Ανέκδοτο

Δασκάλα σε ιδιωτικό σχολείο, όπου φοιτούν γόνοι πλούσιων οικογενειών, ζητάει από τους μαθητές της να γράψουν έκθεση με θέμα: «Μια φτωχή οικογένεια». Ένας μαθητής έγραψε:

«Ήταν μια φορά μια οικογένεια πολύ φτωχή. Ο μπαμπάς φτωχός, η μαμά φτωχή, τα παιδιά φτωχά, οι υπηρέτες φτωχοί, ο μάγειρας φτωχός, ο κηπουρός φτωχός, ο σοφέρ φτωχός. Όλοι φτωχοί».

------------------------------

Όταν ο μαθητής μεγάλωσε, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και σταδιακά –με τη βοήθεια και των γνωριμιών του– απέκτησε στήλη σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας. Σε άρθρο του με τίτλο «Μια σοσιαλιστική κυβέρνηση» γράφει:

«Πολλοί μπορεί να διατυπώνουν τις διαφωνίες τους, αλλά δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι σήμερα διαθέτουμε μια κυβέρνηση πραγματικά σοσιαλιστική, όχι με την παρωχημένη, ιδεοληπτική έννοια του όρου αλλά με μια σύγχρονη αντιδογματική αντίληψη. Ο Πρωθυπουργός μας, επιφανής ηγέτης της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με την εμπειρία που απέκτησε κατά τη διαχείριση της πρόσφατης κρίσης, δηλώνει πλέον ανοιχτά πιο σοσιαλιστής από ποτέ. Η συγκυρία και τα συσσωρευμένα λάθη ετών –για τα οποία ευθύνη έχουμε όλοι μας– τον έφεραν στην ανάγκη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που όμως έχει αλλάξει χαρακτήρα, διδάχτηκε από τις κακοτοπιές του παρελθόντος και με γενικό διευθυντή τον γάλλο σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος-Καν βοηθάει πραγματικά πλέον τις χώρες να ορθοποδήσουν. Η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα σκληρό αλλά αναγκαίο Πρόγραμμα Σταθερότητας, που μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται έξω από τη σοσιαλιστική ιδεολογία της, αλλά ας μην ξεχνάμε και την εκτίμηση του Μπερλινγκουέρ ότι η επιβολή λιτότητας είναι ενίοτε μια αυθεντικά σοσιαλιστική πολιτική. Δεν έχει νόημα να μεμψιμοιρούμε. Αν το πάρουμε απόφαση και δουλέψουμε σκληρά όλοι μαζί, η χώρα μας θα βγει από την κρίση. Είναι εξάλλου μια χώρα μέλος ισχυρών οργανισμών, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με την πρωτοφανή δημιουργία και ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης επιβεβαίωσε το γεγονός ότι αποτελεί έναν οργανισμό συνεργασίας και αλληλεγγύης, ενώ το ΝΑΤΟ, μετά την εκλογή του αριστερού (χαρακτηριζόμενου μάλιστα από πολλούς ως σοσιαλιστή) Μπαράκ Ομπάμα στη θέση του Προέδρου των ΗΠΑ, άλλαξε ρότα και κινείται με σωφροσύνη και υπευθυνότητα μακριά από παλιές απερισκεψίες».

Νεολογισμοί

2013: Καθώς η τετραετής θητεία της κυβέρνησης πλησιάζει προς το τέλος της, αξίζει να ασχοληθούμε με ορισμένους νεολογισμούς που μπήκαν σταδιακά στην καθημερινότητά μας τα προηγούμενα χρόνια και γρήγορα καθιερώθηκαν.

