Live your myth in Greece...

Σκηνή 1η: Μετανάστρια, διπλωματούχος στην πατρίδα της, πιάνει δουλειά σε σταθμούς του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου. Η επιχείρηση είναι μεν ακόμη κρατική, αλλά η πρόσληψή της γίνεται μέσω ιδιωτικής εργολαβικής εταιρείας υπεύθυνης για συνεργεία καθαρισμού.

Σκηνή 2η: Στη δουλειά της, τα ωράρια αποδεικνύονται εξοντωτικά, οι μισθοί μάλλον εξευτελιστικοί, ειδικά για το κόστος ζωής της νέας της πατρίδας. Ανάμεσα στα αφεντικά, περίεργοι τύποι που της θυμίζουν εικόνες υποκόσμου, παρόμοιες με εκείνες που γνώριζε και στη χώρα της.

Σκηνή 3η: Στο νοικιασμένο δωμάτιό της, οικογενειακές στιγμές παρέα με τη μάνα και το μικρό παιδί της.

Σκηνή 4η: Περνάει έξω από κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών. Σε μια τηλεόραση κεφάλια σε παράθυρα μιλώντας γρήγορα και κουνώντας νευρικά τα χέρια τους. Ο τίτλος λέει: «Αντιδράσεις για την ιδιωτικοποίηση». Αν η φωνή ήταν ανοιχτή θα άκουγε ένα από τα κεφάλια να φωνάζει τις φράσεις «ξεπερασμένες πια αγκυλώσεις», «υγιής ανταγωνισμός», «έτσι δεν πάει η χώρα μπροστά».

Σκηνή 5η: Στον χώρο της δουλειάς πιάνει συζητήσεις, ρωτάει για να μάθει τι μπορεί να γίνει για να καταφέρουν να σταματήσουν τουλάχιστον τις πιο κραυγαλέες αυθαιρεσίες που αναγκάζονται να υποστούν.

Σκηνή 6η: Τη βλέπουμε να πηγαίνει σε συναντήσεις με μεταναστευτικούς συλλόγους και συνδικάτα, να οργανώνεται, να προσπαθεί να μεταδώσει το μήνυμα της αγωνιστικότητας και στους συναδέλφους της.

Σκηνή 7η: Δίνει μια-δυο συνεντεύξεις σε εφημερίδες μιλώντας για τις συνθήκες της δουλειάς της. Λίγες μέρες μετά τηλεφωνήματά και μηνύματα στο κινητό της που τη βρίζουν και την απειλούν.

Σκηνή 8η: Πλησιάζουν γιορτές. Οι εργοδοτικοί εκβιασμοί κορυφώνονται με ενέργειες όπως η μη απόδοση του προβλεπόμενου δώρου, αλλά και ο εξαναγκασμός στο να υπογράφουν ότι δουλεύουν λιγότερες ώρες από ό,τι στην πραγματικότητα. Η ίδια αντιδράει έντονα.

Σκηνή 9η: Έξω από το σπίτι της, κάποιοι παραμονεύουν, την αρπάζουν και της βουτούν το κεφάλι σε κουβά με οξύ.

Σκηνή 10η: Αφόρητος πόνος. Στο νοσοκομείο λένε ότι μάλλον έχει χάσει το ένα της μάτι και έχει υποστεί σοβαρά εγκαύματα σε μεγάλο μέρος του σώματος.

Σκηνή 11η: Υπαινιγμός ότι οι δράστες θα παραμείνουν ασύλληπτοι. Αναιμικές αντιδράσεις στα μέσα ενημέρωσης, συμπαράσταση μόνο από τους «συνήθεις υπόπτους». Στη δουλειά της οι συνάδελφοι τρομοκρατημένοι αναρωτιούνται τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για τους ίδιους.

