Το ξεκίνημα γίνεται με ένα track ("Humourless Journalist Works To Rules") από το ντεμπούτο τους ("Pounding System") με τον βαρύ, στεγνό και ογκώδη dub ήχο του, επηρεασμένο από τις αντίστοιχες παραγωγές των χιουμοριστικών pseudo-concept δίσκων του Scientist στην Greensleeves την ίδια περίοδο. Καθώς το dub σταδιακά εγκαταλείπεται από τη χώρα καταγωγής του κατά τη διάρκεια της dancehall-crazed δεκαετίας του '80, το συνεργατικό σχήμα των Scott-Sherwood βρίσκει ακολούθως την ευκαιρία να πειραματιστεί με νέες τεχνικές σε αδοκίμαστες ως τότε προσμίξεις. Το "Ravi Shankar" με τον χαρακτηριστικό ήχο του sitar emulator αποτελεί εδώ και κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες το εισαγωγικό σήμα της μακροβιότερης εξωτερικής παραγωγής του BBC Radio Lancashire (της εκπομπής On The Wire του Steve Barker), ενώ στο "No Alternative" η σαμπλαρισμένη φωνή της Margaret Thatcher ("there is no alternative but to fight, all other roads are shut off") περασμένη μέσα από παραμορφωτικό φίλτρο αναποδογυρίζει νοηματικά για να μετατραπεί σε κάλεσμα αγωνιστικής αντίστασης.
Από τη δεκαετία του '90, περιλαμβάνεται μια διασκευή του Bim Sherman στο "Can't Take It Easy" του Gregory Isaacs, μια συνεργασία με τον αμερικανό rapper των Spearhead, Michael Franti ("No No") και τρεις πιο κλασικές dubwise στιγμές στο βραδυφλεγές "African Landing", το δυναμικό "Jamaican Jig" και το ανορθόδοξο beat του "Wake Up" (με vocal samples από Big Youth). Σε δύο επιλογές από τους πιο πρόσφατους δίσκους τους, ο dancehall-don Capleton βρίσκεται στα καλύτερά του στο "Time" και ο Cedric Myton των ιστορικών Congos προσθέτει το χαρακτηριστικό falsetto του σε μια πιο roots στιγμή ("No Bed Of Roses").
1. Humourless Journalist Works To Rules 2. Ravi Shankar Pt. 1 3. No Alternative (But To Fight) 4. Can't Take It Easy [ft. Bim Sherman] 5. No No [ft. Michael Franti] 6. African Landing 7. Jamaican Jig 8. Wake Up 9. Time [ft. Capleton] 10. No Bed Of Roses [ft. Cedric Myton]
«Η jazz-rap ήταν μια απόπειρα ανάμιξης της αφροαμερικανικής μουσικής του παρελθόντος με την κυρίαρχη μορφή του παρόντος, ταυτόχρονα φόρος τιμής αλλά και αναζωογόνηση της jazz, όσο και διεύρυνση των οριζόντων της rap. Ενώ οι ρυθμοί της jazz-rap βασίζονταν αποκλειστικά στο hip-hop, τα samples και η ηχητική δομή της προέρχονταν κυρίως από την cool jazz, τη soul-jazz και το hard bop. Η μορφή της ήταν πιο χαλαρή και εγκεφαλική από άλλα είδη του hip-hop, με πολλούς από τους καλλιτέχνες να εκφράζουν την αφροκεντρική πολιτική τους ταυτότητα, συμπληρώνοντας έτσι την ιστορική συνείδηση του συγκεκριμένου είδους. Δεδομένης της διανοητικής της κλίσης, δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι η jazz-rap δεν έγινε ποτέ μουσική των δρόμων, άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ πρόθεση για κάτι τέτοιο. Η jazz-rap εμφανίστηκε ως μια πιο θετική εναλλακτική απέναντι στο hardcore/gangsta κίνημα που αναδείχτηκε ως το κυρίαρχο mainstream rap είδος στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και αφορούσε περισσότερο τη διάδοση του hip-hop σε ακροατές που δεν ήταν σε θέση να καλοδεχτούν την αυξανόμενη επιθετικότητα της inner-city εκδοχής του ή να ταυτιστούν με αυτή.»(All Music Guide)
Στους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους ανήκουν τα γκρουπ της κολεκτίβας των Native Tongues, ονόματα όπως οι Tribe Called Quest, οι De La Soul και οι Jungle Brothers. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και συγκροτήματα όπως οι Digable Planets, οι Us3 και οι Gang Starr. Χρησιμοποιώντας φράσεις από παλιά τζαζ κομμάτια πάνω σε νέες ρυθμικές λούπες, έχτισαν ένα προσωπικό ύφος που επανανοηματοδότησε το "cool" της αρχέτυπης τζαζ στην εικόνα του σύγχρονου, σκεπτόμενου rapper.
Βασικό μέλος των τελευταίων υπήρξε ο Guru˙ κατά κόσμον Keith Elam, το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του οποίου αποτελούσε ταυτόχρονα και ακρωνύμιο: Gifted Unlimited Rhymes Universal. Στην πρώτη του σόλο απόπειρα το 1993 με τη μορφή του rap-jazz εγχειρήματος των Guru's Jazzmatazz, αντί να βασιστεί σε samples, αποφάσισε να συνεργαστεί με τζαζίστες, όπως ο Donald Byrd, ο Lonnie Liston Smith, ο Roy Ayers, ο Branford Marsalis κι ο Ronny Jordan, στη δημιουργία της μουσικής για τις ρίμες του και τα συνοδευτικά γυναικεία φωνητικά. Μόλις κυκλοφόρησε, ο δίσκος απέσπασε εξαιρετικά ευνοϊκές κριτικές, αποκτώντας ιδιαίτερη φήμη και κατακτώντας σταδιακά μια θέση στις περισσότερες λίστες για τις καλύτερες στιγμές της ραπ διαχρονικά. Μέσα στα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησαν τρία sequel (το 1995, το 2000 και το 2007), όπου τα τζαζ στοιχεία έφθιναν προοδευτικά, δίνοντας περισσότερο βάρος σε μια πιο soul/R&B κατεύθυνση.
Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Guru από καρκίνο στις 19 Απριλίου (σε ηλικία 49 ετών), ακολουθεί ένα podcast με αποσπάσματα από τους 4 δίσκους της σειράς Jazzmatazz.