βετεράνοι: Ο όρος «βετεράνοι» προτιμήθηκε από το Υπουργείο Απασχόλησης, Φροντίδας και Αγάπης έναντι του παλιότερου «συνταξιούχοι», που δημιουργούσε ψυχολογικά προβλήματα στους φέροντες την ιδιότητα αυτή, καθώς αισθάνονταν ξαφνικά τη ζωή τους να τελειώνει κι έπεφταν συχνά σε κατάθλιψη. Το στάτους του βετεράνου αποδίδεται αυτόματα με τη συμπλήρωση του 70ου έτους ζωής. Είναι η ηλικία από την οποία επιτρέπεται να αρχίζει κάποιος να σκέφτεται το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από τη δουλειά του. Η διαδικασία με την οποία υπολογίζει κανείς την ακριβή ηλικία στην οποία αποκτά Προνόμιο Πλήρους Απόσυρσης (ΠΠΑ) απλοποιήθηκε με τη βοήθεια της τεχνογνωσίας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και υπολογίζεται πλέον για όλες τις κατηγορίες επαγγελματιών από τον τύπο:

όπου to το ημερολογιακό έτος έναρξης άσκησης επαγγέλματος, t το τρέχον ημερολογιακό έτος, D το δημοσιονομικό έλλειμμα (% του ΑΕΠ), F το εξωτερικό χρέος, g η αξία της μετοχής της Goldman Sachs στη Wall Street, x ο δείκτης του Χ.Α.Α., r η ισοτιμία ευρώ/δολαρίου και h η σταθερά του Vlak. Για να μπορέσει κάποιος να κάνει χρήση του ΠΠΑ πρέπει να έχει συγκεντρώσει με τις εισφορές του σταδιακά ένα αξιόλογο ποσό, το οποίο ονομάζεται «εφάπαξ» και καταβάλλεται από τον αιτούντα στις αρμόδιες υπηρεσίες ως αποζημίωση. Η κυβέρνηση τιμώντας τις σοσιαλιστικές τις αρχές δήλωσε ότι το ύψος του Επιδόματος Απόσυρσης θα είναι κοινό για όλους σύμφωνα με τον Ν.6969/10 (γνωστό και ως Νόμο του Ελάχιστου Κοινού Παρονομαστή), έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο οι δικαιούχοι να τσακώνονται μεταξύ τους σαν τα μικρά παιδιά και να κάνουν ζήλιες ο ένας στον άλλο.

αιώνιοι συνταξιούχοι: Πρόκειται για μία από τις σοβαρότερες παθογένειες που κληρονόμησε η σημερινή κυβέρνηση από το προηγούμενο αποτυχημένο μοντέλο ασφάλισης και σχετίζεται άμεσα με τη δραματική άνοδο του δείκτη επιβίωσης. «Αιώνιοι συνταξιούχοι» ονομάζονται εκείνοι που, ο καθένας για διάφορους δικούς του προσωπικούς λόγους, δεν καταφέρνουν να αποδημήσουν μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Η κυβέρνηση προσπάθησε να βάλει μια τάξη στο ζήτημα αυτό ανακοινώνοντας ειδική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία ο προνομιούχος «συνταξιούχος» της παλιάς εποχής χάνει αυτή την ιδιότητα μόλις ξεπεράσει το προσδόκιμο επιβίωσης. Λόγω των υπερβολικών αντιδράσεων που ακολούθησαν, δρομολογήθηκε Εθνικός Διάλογος από μηδενική βάση, όπου η κυβέρνηση σε ένδειξη διαλλακτικότητας υποχώρησε και άλλαξε τον νόμο. Πλέον η ιδιότητα του συνταξιούχου αφαιρείται μόλις ξεπεραστεί το όριο: προσδόκιμο επιβίωσης + 2 χρόνια.