Τέλος

*********************************************

- Πώς σου φάνηκε;
- Τι να σου πω... Αυτός ο Ken Loach το παράκανε.
- Συμφωνώ. Λες και βλέπαμε κάποιο παλιό ελληνικό μελό, συν τα τροτσκιστικά του κολλήματα.
- Έτσι είναι. Σχηματικό, υπεραπλουστευτικό, προπαγανδιστικό. Οι χαρακτήρες τελείως καρικατούρες και η εξέλιξη της πλοκής ενοχλητικά προβλέψιμη.
- Ναι ρε παιδί μου. Στο έκανε νιανιά και στο τάιζε με το ζόρι. Λες και έτσι γίνονται σήμερα αυτά τα πράγματα. Τσάμπα τα λεφτά που δώσαμε.
- Ξέρεις αν παίζει κανά άλλο καλό στα σινεμά;
- Διάβασα καλές κριτικές για τον καινούργιο Τζέιμς Μποντ. Ο χαρακτήρας λέει είναι πολύ πιο ανθρώπινος και ρεαλιστικός από ό,τι στο παρελθόν.
- ΟΚ. Αν είναι, θα σε πάρω τηλέφωνο το Σάββατο.

*********************************************

ΥΓ. Για τη μαφιόζικη επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα: Кроткая, chumba, σαλάτα εποχής, σκύλος της Βάλια Κάλντα. Τραπεζικός λογαριασμός ενίσχυσης.

Στους Απογόνους

Πρόθυμα σοφός θα γινόμουν
Τα παλιά βιβλία ξηγάνε σοφός τι θα πει:
Σ’ απόσταση να στέκεις απ’ τους αγώνες στον κόσμο
Και το σύντομο βίο σου δίχως τρόμο να ζεις.
Να τα καταφέρνεις και δίχως τη βία,
Το κακό με καλό ν’ ανταποδίνεις,
Να μην ικανοποιείς τις επιθυμίες σου μα να τις λησμονάς,
Αυτό θα πει σοφός.
Όλα τούτα μου είναι αδύνατα.
Αλήθεια ζω σε χρόνια σκοτεινά!

Απόσπασμα από το ποίημα του Bertolt Brecht "Στους Απογόνους"

από τη συλλογή "76 Ποιήματα" (εκδ. Θεμέλιο, 1983)
σε μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη.

Αφορμή για την αναδημοσίευση του ποιήματος, το ξάφνιασμα κι η απογοήτευση από την παρουσία της υπογραφής του Πέτρου Μάρκαρη κάτω από καταγγελτικό κείμενο (μέχρι στιγμής τριών) συγγραφέων με τίτλο «Επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης» ως απάντηση στις παρεμβάσεις ομάδων διαμαρτυρίας σε θεατρικές παραστάσεις την προηγούμενη εβδομάδα.

Ένα κείμενο του οποίου η αναφορά σε "έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής", γεγονός που αποτελεί "μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της", καθώς "οι άνθρωποί της (δημοκρατίας) ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη" και την "προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να «αφουγκραστούμε τα μηνύματα» της ανομίας", αλλά και η εκτίμηση ότι "μπορεί μερικοί από τους καλλιτέχνες που αποφάσισαν να υποκύψουν στη βία και να διακόψουν τις παραστάσεις τους προδίδοντας το κοινό τους, να κινήθηκαν από το φόβο του όχλου", «βρωμάνε» από μακριά την υπογραφή του Τάκη Θεοδωρόπουλου σε συνέπεια των απόψεων που σταθερά εκφράζει εδώ και χρόνια στη στήλη του στα «Νέα». Αυτό καμία εντύπωση δε θα προκαλούσε από μόνο του.

Είναι όμως βαθύτατα απογοητευτικό να βλέπεις ανθρώπους που εκτιμάς να συνηγορούν και να συνυπογράφουν τον παραπάνω αντιδραστικό παροξυσμό.

ΥΓ. Δείτε και τα εξαιρετικά σχόλια του Γιάννη Χάρη, του Old Boy και του ANemou πάνω στο θέμα.

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πατρίδα

Συναυλία κατά της κρατικής βίας την περασμένη Παρασκευή στα Προπύλαια. Φτάνω λίγο μετά τις οχτώ. Ένα μάλλον σουρρεαλιστικό σκηνικό στις συμμετοχές, όπου τα Διάφανα Κρίνα διαδέχονται την Άννα Γούλα στη σκηνή. Πολύς κόσμος από κάτω, δίπλα στο γρασίδι και πίσω από την ξύλινη εξέδρα. Οι ηχητικές εγκαταστάσεις λογικά χαμηλών δυνατοτήτων με τον ήχο να σβήνει κάμποσα μέτρα πιο μακριά από τη σκηνή.