1. When You're Near (ft. N'Dea Davenport) 2. Le Bien, Le Mal (ft. MC Solaar) 3. No Time To Play (ft. DC Lee) 4. Medicine (ft. Ini Kamoze & True Masters) 5. Respect the Architect (ft. Bahamadia) 6. Keep Your Worries (ft. Angie Stone) 7. Plenty (ft. Erykah Badu) 8. State Of Clarity (ft. Common) 9. Stand Up (ft. Damian Marley) 10. This Is Art
Το πρώτο -ουσιαστικά- κείμενο που ανέβηκε σε αυτό το μπλογκ αφορούσε τον Lee "Scratch" Perry και τον Adrian Sherwood ξεκινώντας από την πλέον πρόσφατη συνεργασία τους ("The Mighty Upsetter") και κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση τόσο σε παλιότερες συμπράξεις τους, όσο και στο παρελθόν του καθενός προσωπικά. Σε ανύποπτο χρόνο είχε ανέβει ένα συμπληρωματικό ποστ για ορισμένα από τα remix που προέκυψαν μέσα από το άλμπουμ, μαζί με ένα σύντομο βίντεο-ντοκιμαντέρ για την On-U Sound.
Ο Lee Perry έχει εμφανιστεί και στο παρελθόν live στην Ελλάδα, η συναυλία του με backing band τους Robotiks, τον Mad Professor στην κονσόλα και τον Chukki Starr support στην πλαζ της Φρεαττύδας το 2002 ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, εφόσον γνώριζε κανείς βέβαια τι επρόκειτο να ακούσει. Ο Perry εδώ και τρεις δεκαετίες (από όταν κατέστρεψε το στούντιο Black Ark) έχει εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό τον χώρο της παραγωγής, αλλά συνεχίζει να βγάζει δίσκους με μεγάλη συχνότητα (έως και 3-4 τον χρόνο) αναλαμβάνοντας τον ρόλο του dj/toaster. Όπως θα ανέμενε κανείς, τα αποτελέσματα ποικίλουν σε ποιότητα, ωστόσο υπάρχουν κάμποσες στιγμές που οι ιδιόρρυθμες ρίμες του δένουν αρμονικά με τους ρυθμούς σε ένα λειτουργικό modern-reggae ήχο.
Στις συναυλίες του, εμφανίζεται με αρκετά εκκεντρικό look (π.χ. πορτοκαλί μαλλιά-γένια, ζακέτες κατασκευασμένες από CD, περίεργα λοφία κ.ά.), ενώ ανάλογα με τα κέφια του συνηθίζει να επιδίδεται σε ανέκδοτα και αυτοσχέδια στιχάκια με συχνές αναφορές στα γεννητικά ανατομικά σημεία. Το τελευταίο διάστημα ο 74χρονος Perry έχει πλέον ένα νέο χόμπι που τον συνοδεύει και στη σκηνή, αυτό της ζωγραφικής. Ενδεικτικά, σε ένα πρόσφατο φεστιβάλ οι Perry και Sherwood συμμετείχαν με το project "dub action painting", όπου ο πίνακας που θα ολοκλήρωνε ο Perry κατά τη διάρκεια του σόου θα δημοπρατούνταν στο τέλος με τα έσοδα να πηγαίνουν προς τη Διεθνή Αμνηστία. Στο παρακάτω βίντεο, από μια εμφάνιση των Sherwood-Perry πέρσι στην Ιταλία, βλέπουμε τον δεύτερο με το μικρόφωνο στο ένα χέρι και το πινέλο στο άλλο να γράφει συνθήματα σε ένα πανό σαν μέρος της παράστασής του:
------------------------
"The Wailers will be there / the Damned, the Jam, the Clash / Maytals still be there / Slits and (Dr.) Feelgood too / No boring old farts, no boring old farts / will be there" τραγουδούσε ο Bob Marley στο Punky Reggae Party το 1977, σηματοδοτώντας την αυξανόμενη επιρροή του ήχου της reggae στην έκρηξη του punk, όταν η αμεσότητα των ρυθμών του ska, της reggae, αλλά και ο dub πειραματισμός αξιοποιήθηκαν από πλειάδα συγκροτημάτων της εποχής, ενώ μουσικοί από τους δύο χώρους έρχονταν όλο και συχνότερα σε επαφή μεταξύ τους (βλ. Lee Perry & Clash, φεστιβάλ Rock Against Racism κ.ά.).
Μέσα στο πλαίσιο αυτό γεννήθηκε κι η On-U Sound, η ανεξάρτητη εταιρεία που ίδρυσε ο Adrian Sherwood το 1980, σε ηλικία 22 ετών, έχοντας ήδη εμπειρία αρκετών χρόνων σαν DJ σε πάρτι, διανομέας δίσκων εισαγωγής από την Τζαμάικα, αλλά και παραγωγού / sound engineer / mixologist. Μπορούμε να πούμε ότι η δράση του label της On-U χωρίζεται χοντρικά σε τέσσερις περιόδους:
Στην αρχή της δεκαετίας του ’80 εκδίδονται δίσκοι από διάφορα ονόματα συγκροτημάτων που μπορεί να έχουν σε μεγάλο βαθμό κοινά μέλη, αλλά επικεντρώνονται κάθε φορά σε ένα διαφορετικό concept. Έτσι, ενδεικτικά, οι Creation Rebel ξεκίνησαν εκφράζοντας αρχικά τις στουντιακές dub διερευνήσεις για να εξελιχθούν σταδιακά σε ένα vocal roots group με αρκετές live εμφανίσεις, οι New Age Steppers έχουν τις ρίζες τους στο punk, με την τραγουδίστρια των Slits, Ari Up, να διασκευάζει διάφορα reggae standards (από Heptones, Jr. Byles, Horace Andy, Michael Rose κ.ά.), στους Singers & Players φιλοξενούνται γνωστά ονόματα από την Τζαμάικα που ηχογραφούν για λογαριασμό της On-U (Bim Sherman, Prince Far I, Congo Ashanti Roy, Mikey Dread κ.ά.), ενώ στους African Head Charge και Noah House of Dread πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν τα κρουστά και τα φωνητικά του Bonjo Iyabinghi Noah, αντίστοιχα. Τα χαρακτηριστικά ασπρόμαυρα εξώφυλλα των δίσκων επιμελούταν η σύντροφός του Sherwood, Kishi Yamamoto, ενώ οι αναγραφόμενες χρονολογίες τους τοποθετούνταν μια δεκαετία αργότερα (π.χ. "a 1991 On-U Sound production" σε δίσκο κυκλοφορημένο το 1981) για να δηλώσουν, με μια δόση έπαρσης, ότι ο ήχος βρισκόταν «δέκα χρόνια μπροστά» από την εποχή του.