εργασιούχοι: Αποτελεί την πλέον βολεμένη ομάδα εργαζομένων, που όλοι βρίζουν και όλοι θέλουν να γίνουν. Οι εργασιούχοι εξακολουθούν να διατηρούν ορισμένους αναχρονισμούς στους όρους απασχόλησής τους όπως ο 12ος μισθός, η δυνατότητα συνδικαλισμού και το διάλειμμα. Σύμφωνα με όλες τις αναφορές χαρακτηρίζονται από τεμπελιά, ελλιπή φαντασία, ανευθυνότητα, έλλειψη όρεξης για περιπέτεια, δυσπεψία και ποδάγρα. Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι κάθε φορά που ένας εργασιούχος σκέφτεται να ζητήσει αύξηση, ένα παιδί στον Τρίτο Κόσμο πεθαίνει.

χαρτζιλικιζόμενοι: Πρόκειται για την ανερχόμενη κυρίαρχη κατηγορία εργαζομένων. Οι χαρτζιλικιζόμενοι διαθέτουν μεγάλη κινητικότητα και έρχονται ανά άτακτα χρονικά διαστήματα σε συμφωνία με εργοδότες υπογράφοντας Σύμβαση Θελήματος. Η νέα αυτή μορφή σχέσεων εργασίας αποδεικνύεται ότι είναι και η πλέον δυναμική καθώς παρέχει επιπλέον κίνητρα παραγωγικότητας, ενώ αυξάνει την ανταγωνιστικότητα και την ευρηματικότητα των υπαλλήλων. Επιπλέον, κατά τη διαδικασία διαπραγμάτευσης του αντίτιμου της συνεργασίας υπεισέρχονται στοιχεία επαγγελματικής ευσυνειδησίας και κοινωνικού ελέγχου μεταξύ των δύο πλευρών: «Τι; Πάλι λεφτά θες; Και τα 50 που σου έδωσα στις αρχές του μήνα τι τα έκανες;»

τεστ δεξιοτήτων: Ο όρος αυτός προϋπήρχε, αλλά η χρήση του γενικεύτηκε πολύ πρόσφατα. Κάθε ενδιαφερόμενος για δουλειά καλείται πλέον να περάσει από ένα τεστ αξιολόγησης, εξεταζόμενος σε ερωτήματα όπως «δεν είναι σωστό να βάλουμε όλοι πλάτη στο έργο ανασυγκρότησης της οικονομίας μας;», «υπάρχουν αδιέξοδα στη δημοκρατία;», «έχει μεγαλύτερη σημασία τι κάνεις εσύ για την πατρίδα σου ή η πατρίδα σου για σένα;», μέσα από τα οποία καταμετράται ο βαθμός δεξιότητάς του και καταχωρείται στον ατομικό του Φάκελο Εργασίας. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων εξέφρασε αρχικά τις επιφυλάξεις της σχετικά με τους κινδύνους που απορρέουν από τη διαδικασία αυτή, γεγονός που προκάλεσε την άμεση απάντηση των εταιρειών που ανέλαβαν την υλοποίηση του έργου. Όπως εξήγησε αναλυτικά ο εκπρόσωπος του κονσόρτσιουμ των τριών υπεύθυνων εταιρειών (Siemens, Intracom, Vodafone) σε συνέντευξη τύπου, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος διαρροής ή κακοδιαχείρισης των στοιχείων που συγκεντρώνονται: οι απαντήσεις ανάλογα με την υποκατηγορία του ερωτηματολογίου στην οποία ανήκουν αντιστοιχίζονται στους άξονες x'x (Εργατικότητα), y'y (Υπευθυνότητα), z'z (Νέος Πατριωτισμός) και το ακριβές στίγμα κάθε εξεταζόμενου απεικονίζεται σε τρισδιάστατη προβολή στον χώρο, ορατή μόνο σε όσους φορούν ειδικά γυαλιά.

Όπως εύστοχα σημείωσαν εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας σε κύρια άρθρα τους «δε γίνεται σε άλλες χώρες να πληρώνουν για να δουλέψουν κι εδώ να τα θέλουμε όλα δικά μας», «και τέλος πάντων δεν είναι δείγμα υγείας να βλέπεις νέους ανθρώπους με όλο το μέλλον μπροστά τους να σκέφτονται αν θα πάρουν σύνταξη». Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαπιστώθηκε η μνημειώδης ωριμότητα με την οποία οι έλληνες πολίτες ενέκριναν τα νέα μέτρα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις των εταιρειών Fappa Research, VIP-RC και Pan Metron Ariston Analysis.