Μια εμφάνιση που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι αυτή του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ανέκαθεν συμπαθής ως παρουσία, δεν τον παρακολουθούσα μουσικά, γιατί είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι - παρά τα αρκετά καλά του τραγούδια – είχε τυποποιηθεί υπερβολικά στον χώρο μιας μπαλάντας που συχνά έπεφτε στην παγίδα του γλυκερού και του κοινότοπου. Η δίλεπτη πρόζα (σε ρυθμό τσάμικου) με τίτλο «Πατρίδα», σε πρώτη εκτέλεση, με την οποία κλείνει τη συμμετοχή του κερδίζει το ενθουσιώδες χειροκρότημα του κοινού. Αναμνήσεις από παιδικά χρόνια στην Κύπρο, εικόνες πολέμου, αμηχανία για τον «ρόλο του καλλιτέχνη» και τις «συναυλίες συμπαράστασης», ανησυχία για το παρόν. Ανέβηκε γρήγορα από πολλούς στο youtube:



Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός
πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός

Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ’ τους πιο πατριώτες
να ’χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με τ’ όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους να μπαίνουν σήμερα στη Βουλή

Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σα λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ:
«κοίταξε τι ωραίοι που είναι, κοίταξε τι ωραίοι που είναι»

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ’ τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψαν’ οι Γερμανοί

Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ’ άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή

Είδα κομμάτια το κρέας μες τα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη
είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ’ την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπας ζητάει,
Ολυμπιάδες - κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ

Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι κι απ’ την Ομόνοια
να πετάνε δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό

Είδα μετά τους δικούς μου να περνούν τη Γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Αρμάνι και την καρδιά ανοιχτή

Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να ’ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ’ταν αγέννητη η Γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ

Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο

Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, «δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω»

Γιάννης Δερμεντζόγλου

Σε μεγάλη ρέντα το τελευταίο διάστημα ο Γιάννης Δερμεντζόγλου. Τα σκίτσα που δημοσίευσε πρόσφατα στον Ελεύθερο Τύπο εκτός από το ότι είναι εξαιρετικά εύστοχα, έρχονται και σε αντίστιξη με το κλίμα της ίδιας της εφημερίδας, η διεύθυνση της οποίας την ίδια χρονική περίοδο απέλυσε φωτογράφο που συνέλαβε αστυνομικό με προτεταμένο όπλο σε διαδήλωση (επικαλούμενη φαιδρές προφάσεις) και αναπαρήγαγε παραποιημένο ρητό του Ισοκράτη (σε κάτι σαν ελεύθερη μετάφραση Πρετεντέρη). Επειδή από σήμερα ο γελοιογράφος βρίσκεται, σύμφωνα με την εφημερίδα, σε άδεια, ας ελπίσουμε η άδειά του αυτή να μην αποδειχτεί μόνιμη!

Να μερικά δείγματα των γελοιογραφιών του (με ένα κλικ μεγαλώνουν σε ξεχωριστή σελίδα):

(από το "Ποντίκι")

(από το "Πριν")

Στιγμιότυπα από το σημερινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο

- Μηνύματα συμπαράστασης στα μεγάφωνα μεταξύ άλλων από Τουρκία και Νότια Κορέα.

- Η καταρρακτώδης από το πρωί βροχή κάνει τον κόσμο να έρχεται αρκετά αργότερα από την υποτιθέμενη ώρα συγκέντρωσης.

- Τη στιγμή που το μπλοκ των σχολών του Πολυτεχνείου έχει φτάσει στις αρχές της Β. Σοφίας (δίπλα από τη Βουλή), οι τελευταίοι του ίδιου μπλοκ στρίβουν από Σταδίου προς Μεγ. Βρετάνια. Ακολουθούν η Κατάληψη Νομικής και πολλοί ακόμα.

- Όσο στεκόμαστε μπροστά από τη Βουλή, η κάμερα «διαχείρισης κυκλοφορίας» που βρίσκεται ψηλά πάνω στη νησίδα κάνει συνεχείς κινήσεις πάνω-κάτω, αριστερά-δεξιά σαν μάτι νευρικού ρομπότ.

- Το συμβολικό πέσιμο στον κλοιό αντιμετωπίζεται με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.