Η πρώτη περίοδος της On-U λήγει ουσιαστικά με τη δολοφονία του Prince Far I στην Τζαμάικα το 1983 για ασήμαντη αφορμή. Καθώς υπήρξε προσωπικός φίλος και μέντορας του Sherwood, το γεγονός αυτό συνέβαλε στην απόφασή του να απομακρυνθεί προσωρινά από τη reggae και να αρχίσει να μεταφέρει τους πειραματισμούς και τα διάφορα production tricks της εμπειρίας του πάνω σε ήχους που είχαν τη βάση τους στο funk και το hip-hop. Η γνωριμία του με τους μουσικούς που αποτελούσαν τη studio band της ιστορικής αμερικανικής Sugar Hill Records (Skip McDonald - κιθάρα, Doug Wimbish - μπάσο, Keith LeBlanc - ντραμς) με τους οποίους εξακολουθεί να συνεργάζεται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα, αποτελεί το πιο κομβικό σημείο αυτής της περιόδου. Η industrial/funk/dub μπάντα Tackhead που σχηματίζουν μαζί, αρχίζει να κερδίζει underground φήμη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, κυρίως χάρη στις ζωντανές της εμφανίσεις, αλλά και στους δίσκους που κυκλοφόρησαν στο όνομα του LeBlanc (βλ. "Major Malfunction"). Παράλληλα, φέρνει σε επαφή τους τρεις μουσικούς της Sugar Hill με τον Mark Stewart (από το ιστορικό avant-punk σχήμα των Pop Group) - τα παράγωγα της συνεργασίας τους δίνουν νέες διαστάσεις στον όρο noise. Την ίδια εποχή η προερχόμενη από την κολεκτίβα των Crass, Annie Anxiety Bandez (a.k.a. Little Annie) ηχογραφεί δίσκους για την On-U, ενώ ο Sherwood αρχίζει να γίνεται ευρύτερα γνωστός, καθώς δέχεται όλο και περισσότερες προσκλήσεις για παραγωγές και remix. Η συνεργασία του με τον Al Jourgensen στη δημιουργία του δεύτερου δίσκου των Ministry ("Twitch") μνημονεύεται ως μια από τις πλέον σημαντικές στιγμές στη θεμελίωση του industrial ήχου.
Το 1987, ο Lee "Scratch" Perry συνεργάζεται με τον Sherwood για τον δίσκο "Time Boom X De Devil Dead". Αυτό δίνει το έναυσμα για την επαναδραστηριοποίηση της On-U Sound στους αρχικούς της ρυθμούς. Οι Dub Syndicate βγάζουν τακτικά δίσκους (ανά 1-2 χρόνια) με τον drummer Style Scott να χτίζει τους ρυθμούς στην Τζαμάικα και τον Sherwood να αναλαμβάνει την dub αποδόμησή τους στο στούντιο της On-U στην Αγγλία. Οι African Head Charge από avant-dub σχήμα μετεξελίσσονται σε ένα afro-dub-world-psychedelic συγκρότημα, με τον ήχο τους να αντιγράφεται από πολλά γκρουπ που ταξινομήθηκαν κάτω από την ταμπέλα του "ethnic". Νέα ονόματα προστέθηκαν στο roster του label, όπως ο ιδιότυπος rapper Gary Clail (χάρη στον οποίο η On-U είχε τη μοναδική της επιτυχία στα βρετανικά charts), οι διάδοχοι των Tackhead, Strange Parcels, που περιλάμβαναν στα sessions τους και τον ινδό percussionist Talvin Singh, αλλά και τον Bernie Worrell(Funkadelic), οι γιαπωνέζοι dubbers Audio Active, το all-female roots group των Akabu, ο Jalal (Jalaluddin Mansur Nuriddin) του θρυλικού proto-rap σχήματος των Last Poets, ενώ σε ένα από τα πιο φημισμένα project της On-U, ο Skip McDonald αξιοποίησε τις αμερικανικές μουσικές καταβολές του για τη δημιουργία των Little Axe, ενός future dub blues οχήματος. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι παράγωγές της On-U άρχισαν να φθίνουν καθώς η εταιρεία αναγκάστηκε να αναστείλει προσωρινά τη λειτουργία της, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες. Το 2000, πεθαίνει ξαφνικά από καρκίνο ο σπουδαίος reggae τραγουδιστής και τακτικός συνεργάτης του label, Bim Sherman.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Adrian Sherwood προσπαθεί να επανενεργοποιήσει την On-U, ωστόσο μετά το κλείσιμο της γερμανικής EFA, η μοναδική χώρα στην οποία οι παραγωγές του εξακολουθούν να βρίσκουν αξιόπιστη διανομή είναι η Ιαπωνία. Το ίδιο διάστημα, βγάζει για πρώτη φορά δίσκους με το δικό του όνομα στο εξώφυλλο για λογαριασμό της Real World, η οποία αναλαμβάνει και την κυκλοφορία των δίσκων των Little Axe. Μέσα στη δεκαετία αυτή, οι εκδόσεις της On-U θα είναι πιο σποραδικές, αλλά ιδιαίτερα λεπτοδουλεμένες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόλο που ο Adrian Sherwood έμεινε πιστός στο όραμα της δημιουργίας του προσωπικού του ήχου μέσα από την ανεξάρτητη εταιρεία της On-U, έχει ανά διαστήματα συνεργαστεί με πληθώρα ονομάτων της ευρύτερης pop/rock/dance σκηνής, είτε από τη θέση του παραγωγού (Suns of Arqa, The Fall, Ministry, Cabaret Voltaire, Sinead O'Connor, Asian Dub Foundation κ.ά.), είτε ως remixer (Depeche Mode, Einstürzende Neubauten, Nine Inch Nails, The Cure, Skinny Puppy, Coldcut, Primal Scream, Blur, Tindersticks, Placebo, Senser, Garbage, Death In Vegas, Queens of the Stone Age, Air κ.ά.)
Παρακάτω ακολουθούν ορισμένες προτάσεις δίσκων της On-U Sound, αλλά και άλλων παραγωγών του Adrian Sherwood, σε μια λίστα που είχα πρωτοδημοσιεύσει περίπου ένα χρόνο πριν (σε μια mailing list). Η σειρά είναι ασφαλώς αρκετά σχετική, λαμβάνοντας υπόψη ότι η προσωπική μου αδυναμία αφορά κυρίως τις reggae-dub-psychedelic πλευρές της On-U περισσότερο από τις industrial/funk. Το άλμπουμ που ξεχώρισα στην πρώτη θέση (African Head Charge – "Songs Of Praise") ήταν εκείνο που με έκανε θιασώτη, αλλά και συλλέκτη των δίσκων της On-U Sound (επηρέασε επίσης και τον τίτλο του μπλογκ!)