Ελλάδα και απόδοση ιθαγένειας σε αλλοεθνείς: συγκλονιστικά στοιχεία έρχονται στο φως

Μια νέα μεγάλη αποκάλυψη από το περιοδικό Κοντράλτο!

Παρουσιάζουμε τις μειοδοτικές, επικίνδυνες και εθνομηδενιστικές προτάσεις περί απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας με τις οποίες ένας «διανοούμενος»-συγγραφέας, ζώντας ο ίδιος και γράφοντας βέβαια από την ασφάλεια της Βιέννης, προσπάθησε στο παρελθόν να αλλοιώσει τον εθνικό μας ιστό και να μας μετατρέψει σε έναν πολυεθνικό πολτό. Τα παιδιά μας σήμερα αναγκάζονται στα σχολεία τους να διαβάσουν, να αποστηθίσουν και να εξεταστούν πάνω στα γραπτά ενός τέτοιου τύπου, χαϊδεμένου παιδιού μάλιστα του συνόλου της κυρίαρχης-νεοταξικής «αριστεράς». Διαβάστε τι γράφει:

Κάθε άνθρωπος γεννημένος και κατοικώντας εις αυτό το βασίλειον, είκοσι ενός χρόνου ηλικίας, είναι πολίτης.

Κάθε ξένος είκοσι ενός σωστού χρόνου, όστις, κατοικώντας εις αυτό το βασίλειον προ ενός χρόνου, ζη με το εργόχειρόν του, είναι πολίτης.

Εκείνος οπού αγοράζει ένα μούλκι είναι πολίτης.

Εκείνος οπού νυμφεύεται μίαν Ελληνίδα είναι πολίτης.

Εκείνος οπού παίρνει ένα ψυχοπαίδι είναι πολίτης.

Εκείνος οπού γηροτροφεί ένα γέροντα είναι πολίτης.

«Νέα Πολιτική Διοίκησις», σελ. 26

Πρόκειται βέβαια για μια σεσημασμένη περίπτωση. Η υποστήριξή του σε ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο τύπου Σόρος, καλώντας σε συστράτευση με ένα ετερόκλητο πλήθος καθυστερημένων αλλοδαπών - συμπεριλαμβανομένων και αφρικανών (!) - αλλά και η ιδεολογική κάλυψη και ενθάρρυνση που παρείχε σε φαινόμενα ακραίας νεοταξίτικης βίας (μπροστά του το αμερικανοκίνητο ιντυμήντια είναι αρνάκι) είχαν γίνει ήδη φανερά από την εποχή που παρουσιαζόταν ως επίδοξος ποιητής:

Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί,
πώς είμαστ’ αντριωμένοι παντού να ξακουσθή.
(...)
Να σφάξωμεν τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν.

«Θούριος», σελ. 3 & 6

Διαδώστε το παντού! No passaran στον εθνομηδενισμό, στον εποικισμό της πατρίδας μας, στη Νέα Τάξη και στους υποτακτικούς της.

Προσοχή!

(με αφορμή το προηγούμενο ποστ)

«Νέον Ορθρογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν», Δ.Β. Δημητράκος, 1970.

Baldrick, have you no idea what irony is?
Yes, it's like goldy and bronzy only it's made out of iron.
(Blackadder)

You smile like a cartoon, tooth for a tooth
You said that irony was the shackles of youth
(R.E.M.)

«Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»: μια φιλελεύθερη προσέγγιση

Σε συνεργασία με τον διαπρεπή πανεπιστημιακό Στάθη Παράγκα, παρουσιάζουμε σε αποκλειστική προδημοσίευση μια μελέτη που ξεφεύγει από τις συνήθεις γλυκερές και δακρύβρεχτες προσεγγίσεις σε ένα πολυδιαβασμένο λογοτεχνικό έργο.