- Τα (πραγματικά αποπνικτικά) δακρυγόνα πέφτουν μόλις τα ΜΑΤ δέχονται (εξαιρετικά εύστοχη) επίθεση με κόκκινη μπογιά από απόσταση.

- Όσο κατεβαίνουμε την Πανεπιστημίου, τύποι με σπρέι γράφουν συνθήματα στους γύρω τοίχους (κυρίως τραπεζών). Highlights: "Merry Crisis", "And A Happy New Fear" σε δυο διπλανούς τοίχους.

- Με το που αποχωρούμε περνάει ακριβώς δίπλα μας διμοιρία των ΜΑΤ (από Ομόνοια προς Προπύλαια) και περικυκλώνει όσους έχουν απομείνει μαζί με τις διμοιρίες που κατεβαίνουν από Σύνταγμα. Παρατηρούμε από απόσταση τον πόλεμο που ξεκινάει με δακρυγόνα και πέτρες.

- Την ίδια ώρα κάποιοι αλλάζουν πάσες με μια μπάλα λίγα μέτρα χαμηλότερα, σχεδόν αδιαφορώντας για ό,τι συμβαίνει δίπλα τους.

Quino

Παλιότερη γελοιογραφία του Quino, αναδημοσιευμένη στο σημερινό "9".

Ξεπεράστηκαν τα όρια της σάτιρας

Αν και τα παιδιά που έκαναν τη συμβολική παράσταση διαμαρτυρίας στη ΝΕΤ δεν κατάφεραν τελικά να μεταδώσουν τηλεοπτικά το 5λεπτο μήνυμα που είχαν σκοπό, πέτυχαν κάτι ίσως σπουδαιότερο: να βγάλουν στον αέρα το 5λεπτο μήνυμα του διευθυντή της ΕΡΤ.

Πρόχειρα συμπεράσματα από το διάγγελμα Παναγόπουλου:

- Ολόκληρο αυτό το 5λεπτο θα μπορούσε να μπει ατόφιο στην Ελληνοφρένεια, κάθε φράση είναι και μια φοβερή ατάκα, ένα κορυφαίο μαργαριτάρι.

- Η όλη εικόνα, ενός ανθρώπου αγχωμένου, μπερδεμένου, απολογητικού και σχεδόν ασυνάρτητου, θυμίζει σκηνή ταινίας όπου κατώτερο μέλος της Φαμίλιας πρέπει να απολογηθεί στο Μεγάλο Αφεντικό, εξηγώντας του γιατί το σχέδιο πήγε στραβά. Κι όλα αυτά με την ευγλωττία του γνωστού παράγοντα του Εδεσσαϊκού.

- Βαθύτερος λόγος του εκνευρισμού και του απολογητικού ύφους, το γεγονός ότι επέτρεψε να δοθεί η εικόνα πως «οι ταραχές» συνεχίζονται, «ανατρεπτικά στοιχεία» βγαίνουν στον αέρα, χαλώντας την παράδοση της ΕΡΤ στο φιλοκυβερνητικό αβαντάρισμα, όπου ο πρωθυπουργός είναι ιερή αγελάδα κι η κυβέρνηση δραστήρια, αποτελεσματική και άξια.

- Πόσο ανοργάνωτοι ήταν αυτοί «οι εισβολείς»; Το ακούσαμε τουλάχιστον πέντε φορές, αλλά ταυτόχρονα και ότι "είχαν σχέδιο στο μυαλό τους" και έδρασαν "με μεθοδευμένο και ύπουλο τρόπο"... Μόνη εξήγηση, «ανοργάνωτοι» στην παναγοπουλική σημαίνει «ανώνυμοι» (α + οργάνωση, χωρίς να ανήκουν σε Οργάνωση)!

- Τις τρεις φορές που αναφέρθηκε στην ΕΡΤ χρησιμοποίησε τις φράσεις "ανοιχτό μαγαζί", "ανοιχτή επιχείρηση στον ελληνικό λαό", "δεν έγινε κατάληψη στην εταιρεία". Το παρατσούκλι «ανταγωνιστικούλης» μάλλον δεν είναι τυχαίο, αλλά να χρησιμοποιείς αποκλειστικά τους όρους «μαγαζί», «εταιρεία» και «επιχείρηση», υπερασπιζόμενος τη «δημόσια τηλεόραση» είναι εκπληκτικό. Ακόμη πιο εκπληκτικό το γεγονός ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που αποφασίζει εδώ και χρόνια για τη διαχείριση των κονδυλίων από τις υποχρεωτικές μέσω ΔΕΗ συνδρομές και την επιλογή του προγράμματος.