Top 30 On-U Sound albums
1. African Head Charge - 'Songs Of Praise' (1990, On-U Sound)
6. Lee 'Scratch' Perry - 'The Mighty Upsetter' (2008, On-U Sound)
7. Mark Stewart - 'Edit' (2008, Crippled Dick Hot Wax!)
8. Dub Syndicate - 'The Pounding System (Ambience In Dub)' (1982, On-U Sound)
9. Creation Rebel - 'Lows And Highs' (1982, Cherry Red)
10. Lee 'Scratch' Perry & Dub Syndicate - 'Time Boom X De Devil Dead' (1987, On-U Sound)
11. Harry Beckett – 'The Modern Sound Of Harry Beckett' (2008, On-U Sound) 12. Junior Delgado - 'Reasons' (1999, Big Cat) 13. African Head Charge vs Professor Stretch - 'Drums Of Defiance' (1998, On-U Sound) 14. New Age Steppers - 'Action Battlefield' (1982, Statik) 15. Audio Active - 'Happy Happer' (1995, On-U Sound) 16. Singers & Players - 'War Of Words' (1981, 99 Records) 17. Gary Clail/On-U Sound System - 'Emotional Hooligan' (1991, Perfecto - BMG) 18. Dub Syndicate - 'Research And Development' (1996, On-U Sound) 19. African Head Charge - 'In Pursuit Of Shashamane Land' (1993, On-U Sound) 20. Strange Parcels - 'Disconnection' (1994, On-U Sound)
21. African Head Charge - 'Environmental Studies' (1982, On-U Sound) 22. Adrian Sherwood - 'Becoming A Cliché' (2006, Real World/Virgin) 23. Little Axe - 'The Wolf That House Built' (1994, Wired Recordings) 24. Dub Syndicate - 'Acres Of Space' (2001, Lion & Roots) 25. Tackhead - 'Tackhead Sound Crash: Slash And Mix – Adrian Sherwood' (2006, On-U Sound) 26. Akabu - 'Warrior Queen' (1995, On-U Sound) 27. Little Roy - 'Longtime' (1996, On-U Sound) 28. Audio Active - 'We Are Audio Active (Tokyo Space Cowboys)' (1994, On-U Sound) 29. Lee 'Scratch' Perry and Dub Syndicate - 'From The Secret Laboratory' (1990, Mango) 30. Mark Stewart and the Maffia - 'Learning To Cope With Cowardice' (1983, On-U Sound)
------------------------
Top 5 Compilations
V/A - 'Pay It All Back Volume 6' (1996, On-U Sound)
V/A - 'Disco Plates Collection Part 2' (1998, On-U Sound)
V/A - 'Pay It All Back Volume 3' (1991, On-U Sound)
V/A - 'Roots Of Innovation - 15 And X Years On-U Sound' (1996, On-U Sound)
------------------------
Top 5 Singles
Singers & Players - 'Breaking Down The Pressure/Autobiography' (10”, 1983) Mutabaruka & African Head Charge - 'What Is The Plan?/version' (7”, 2003) Omar Perry - 'Rasta Meditation/version' (7”, 2003) Dub Syndicate - ''93 Struggle/Can’t Take It Easy' (10”, 1993) Creation Rebel - 'Independent Man/Creation Rebel' (10”, 1982)
------------------------
Top 5 Remixes
Primal Scream - 'Vanishing Dub' (1997) Air - 'How Does It Make You Feel?' (Adrian Sherwood version) (2002) Blur - 'Death Of A Party' (Well Blurred remix) (1997) Radio 4 - 'Struggle' (Adrian Sherwood/Mark Stewart Mutant Disco Vocal mix) (2003) Almamegretta - 'Ruanda' (On-U Sound mix) (1995)
------------------------
Top 5 Album Productions outside of On-U
Primal Scream - 'Echo Dek' (1997, Creation)
Prince Far I - 'Cry Tuff Dub Encounter Chapter III' (1980, Daddy Kool)
Asian Dub Foundation - 'Enemy Of The Enemy' (2003, Labels-EMI)
Ministry - 'Twitch' (1986, Sire)
------------------------
1) Πριν από 6 περίπου χρόνια είχα φτιάξει έναν συνοπτικό οδηγό με τίτλο "A Beginner's Guide to Adrian Sherwood's On-U Sound" στο amazon.com με 25 άλμπουμ και μια μικρή περιγραφή κάτω από το καθένα˙ η αλήθεια είναι ότι τότε αγνοούσα την ύπαρξη των ιστολογίων.
2) Ένα podcast με On-U Sound raritiesείχε ανέβει στο παρόν ιστολόγιο τον Γενάρη του 2009.
3) Μέσα στο 2003 είχε γίνει ένα "On-U Sound festival" στο Groningen της Ολλανδίας. Κάποια στιγμή ανέβηκε στη σκηνή ο Mark Stewart με backing band τους Maffia (Skip McDonald, Doug Wimbish, Keith LeBlanc) και τον Sherwood υπεύθυνο του live mixing στην κονσόλα. Μέσα σε κάτι λιγότερο από 25 λεπτά παρουσίασε σε medley ορισμένες από τις πιο γνωστές στιγμές των δίσκων του με highlights τις εκτελέσεις των The Resistance of the Cell και Hysteria, που αφήνουν πολύ πίσω τις αντίστοιχες στουντιακές. Ολόκληρο το απόσπασμα βρίσκεται στο παρακάτω podcast, αντιπροσωπευτικό της πιο punk όψης της On-U Sound.
1. As The Veneer Of Democracy Starts To Fade / Stranger 2. The Resistance Of The Cell 3. Forbidden Colour 4. Liberty City / High Ideals And Crazy Dreams 5. Hysteria
4) In 1994, Sherwood found himself in a muddy clearing somewhere in the Peruvian rainforest. (...) "[Guitarist] Skip McDonald, [singer] Bim Sherman and myself had gone down there to do this benefit and there were armed guerillas there, Shining Path and whatnot. The MC was dressed in camouflage and draped in bullets. When he announced our names, he fired this huge machine gun into the air and the crowd was going wild. And I was sitting backstage with food poisoning, my head between my legs, puking my guts out. It was absolutely fucking crazy. Great gig." Το 2001, ετοιμάζοντας την επαναδραστηριοποίηση της On-U Sound, ο Adrian Sherwood δίνει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο περιοδικό XLR8R. Το κείμενο βρίσκεται εδώ, ενώ από εδώ μπορείτε να την κατεβάσετε σε pdf όπως τυπώθηκε στο περιοδικό - στην τελευταία σελίδα ο ίδιος ξεχωρίζει τους δίσκους που προσωπικά θεωρεί σημαντικότερους στην ιστορία της On-U.