«Κάρολος Ντίκενς και "κουλτούρα των χριστουγέννων"

(τι δεν ήταν ο Εμπενίζερ Σκρουτζ)»

Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ είναι ένας εμβληματικός μυθιστορηματικός ήρωας, που ενσωματώνει τις σύγχρονες αξίες του Φιλελευθερισμού σε πρωτόλεια ακόμα μορφή. Πορεύεται με μια στάση ζωής στηριγμένη αποκλειστικά στον Ορθό Λόγο. Δεν παρασύρεται από άλογες παραπλανητικές συναισθηματικές παρορμήσεις. Έτσι, αντιτίθεται σθεναρά στη θρησκευτική δεισιδαιμονία, αρνούμενος να ενδώσει στην ψεύτικη ψυχαναγκαστική χαρά των Χριστουγέννων, όχι μόνο για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, αλλά και επειδή ταυτόχρονα γνωρίζει ότι οι διάφοροι «εορτάζοντες» παρακινούνται κυρίως από υστερόβουλα κίνητρα. Δε χαίρονται τόσο για τη γέννηση κάποιου φανταστικού Θεανθρώπου, όσο επειδή τους δίνεται για λίγες (αλλά παραγωγικά υπερπολύτιμες για όλους) ώρες η ευκαιρία να φυγοπονήσουν, να τεμπελιάσουν, να επιβεβαιώσουν την προτίμησή τους στη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Την ίδια στιγμή, παρακολουθούμε το σπάνιο ήθος και το θάρρος του Σκρουτζ, που αρνείται να υποκύψει στους συναισθηματικούς εκβιασμούς των εργαζομένων στην επιχείρησή του, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Ως εχέφρων υπεύθυνος για τη συνολική πολιτική της επιχείρησης και με σφαιρική αντίληψη της καταστάσεως, αντιλαμβάνεται εκείνο που οι υπόλοιποι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν˙ ότι οι παράλογες απαιτήσεις τους, σε περίπτωση που πραγματοποιηθούν, είναι ικανές να βουλιάξουν ολόκληρη την επιχείρηση, αφήνοντάς τους πάντες χωρίς δουλειά. Κι όλα αυτά πριν ακόμη αποδειχτούν και ιστορικά πλέον που ακριβώς οδηγούν νομοτελειακά τον κόσμο τα διάφορα «φιλεργατικά» οράματα: στην καθυστέρηση, στη στέρηση, στον ολοκληρωτισμό και στα γκούλαγκ.

Τη συγκρότηση του επιφανούς επιχειρηματία έρχονται κάποια στιγμή να αμφισβητήσουν τρία φαντάσματα˙ η μεταφυσική, υπερβατική μορφή τους επιλέχθηκε προφανώς σε αντιστοιχία με το περιεχόμενο του λόγου τους.

Πρώτο κάνει την επίσκεψή του το Πνεύμα της Ανευθυνότητας. Θα έρθει για να θυμίσει σκηνές από το παρελθόν, χρησιμοποιώντας όμως με προσχεδιασμένο τρόπο τεχνικές μοντάζ που αποκλείουν την άλλη άποψη. Έτσι, μέσα από διάφορα νοητικά τεχνάσματα θα προσπαθήσει να περάσει έντεχνα το ιδεολόγημα της δαιμονοποίησης της εργατικότητας, της στοχοπροσήλωσης, της προκοπής, της επιχειρηματικότητας και του κέρδους. Πρόκειται για έναν γνωστό και συχνά επαναλαμβανόμενο προπαγανδιστικό μηχανισμό, ο οποίος αδυνατώντας να αντιπαραβάλει οποιονδήποτε ορθολογικό αντίλογο, καταφεύγει μονίμως σε μεταμοντέρνα επιχειρήματα: άλλοτε, όπως εδώ, σε σκηνές από μετεφηβικά σαλιαρίσματα και άλλοτε σε εικόνες από παιδικά έλκηθρα (!). Κανείς δεν αμφιβάλει ότι απαιτούνται θυσίες στην πορεία προς την κοινωνική καταξίωση. Κάποιοι ωστόσο ολοφάνερα αδυνατούν να αποδεχτούν ότι υπάρχουν και χαρισματικά άτομα που στη ζωή τους δε συμβιβάζονται με τη μετριότητα.