- Όπως μας εξήγησε βέβαια ο ίδιος, με την ΕΡΤ δεν είχε κανείς από τους παρευρισκόμενους πρόβλημα. Όσοι συμμετείχαν "ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τον τρόπο που καλύπτουν τα γεγονότα άλλα κανάλια".

- Μάθαμε ακόμη πως οι διαμαρτυρόμενοι "δεν είχαν κοινωνικό πρόσωπο". Τα πρόσωπα που έδειχναν στην κάμερα φαίνεται δεν ήταν αρκετά κοινωνικά. "Δεν είχανε κοινωνικό αποδέκτη"… Όχι φυσικά, απευθύνονταν μόνο σε όσους έβλεπαν τηλεόραση. "Δεν εκφράζουν κοινωνική οργή". Ε μα και βέβαια όχι, είχαν έρθει να μαγειρέψουν στο «Νηστικό Αρκούδι». Απόδειξη του τελευταίου το γεγονός ότι "δεν επρόκειτο για μαθητές". Αλλά για τι; Αναρχικούς; Κουκουλοφόρους; Τρομοκράτες; Όχι, κάτι χειρότερο: "Ήταν 25άρηδες".

- Το σχέδιο μαθαίνουμε ήταν «σκοτεινό» και αποκαλύπτει ακριβώς ποιο: να μιλήσουν για ένα 5λεπτο (διαβάζοντας πιθανότατα το κείμενο που μοίρασαν). "Ευτυχώς προλάβαμε στα 20 δευτερόλεπτα", λέει, αν και ο ίδιος "φέρει ακέραια την ευθύνη γι’ αυτό". Η ανακοίνωση που μοιράστηκε είναι ένα "non-paper που δε με αφορά καθόλου, δεν αφορά την ΕΡΤ". Είπαμε, με τα άλλα κανάλια το είχαν το πρόβλημα...

Ευτυχώς μετά από αυτό το επεισόδιο που "ξεπέρασε οποιοδήποτε όριο και ανοχή της δημοκρατίας" και αποτέλεσε "πλήγμα στην ελεύθερη ενημέρωση", ήρθαν οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Καταδίκασαν τη "μη αποδεκτή μέθοδο διατύπωσης απόψεων" (έτοιμοι να κυβερνήσουν, είπαμε), κατήγγειλαν την "νέα απόδειξη διάλυσης της επιχείρησης" (εσείς θα βάλετε καλύτερα security, το καταλάβαμε), αλλά και "τη μετατροπή της δημόσιας τηλεόρασης σε μηχανισμό (κυβερνητικής) προπαγάνδας" (ασχολίαστο)...

Τα τανκς τρακάρανε, μία η ελπίδα...

Ξεφυλλίζοντας τη χθεσινή «Καθημερινή» μπορεί κανείς να δει αντιπροσωπευτικά δείγματα του λεγόμενου σοβαρού συντηρητικού ελληνικού Τύπου. Καταρχάς από τη μία ο μάλλον προβλέψιμος γοερός θρήνος για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, με σύγκλιση όμως της πλειοψηφίας των πολιτικών αναλυτών στην κατάδειξη του υπαίτιου: πρόκειται για «την κουλτούρα της μεταπολίτευσης». Οι γνωστές επικρίσεις για τον "βαθιά συντηρητικό λόγο", "που μπλοκάρει κάθε αλλαγή". Σύμφωνα με δεύτερο αρθρογράφο πρόκειται για κάτι βαθύτερο: μια "μοναδική παθογένεια του ελληνικού συστήματος και κατ’ επέκταση της κοινωνίας, που επιμένει να λειτουργεί ωσάν να βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς επαναστάσεως. Η θεώρηση της πορείας του έθνους γίνεται αποκλειστικά με όρους συγκρουσιακούς, στη βάση επαναστατικών σταθμών, με πάσης φύσεως κινήματα που ανέτρεψαν δυνάμεις αδρανείας και εξασφάλισαν την πρόοδο. Η πεμπτουσία της μεταπολιτεύσεως είναι η εξέγερση του Πολυτεχνείου και με τον τρόπο αυτό θεσμοθετήθηκε περίπου ότι η κάθε νέα μαθητική ή πανεπιστημιακή γενιά οφείλει να δράσει με τρόπο επαναστατικό, μιμούμενη το κλέος των γονέων της"! Η «παθογένεια» της πολιτικοποίησης, της διεκδικητικής κληρονομιάς, της αγωνιστικότητας...