5) Οι υπεύθυνοι της εταιρείας Real World του Peter Gabriel κάπου μέσα στο 2000 ήρθαν σε επαφή με τον Adrian Sherwood για να του ζητήσουν να αναλάβει ένα remix project πάνω σε κομμάτια από τον κατάλογο της. Η προσπάθεια θα μείνει ημιτελής όταν συνειδητοποιούν ότι αρκετοί από τους καλλιτέχνες που επέλεξε ο Sherwood δεν ήθελαν να δώσουν τη μουσική τους για remix (μουσικοί από διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις, το ιστορικό gospel/blues συγκρότημα των Blind Boys of Alabama κ.ά.). Έτσι ο ίδιος αντιπρότεινε να δημιουργήσει ένα δικό του project όπου ethnic samples θα αναμειγνύονταν με dancehall beats μέσα από dub παραμορφώσεις. Το τελικό άλμπουμ "Never Trust A Hippy" μπορεί να μην είναι ό,τι καλύτερο έχει δημιουργήσει, αλλά είναι ενδεικτικό της επιθυμίας του να διευρύνει το φάσμα των πειραματισμών του. Από εκείνη την εποχή, υπάρχει ένα promo video με τον Sherwood να αυτοσχεδιάζει on camera στα στούντιο της Real World στη μίξη του κομματιού Boogaloo.
6) Μέσα από το myspace ο Sherwood έχει προαναγγείλει πολλές νέες κυκλοφορίες της On-U Sound. Ο Ian King ανήκει στα πιο γνωστά ονόματα της σύγχρονης βρετανικής folk σκηνής και κυκλοφορεί το ντεμπούτο του σε παραγωγή των Sherwood, McDonald. Ο Jeb Loy Nichols (παλιός φίλος και κάποτε συγκάτοικος του Sherwood) κυκλοφορεί έναν ολόκληρο δίσκο πάνω σε reggae ρυθμούς. Ο πρώτος frontman των Asian Dub Foundation, Deedar Zaman ετοιμάζει δίσκο για την On-U Sound, ενώ νέα άλμπουμ ετοιμάζονται από Dub Syndicate, Ghetto Priest, New Age Steppers κ.ά. Ο Sherwood επίσης έχει αναλάβει να κάνει remix και σε ορισμένα τραγούδια της Santigold, παρακάτω βρίσκεται ένα (low-bitrate) pre-release του Anne:
Santigold - Anne (On-U Sound remix)
ΥΓ. Οι εικόνες είχαν πρωτοδημοσιευτεί στο ανενεργό πλέον site onusound.co.uk
1. Vivian Jackson & The Ralph Brothers: Conquering Lion 2. King Tubby's: Conquering Dub 3. Vivian Jackson & The Prophets: Anti-Christ 4. King Tubby's: Anti-Christ Rock 5. Vivian Jackson & The Prophets: Run Come Rally 6. King Tubby's: Hungering Dub 7. Vivian Jackson & The Sons Of Jah: Jah Vengeance 8. King Tubby's: Version Dub 9. Wayne Wade: Man Of The Living 10. King Tubby's: Robber Rock
Αν μπορούσαμε να αφαιρέσουμε την προκατάληψη απέναντι στον ήχο της reggae και την απλοϊκή σχηματοποίησή της από πολλούς σαν ένα είδος ανώδυνης, χαρούμενης και τουριστικής μουσικής, θα βλέπαμε τα μεγέθη των σημαντικότερων μορφών της να επανεκτιμούνται πολύ διαφορετικά. Έτσι, για παράδειγμα, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο Toots Hibbert δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τον Otis Redding, διαθέτοντας αντίθετα μεγαλύτερο όγκο εξίσου σημαντικού έργου, καθώς και ότι π.χ. οι Heptones βρίσκονται στην ίδια κλίμακα αξίας με τους Temptations, έχοντας στον κατάλογό τους ισάριθμα κλασικά κομμάτια που θα μνημονεύονται σήμερα αλλά και στο μέλλον σαν σημεία αναφοράς.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό, ο Gregory Isaacs μπορεί να θεωρηθεί σαν ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές του προηγούμενου αιώνα. Έχει διατυπωθεί σαν αφορισμός -από τους, ας πούμε, «σκληροπυρηνικούς» του χώρου- πως όποιος δε διαθέτει στη συλλογή του τουλάχιστον διψήφιο αριθμό δίσκων του, δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του πραγματικό θιασώτη της reggae (!). Αυτό αφορά κυρίως την περίοδο της μεγάλης παραγωγικότητας του, δηλαδή από τη δεκαετία του ’70 μέχρι τις αρχές της επόμενης, διάστημα στο οποίο κυκλοφόρησε αμέτρητους δίσκους (LP και singles), που η ποιότητά τους κυμαίνεται ανάμεσα στο πολύ καλό και το εξαιρετικό.
Η παγκόσμια αναγνώριση θα έρθει το 1982 με το "Night Nurse", το ομώνυμο κομμάτι από τον πρώτο του δίσκο στην Island Records, τη μοναδική εταιρεία που συνδύαζε την ειδίκευση στη reggae με την ταυτόχρονη πρόσβαση σε ένα παγκόσμιο κοινό την εποχή εκείνη. Χωρίς να ανήκει στις κορυφαίες στιγμές του, ήταν ένα τυπικά καλό δείγμα του στυλ του, καταλήγοντας όμως να εγκλωβίσει γρήγορα την εικόνα του στο ύφος του ερωτικού τραγουδιστή, που δεν αποτελούσε παρά ένα μόνο τμήμα της μουσικής του ταυτότητας. Εδώ, αξίζει να αναφερθεί ότι η σχετικά πρόσφατη αναβίωση της μελωδίας και του ρυθμού του συγκεκριμένου τραγουδιού από τη γερμανική ομάδα παραγωγής των Seeed (υπό τον γενικό τίτλο "Doctor’s Darling"), έδωσε τη γνωστή επιτυχία της Tanya Stephens "It’s A Pity", που απασχόλησε και τη χώρα μας κυρίως μέσω μιας μάλλον άχαρης διασκευής-προσαρμογής της από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.
Παρά τα αρκετά πετυχημένα κομμάτια του Gregory Isaacs στα 80s, η πορεία του ήταν σταδιακά φθίνουσα. Το πέρασμα στην επόμενη δεκαετία τον βρήκε εκτός του προσκήνιου της reggae σκηνής, να αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα καταχρήσεων και υγείας. Η φωνή του μπορεί σήμερα πλέον να έχει εξασθενίσει σε μεγάλο βαθμό - άλλωστε ποτέ δεν έγινε διάσημη για την ευρύτητά της, όσο για τη λεπτότητα των τονισμών και του τρόπου εκφοράς - και η επίσκεψή του στα μέρη μας να μην τον βρίσκει στις ημέρες της καλλιτεχνικής ακμής του, δεν παύει όμως να αποτελεί πρόκληση η παρακολούθηση ενός πραγματικά ζωντανού θρύλου επί σκηνής.