Δεύτερο έρχεται το Πνεύμα του Λαϊκισμού. Προσπαθεί να διεγείρει τα συναισθηματικά αντανακλαστικά μας με λαϊκιστικά σκηνικά από ένα «φτωχό πλην τίμιο» σπίτι της εργατικής τάξης. Αυτό που παραλείπει να μας πει όμως είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη γενιά ζούσε σε πολύ καλύτερες συνθήκες από τις προηγούμενες: η ιατρική κι η επιστήμη προόδευε με σταθερά βήματα, ο αναλφαβητισμός υποχωρούσε, δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης ανοίγονταν όλο και πιο πολλές. Επιπλέον, προσπαθεί να μας παρουσιάσει ως αναξιοπαθούσα μια μάλλον μικρο-μεσοαστική οικογένεια, στην οποία ο πατέρας βγάζει τα προς το ζην όλων των μελών της με διανοητική εργασία σε γραφείο, όχι σε κάποια κοπιώδη χειρωνακτική δουλειά, ενώ διαθέτει και μιαν αρκετά καλή στέγη, προφανώς ιδιόκτητη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μάλλον προνομιούχο περίπτωση οικογένειας, δεδομένων των προβλημάτων άλλων πολυπληθέστερων κατώτερων στρωμάτων, που αντιμετώπιζαν δυσκολίες και για τα απολύτως χρειώδη (στέγη, αυτοσυντήρηση), συνηθισμένων να εργάζονται πολύ πιο σκληρά χωρίς να βαρυγκωμούν και να κατηγορούν τους άλλους για τα προβλήματά τους.

Τελευταίο, εμφανίζεται το Πνεύμα των Φοβικών Συνδρόμων. Εκμεταλλευόμενο τον κοινό σε όλους φόβο του θανάτου, επιστρατεύει κλασικά επιχειρήματα καταστροφολογίας, κινδυνολογίας και απαισιοδοξίας, αντλώντας υλικό τόσο από τα χωράφια της θρησκευτικής εσχατολογίας, όσο και από στερεοτυπικές αγκυλώσεις περί «ανάδελφων πλουσίων» και «μονόχνοτων γερομπισμπίκηδων», όσον αφορά τους κατεξοχήν εκπροσώπους του ελεύθερου πνεύματος, της καλλιέργειας και του κοσμοπολιτισμού διαχρονικά.

Η μεταστροφή του κεντρικού ήρωα στο τέλος της νουβέλας θα πρέπει να μας βάλει σε προβληματισμό. Η έλξη που ασκεί η θλιβερή εικόνα του ξεμωραμένου, ημίτρελου και ανεύθυνου πια ήρωα σε συγκεκριμένους ιδεολογικούς χώρους είναι ενδεικτική του τρόπου που αντιλαμβάνονται την πολιτική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, όσο και του μεγέθους της επιζήμιας επιρροής τους στην κοινωνία. Ταυτόχρονα, το βιβλίο μας προειδοποιεί για τη διανοητική σύγχυση που επέρχεται με το πέρασμα της ηλικίας, απόρροια διαφόρων εκφυλιστικών ασθενειών και στιγμών αδυναμίας, από όπου αναδεικνύεται η ανάγκη να προχωράει κανείς όσο το δυνατόν νωρίτερα σε δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις με ταχύ και αποφασιστικό ρυθμό.