπεριαλιστικής ένωσης.

Ω ναι, η επιτροπή αισθάνθηκε ότι ήταν δυνατόν να δώσει το βραβείο ειρήνης στον Χένρι Κίσινγκερ, γιατί υπέγραψε την τελική ειρηνευτική συμφωνία που έθετε τέλος στον πόλεμο του Βιετνάμ, πόλεμο του οποίου ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες. Ο Κίσινγκερ, είχε πειθήνια συμφωνήσει με τον Νίξον στην επέκταση του πολέμου, για τον βομβαρδισμό χωριών στο Βιετνάμ, στο Λάος και την Καμπότζη. Ο Κίσινγκερ, που αποτελεί με ακρίβεια τον ορισμό του εγκληματία πολέμου, του δόθηκε το βραβείο ειρήνης!

Θα έπρεπε το βραβείο ειρήνης να δίνεται σε ανθρώπους όχι στη βάση των υποσχέσεων που δίνουν -όπως με τον Ομπάμα, που με εκφραστικότητα δίνει απλά υποσχέσεις- αλλά στη βάση αυτών που πράγματι έκαναν για τον τερματισμό πολέμων. Και ο Ομπάμα συνεχίζει τη θανάσιμη, απάνθρωπη στρατιωτική δράση στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.

Η επιτροπή των Νόμπελ ειρήνης θα πρέπει να συνταξιοδοτηθεί, και να παραδώσει την τεράστια περιουσία της σε κάποια διεθνή οργάνωση ειρήνης η οποία δεν θα αισθάνεται δέος όταν αντιμετωπίζει αστέρες και ρητορική, και η οποία να έχει κάποια επίγνωση της ιστορίας.

Ελλάδα και απόδοση ιθαγένειας σε αλλοεθνείς: συγκλονιστικά στοιχεία έρχονται στο φως

Μια νέα μεγάλη αποκάλυψη από το περιοδικό Κοντράλτο!

Παρουσιάζουμε τις μειοδοτικές, επικίνδυνες και εθνομηδενιστικές προτάσεις περί απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας με τις οποίες ένας «διανοούμενος»-συγγραφέας, ζώντας ο ίδιος και γράφοντας βέβαια από την ασφάλεια της Βιέννης, προσπάθησε στο παρελθόν να αλλοιώσει τον εθνικό μας ιστό και να μας μετατρέψει σε έναν πολυεθνικό πολτό. Τα παιδιά μας σήμερα αναγκάζονται στα σχολεία τους να διαβάσουν, να αποστηθίσουν και να εξεταστούν πάνω στα γραπτά ενός τέτοιου τύπου, χαϊδεμένου παιδιού μάλιστα του συνόλου της κυρίαρχης-νεοταξικής «αριστεράς». Διαβάστε τι γράφει:

Κάθε άνθρωπος γεννημένος και κατοικώντας εις αυτό το βασίλειον, είκοσι ενός χρόνου ηλικίας, είναι πολίτης.

Κάθε ξένος είκοσι ενός σωστού χρόνου, όστις, κατοικώντας εις αυτό το βασίλειον προ ενός χρόνου, ζη με το εργόχειρόν του, είναι πολίτης.

Εκείνος οπού αγοράζει ένα μούλκι είναι πολίτης.

Εκείνος οπού νυμφεύεται μίαν Ελληνίδα είναι πολίτης.

Εκείνος οπού παίρνει ένα ψυχοπαίδι είναι πολίτης.

Εκείνος οπού γηροτροφεί ένα γέροντα είναι πολίτης.

«Νέα Πολιτική Διοίκησις», σελ. 26

Πρόκειται βέβαια για μια σεσημασμένη περίπτωση. Η υποστήριξή του σε ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο τύπου Σόρος, καλώντας σε συστράτευση με ένα ετερόκλητο πλήθος καθυστερημένων αλλοδαπών - συμπεριλαμβανομένων και αφρικανών (!) - αλλά και η ιδεολογική κάλυψη και ενθάρρυνση που παρείχε σε φαινόμενα ακραίας νεοταξίτικης βίας (μπροστά του το αμερικανοκίνητο ιντυμήντια είναι αρνάκι) είχαν γίνει ήδη φανερά από την εποχή που παρουσιαζόταν ως επίδοξος ποιητής:

Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί,
πώς είμαστ’ αντριωμένοι παντού να ξακουσθή.
(...)
Να σφάξωμεν τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν.

«Θούριος», σελ. 3 & 6

Διαδώστε το παντού! No passaran στον εθνομηδενισμό, στον εποικισμό της πατρίδας μας, στη Νέα Τάξη και στους υποτακτικούς της.