Μία από τις καλύτερες ταινίες που έχουν γίνει με θέμα τη χρυσή εποχή της reggae (δηλαδή τα 70s) είναι το "Rockers" με σκηνοθέτη τον Θοδωρή Μπαφαλούκο (βλ. και σχετικό άρθρο). Γυρισμένη εξολοκλήρου στην Τζαμάικα, είναι μια κωμωδία καταστάσεων σε εσκεμμένα «ερασιτεχνικό» ύφος, επηρεασμένη από τη γαλλική nouvelle vague, όπου στους ρόλους των πρωταγωνιστών όσο και σε cameos εμφανίζονται ορισμένοι από τους πιο γνωστούς μουσικούς και τραγουδιστές της περιόδου. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας ο Gregory Isaacs παρουσιάζεται σαν περαστικός που προθυμοποιείται να βοηθήσει -με το αζημίωτο- δύο τουρίστες να μπουν στο αυτοκίνητό τους, καθώς έχουν χάσει τα κλειδιά τους. Ο ίδιος φαίνεται πάντως να κατέχει αρκετές γνώσεις για τους δυνατούς τρόπους ανορθόδοξης πρόσβασης στο εσωτερικό ενός αμαξιού. Στην επόμενη σκηνή, φορώντας το χαρακτηριστικό καπέλο του εμφανίζεται μπροστά στο κοινό ενός κλαμπ να τραγουδάει ζωντανά το "Slave Master" - πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα roots κομμάτια της δισκογραφίας του, που σε αντιστοιχία με τη «συνειδητή» (conscious) θεματολογία της εποχής, αναφέρεται στο κίνημα της απελευθέρωσης των σκλάβων και τις συλλογικές μνήμες από την εποχή του δουλεμπορίου και της καταναγκαστικής εργασίας:
But if I don’t get my desire I will set the plantations on fire My temperature is getting much higher Got to give what I require
*************
Ο Jah Shaka δεν αποτελεί απλώς ένα συμπλήρωμα της βραδιάς, αλλά εκπροσωπεί το πιο ιστορικό sound system της Βρετανίας. Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθήσει κανείς να συγκεφαλαιώσει τη σημασία και τη συμβολή της κουλτούρας των sound systems στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα. Οι Soul II Soul και οι Massive Attack μπορεί να ήταν οι πρώτοι που την έκαναν τόσο ιδιαίτερα γνωστή σε ευρύτερο ακροατήριο, ωστόσο η επιρροή της σε άλλα μουσικά είδη ξεκινάει από πολύ νωρίτερα, ήδη τουλάχιστον από την εποχή που ο Mark Stewart (των Pop Group) ζητούσε από τον Adrian Sherwood να μεταφέρει την αίσθηση του ογκώδους ήχου του sound system του Jah Shaka στο βιομηχανικό χάος των post-punk πειραματισμών του.
Αυτό που έκανε τον ήχο του Jah Shaka ξεχωριστό ιστορικά δεν ήταν τόσο οι DJ στο μικρόφωνο, οι αποκλειστικότητες ("specials") και η κατοχή μιας από τις πιο πλούσιες reggae συλλογές στον κόσμο -που σίγουρα έπαιξαν έναν σημαντικό ρόλο- όσο η επιμονή του στην προώθηση του κλασικού roots ήχου σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, όπου το πιο χορευτικό, επιθετικό στυλ της dancehall είχε κυριαρχήσει σε ολόκληρο το φάσμα της reggae. Είναι άγνωστο ποιο ακριβώς κομμάτι του εξοπλισμού του θα έχει μεταφέρει ο ίδιος στην Αθήνα, πέρα από τη συλλογή με βινύλια και acetates, ωστόσο θα έχει οπωσδήποτε ενδιαφέρον να ακούσει κανείς τι έχει ετοιμάσει για το πρόγραμμά του.
Παρακάτω βρίσκεται άλλη μια σκηνή ταινίας, πιθανότατα της καλύτερης που γυρίστηκε ποτέ για τη βρετανική reggae κουλτούρα, αλλά και ευρύτερα για την τζαμαϊκανική παροικία του Λονδίνου. Είναι το "Babylon" του βρετανού σκηνοθέτη Franco Rosso (βοηθού του Ken Loach στην πρώτη ταινία του "Kes"). Στο φινάλε του έργου ο πρωταγωνιστής (ο Brinsley Forde των Aswad) αφού διαπληκτίζεται για πολλοστή φορά με τον ρατσιστή γείτονα του, μέλος συμμορίας ακροδεξιών, καταλήγει να του καρφώσει ένα κατσαβίδι στην κοιλιά. Στη συνέχεια, παίρνει το μετρό και καταφεύγει στο sound system του Jah Shaka, όπου εκτελεί χρέη DJ. Η ταινία τελειώνει με την αστυνομία να προσπαθεί να εισβάλει στον χώρο για να τον συλλάβει, ενώ εκείνος δίνει την τελευταία του παράσταση στο μικρόφωνο. Το αυτοσχεδιαστικό sing-jay κομμάτι, πάνω στη μουσική του κλασικού "Warrior Charge" χρησιμοποιήθηκε ως sample και στον τελευταίο δίσκο του Dizzee Rascal ("Can't Tek No More").
*************
Ακολουθεί μια επιλογή με αποσπάσματα από δέκα τραγούδια του Gregory Isaacs, απλό δείγμα ενός πολύ μικρού κομματιού από το σύνολο μιας μεγάλης δισκογραφίας.
Love, Byrds, MC5, George Clinton, Sly & The Family Stone, The Clash, Suicide, Sun Ra, King Tubby, 60s psychedelics, garage rock, funk, shoegazing, dub, acid house, disco-punk, Wild Angels*, Vanishing Point*, Out Of The Blue* and more: mix up and stir...