Κορυφαίες στιγμές όμως αποτελούν δύο άρθρα. Το ένα είναι αυτό του Αλέξη Παπαχελά, διευθυντή της εφημερίδας, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της βδομάδας είτε από την τηλεόραση είτε από τη στήλη του καλούσε τον Καραμανλή «να γίνει επιτέλους Σαρκοζί», να «συντρίψει τους ταραξίες», ζητώντας «να επέμβει αν χρειαστεί κι ο στρατός». Εδώ καταλήγει πιο ολοκληρωμένα στο τελικό συμπέρασμα του συλλογισμού του: "είναι παράλογο να συζητάμε σήμερα για το «αστυνομικό κράτος» ως το βασικό πρόβλημα της χώρας και να αναβιώνουν τα στερεότυπα της «κακής Δεξιάς». Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι το αν θα έβγαιναν ποτέ τα τανκς στους δρόμους, αλλά το ότι και να έβγαιναν θα τράκαραν μεταξύ τους..." Ποια αστυνομική βία και κουραφέξαλα, ούτε μια σωστή Χούντα δεν είμαστε ικανοί να επιβάλουμε, αυτό είναι το «πρόβλημα σήμερα»...

Το δεύτερο είναι το άρθρο του Θάνου Βερέμη, προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, αλλά και βασικού εισηγητή και υπεύθυνου των «εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων» της κυβέρνησης. Αφού τονίζει ότι θεωρεί αποπροσανατολιστικές τις αναφορές σε κοινωνικές ανισότητες και στην «κατάπτυστη» λογική της συλλογικής κοινωνικής ευθύνης (το "διαφανές πέπλο συλλογικής τάχα ενοχής"), που όπως επισημαίνει αναπαράγεται λόγω "αγραμματοσύνης και προπέτειας" για να δικαιολογήσει τα "ατομικά κουσούρια" των "κουκουλοφόρων επαγγελματιών του ολέθρου και των όρνεων των λαφυραγογούντων", καταλήγει: "Ηταν ελπιδοφόρο αυτό που έγινε στην Πάτρα όπου τα θύματα ένωσαν τις δυνάμεις τους και κυνήγησαν τους θύτες αναγκάζοντάς τους να αναζητήσουν άσυλο στο Πανεπιστήμιο"... Ναι, αναφέρεται ακριβώς σε αυτές τις «ελπιδοφόρες» πρωτοβουλίες, που - όχι μόνο «κάποιοι αριστεριστές» αλλά και - ο ίδιος ο δήμαρχος Πάτρας και ο νομάρχης Αχαΐας αναγνώρισαν ξεκάθαρα ως πορείες μελών της Χρυσής Αυγής...

Τελικά είτε με «αριστερό» παρελθόν, είτε με «φιλελεύθερες» περγαμηνές, οι συμπάθειες και οι ιδεολογικές συγκλίσεις δύσκολα κρύβονται...

God save the queen...

God save the Queen

the fascist regime

they made you a moron

a potential H-bomb

(molotov cocktail by jontintinjordan)

"Ούτε κλαίμε, ούτε γελάμε"

Βρε Αλέκα, επειδή θυμάμαι τη δήλωσή σου το βράδυ της 11ης Σεπτέμβρη 2001 «εμείς πάλι ούτε κλαίμε, ούτε γελάμε», κάτι δεν μου πάει καλά όταν σε βλέπω να εγκαλείς άλλους ότι δεν καταδικάζουν την τυφλή βία και την καταστροφή...

Εκτός αν μας ενδιαφέρουν μόνο οι περιπτώσεις ελλήνων εν δυνάμει ψηφοφόρων, για τους υπόλοιπους μπορούμε να πούμε ελεύθερα την καφρίλα μας...