Όταν ο drummer των Jesus & Mary Chain, Bobby Gillespie, αποχωρούσε για να αφιερωθεί στο δικό του συγκρότημα, δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι η κίνηση αυτή θα του έβγαινε σε καλό. Μετά από δύο πρώτους δίσκους χωρίς ιδιαίτερο αντίκτυπο, η συνέχεια είναι γνωστή: η στιγμή της καταξίωσης των Primal Scream έρχεται το 1991 με την κυκλοφορία του “Screamadelica”, ενός βραδύκαυστου, ηδονιστικού μείγματος dance και rock, που συνδύαζε τις κιθαριστικές καταβολές τους με τον acid house πυρετό και την άνθιση της rave κουλτούρας της εποχής. Η επόμενη κυκλοφορία τους που προκαλεί μεγάλη αίσθηση είναι το “Exterminator” του 2000. Με μια στροφή - σχεδόν από το πουθενά - σε έναν επιθετικό, θορυβώδη ήχο με πολιτικές αιχμές και με αφορμή τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ (που σε αντίθεση με άλλους πολέμους, είχε προκαλέσει υποτονικές έως ανύπαρκτες αντιδράσεις στη μουσική σκηνή), βάζουν στο στόχαστρό τους τον «διεθνή ιμπεριαλισμό», τους «ξεπουλημένους πρώην χίπις της νέας εξουσίας» και τα «ναρκωτικά ως μέσο καταστολής» - για το τελευταίο φημολογείται ότι θα είχαν να διηγηθούν πολλές προσωπικές ιστορίες, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων ηρωίνη, speed, ecstasy, κοκαΐνη και αμφεταμίνες. Ενδιαμέσως, το 1997, είχε μεσολαβήσει το “Vanishing Point” (ο δίσκος τους που θα ξεχώριζα προσωπικά για διάφορους λόγους), στα βήματα του “Screamadelica”, με τον Gary ‘Mani’ Mounfield των Stone Roses να εντάσσεται πλέον στο γκρουπ, αναλαμβάνοντας το μπάσο. Είχε προηγηθεί το “Give Out But Don’t Give Up” (1994) με παλιομοδίτικο garage rock στυλ, αλλά και συνεργασίες με τον George Clinton (Parliament, Funkadelic), δίσκος που κατακρίθηκε για την προσωρινή εγκατάλειψη των οποιονδήποτε πειραματισμών. Εξίσου ρετρό, αλλά πιο σφιχτοδεμένο ήταν το “Riot City Blues” του 2006, ενώ στο “Evil Heat” του 2002 επιχείρησαν να δώσουν μια λιγότερο χαοτική μορφή στον ήχο του “Exterminator” επαναλαμβάνοντας τη συνεργασία τους με τον Kevin Shields των My Bloody Valentine. Το περσινό “Beautiful Future”, με την λίγο-απ-όλα λογική του, μάλλον δεν πρόσθεσε ούτε αφαίρεσε κάτι από τη συνολική εικόνα τους.
Facts/Factoids:
- Το 1992 κερδίζουν την πρώτη απονομή του Mercury Prize Award για το άλμπουμ τους Screamadelica, που συνοδεύεται από μια επιταγή αξίας 20,000 λιρών. Τα μέλη του γκρουπ βρίσκονται σε μια από τις χειρότερες φάσεις τους λόγω καταχρήσεων και αποχωρώντας χάνουν την επιταγή κάπου στο δρόμο.
- Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του Give Out But Don’t Give Up, το 1994, δύο μέλη του γκρουπ, ο Martin Duffy και ο Robert Young βρίσκονται σε ένα μπαρ της Νέας Υόρκης. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνονται μια μεγάλη λίμνη αίματος να έχει σχηματιστεί πίσω από τον Martin. Θα εισαχθεί έγκαιρα στο νοσοκομείο γλιτώνοντας, χωρίς ποτέ να καταλάβει ποιος και γιατί τον μαχαίρωσε.
- Το 1997 γράφεται στον Τύπο ότι οι Primal Scream θα ακυρώσουν μια σειρά από συναυλίες τους «σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη της πριγκίπισσας Νταϊάνα». Την επόμενη μέρα εκδίδουν διάψευση όπου αποδίδουν τις ακυρώσεις σε τεχνικούς λόγους προσθέτοντας: «δεν έχουμε κανένα σεβασμό για την Diana Spencer ή οποιοδήποτε άλλο μέλος της βασιλικής οικογένειας».
- Το 2005, στο φεστιβάλ Glastonbury, καλούνται να στηρίξουν την πρωτοβουλία “Make Poverty History” και να βάλουν την υπογραφή τους, ακολουθώντας το παράδειγμα των υπόλοιπων συμμετεχόντων, επάνω σε ταμπλό με το μήνυμα/σύνθημα της οργάνωσης - o Bobby Gillespie σβήνει με μαρκαδόρο τη λέξη “Poverty” και γράφει στη θέση της “Israel”. Ακολουθούν δημοσιεύματα που τον κατηγορούν για αντισημιτισμό και φιλοναζισμό. Ο ίδιος εξηγεί ότι κίνητρό του ήταν να προβοκάρει σε έκφραση συμπαράστασής προς τους παλαιστίνιους, υπενθυμίζοντας τη συναυλία που είχαν διοργανώσει το 2004 μαζί με τους Spiritualized για τα παιδιά των παλαιστινιακών καταυλισμών, έχοντας αρθρογραφήσει σχετικά και στον Guardian. Αργότερα, σε συνέντευξη στο NME τον ρωτούν ευθέως: “Do you support Hamas or Hezbollah?” - “No, I support Celtic”. Την εποχή της κυκλοφορίας του Exterminator, τον Δεκέμβρη του 1999, δίνουν συνέντευξη στον Θανάση Αθανασόπουλο του Ποπ + Ροκ. Βρίσκεται στις 3 παρακάτω σελίδες, κλικ για μεγέθυνση:
Τους Primal Scream τους ανακάλυψα λίγο μετά την κυκλοφορία του Vanishing Point - πήγαινα τότε ακόμη σχολείο. To ίδιο διάστημα αγόρασα το Screamadelica και το remix album Echo Dek και γοητευμένος από τον τρόπο που οι συγκεκριμένοι δίσκοι φάνταζαν όλο και καλύτεροι μετά από κάθε νέα ακρόαση, αφού σε έβαζαν πρώτα στο τριπ τους, έγιναν γρήγορα ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Μαθαίνοντας έτσι το 2002, ότι θα έρθουν τελικά στο Rockwave, είχα ενθουσιαστεί. Εκείνο το καλοκαίρι όμως θα ακυρωθεί τελικά ολόκληρο το φεστιβάλ. Μερικούς μήνες αργότερα ανακοινώνεται συναυλία τους στο Ρόδον, βγάζω εισιτήρια και αναμένω με ανυπομονησία. Την προηγούμενη της εμφάνισής τους, χιονίζει για τα καλά στην Αθήνα, το στρώνει κάτω με αποτέλεσμα να κλείσει το αεροδρόμιο. Η συναυλία και πάλι ακυρώνεται. Τελικά θα κανονιστεί νέα ημερομηνία, λίγο καιρό μετά, και πάλι στο Ρόδον, χωρίς κάποιο απρόοπτο αυτή τη φορά. Όμως... τα φώτα χαμηλώνουν, τα μέλη του γκρουπ ανεβαίνουν στη σκηνή, ανάμεσά τους και ο Kevin Shields με τη φουντωτή αλά 80s χαίτη. Ογκώδης ήχος, γκάζια στο τέρμα και κάπου εκεί παρατηρούμε τον Bobby Gillespie, σχεδόν τρεκλίζοντας, με βλέμμα lost-in-space, σαν ηθοποιός ταινίας όπου το ανθρώπινο είδος έχει καταληφθεί από εξωγήινους, να απαγγέλλει μηχανικά τους στίχους ρίχνοντας παγωμένα βλέμματα στο ταβάνι, στο πάτωμα και στο κοινό (ή μήπως στο κενό;). Όταν φτάνουν στο encore, δεν αντέχει άλλο, κάθεται στο πάτωμα με τα πόδια του να κρέμονται από τη σκηνή, δίνοντας την αίσθηση ότι θα προτιμούσε να είναι κάπου αλλού ξαπλωμένος, βλέποντας ίσως μωρά να μπουσουλάνε στο ταβάνι.
Στις 4 Ιουλίου, στο γήπεδο Τάε-Κβον-Ντο, προσέρχομαι σίγουρα με πολύ λιγότερο ενθουσιασμό, αλλά αρκετό ενδιαφέρον, για να παρακολουθήσω το σετ τους που θα διαρκέσει περίπου μια ώρα. Μετά από ένα μάλλον αμήχανο ξεκίνημα και με τον ήχο να μη βοηθάει καθόλου, αφήνοντας μόνο τα φωνητικά να ακούγονται καθαρά μέσα σε μια χασμωδία αντηχήσεων στο κλειστό γήπεδο, σταδιακά και με σημείο καμπής μια εξαιρετική εκτέλεση του Deep Hit Of The Morning Sun, αρχίζουν να παίρνουν τα πάνω τους και να γίνονται όλο και πιο δυναμικοί, κυρίως στα κομμάτια που απομακρύνονται από τις στουντιακές τους φόρμες και δίνουν περιθώρια για αυτοσχεδιασμό. Ακόμη και το “Suicide Bomb” που δε γέμιζε το μάτι στον τελευταίο δίσκο τους, ακούγεται εδώ πολύ πιο δυνατό και ακόμη περισσότερο η συνέχεια με τα Movin’ On Up (χωρίς τα προηχογραφημένα γκόσπελ χορωδιακά φωνητικά που χρησιμοποιούσαν σε παλιότερα live), Rocks, Exterminator, Swastika Eyes κ.ά. Θα κλείσουν με το Accelerator, ακολουθούμενο από ένα δυνατό πεντάλεπτο feedback από κιθάρες, δείγμα του ότι δε θα έπαιζαν encore - δεν το επέτρεπαν εξάλλου και τα χρονικά περιθώρια που τους είχαν δοθεί. Ήταν μια σχετική αποζημίωση για τις προηγούμενες (μη) εμφανίσεις τους, με ίσως μοναδική παραφωνία το παράταιρο του να ακούγονται στίχοι περί “military-industrial illusion of democracy” και “satellite sickness, TV junk - no civil disobedience, no civil disobedience” με τη συνοδεία διαφήμισης γνωστού αναψυκτικού-χορηγού που-πάει-με-όλα σε διαρκή επανάληψη σε μεγάλη οθόνη πάνω από τη σκηνή.
Ακολουθεί ένα podcast με αποσπάσματα από b-sides, remixes & rarities:
1. Velocity Girl 2. Screamadelica 3. Jailbird (Dust Brothers Mix) 4. The Big Man & The Scream Team Meet The Barmy Army Uptown (Full Strength Fortified Dub) 5. Know Your Rights 6. Rebel Dub 7. Wise Blood 8. The Revenge Of The Hammond Connection 9. When The Kingdom Comes 10. Stone Ya To The Bone
Velocity Girl Από τις πρώτες τους ηχογραφήσεις, με διάρκεια κάτι περισσότερο από ένα λεπτό και επιρροές από Byrds. Με αυτό ξεκινούσε η ιστορική κασέτα του περιοδικού NME, C86. Screamadelica Δε βρίσκεται στο ομώνυμο άλμπουμ του ’91, αλλά στο “Dixie Narco” EP, που κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα. Στο ίδιο ύφος tripped-out electro-psychedelica με κομμάτια όπως το Come Together.
Jailbird (Dust Brothers Mix) Πρόκειται για τους Chemical Brothers, πριν ακόμα μετονομαστούν έτσι για να ξεχωρίζουν από τους συνονόματους αμερικανούς παραγωγούς. Διατηρώντας ελάχιστα στοιχεία από το πρωτότυπο, θα το μετατρέψουν σε άλλο ένα mid-90s big beat σφυροκόπημα.
The Big Man & The Scream Team Meet The Barmy Army Uptown (Full Strength Fortified Dub) Από μια ελάχιστα γνωστή συνεργασία τους, κάτι σαν side-project, με τον συγγραφέα Irvine Welsh (The Acid House, Trainspotting) και το label της On-U Sound, κυκλοφόρησε με αφορμή τη διεξαγωγή του Πανευρωπαϊκού Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στην Αγγλία το 1996. Ο Welsh απαγγέλλει τον μισο-μεθυσμένο υβριστικό μονόλογο ενός οπαδού της εθνικής ομάδας της Σκοτίας.
Know Your Rights Διασκευή στο κομμάτι των Clash (εμφανώς μουσικών τους ειδώλων), b-side στο single Kowalski.
Rebel Dub Στο Star από το “Vanishing Point” συνεργάζονταν με τον θρυλικό Augustus Pablo (2 μόλις χρόνια πριν αυτός πεθάνει) που παίζει τη χαρακτηριστική του μελόντικα και τους Memphis Horns (το horn section της Stax Records, έχοντας συνοδεύσει ονόματα όπως ο Isaac Hayes και ο Otis Redding). Σε αυτή την απογυμνωμένη instrumental εκτέλεση, η μελόντικα και οι τρομπέτες πλαισιώνονται από τα tablas του Pandit Dinesh.
Wise Blood Από το εξαιρετικό remix album “Echo Dek”, αποτελούμενο από σκοτεινές dub versions των κομματιών του “Vanishing Point” δια χειρός Adrian Sherwood - εδώ ακούγονται σαμπλαρισμένα φωνητικά του Prince Far I, από το “Quante Jubila”.
The Revenge Of The Hammond Connection B-side στο Kill All Hippies, σε τελείως διαφορετικό στυλ, κυκλοφόρησε σαν tribute στον Curtis Mayfield λίγους μήνες μετά το θάνατό του.
When The Kingdom Comes B-side του Accelerator, έγινε για ένα διάστημα live standard στις συναυλίες τους.
Stone Ya To The Bone B-side στο Country Girl, με ένα πολύ δυνατό riff, έμεινε ανεξήγητα έξω από το Riot City Blues.
