Head Charge

10 snapshot videos of R.E.M.

2011-09-22T21:36:00.008+03:00

1. Τον Nοέμβρη του 1983, σε μια αρκετά νέα εκπομπή του NBC με παρουσιαστή τον David Letterman, εμφανίζεται για πρώτη φορά στην τηλεόραση μια σχετικά άγνωστη μπάντα από την Αθήνα της Georgia. Το ντεμπούτο τους “Murmur” έχει αποσπάσει εξαιρετικά θετικές κριτικές από τον μουσικό τύπο, χάρη στον ιδιόμορφο ήχο του και τη μυστηριακή, ερμητική στιχουργική του γραφή. Πρώτο single είναι το post-punk Radio Free Europe.

2. «Συναυλιακός χώρος Milton Keynes, 22 Ιουνίου 1985: Βρίσκομαι ψηλά πάνω από τη σκηνή κρεμασμένος στις σκαλωσιές απέναντι σε έναν καταιγιστικό άνεμο, με τη βροχή να πέφτει πάνω στο πρόσωπό μου σαν βελόνες. Ο λόγος που παίρνω αυτό το ρίσκο είναι απλούστατα επειδή προσπαθώ να έχω μια κάπως καλύτερη εικόνα των R.E.M. που παίζουν ζωντανά λίγα μέτρα κάτω μου. Βρέχει καταρρακτωδώς. Αλλά δεν είναι μόνο οι ουρανοί που έχουν ανοίξει, αλλά και το βαριεστημένο κοινό του φεστιβάλ που ανυπομονεί να δει τους U2 και κάνει επίσης τη ζωή δύσκολη στα support συγκροτήματα. Στις μπροστινές σειρές, πίνουν μπύρα μέσα από μεγάλα πλαστικά μπουκάλια, τα οποία στη συνέχεια γεμίζουν με κάτουρο και τα εκσφενδονίζουν στη σκηνή σε όποιο γκρουπ αποδοκιμάζουν, συμπεριλαμβανομένων των R.E.M. (…) O Peter Buck καταφέρνει να αποφύγει με σβελτάδα τα μπουκάλια που έρχονται προς το μέρος του, χωρίς να χάνει ούτε μια νότα. Αλλά ο Michael Stipe είναι ευάλωτος, όπως στέκεται ακλόνητος μπροστά από τη βάση του μικροφώνου. “Ω, σας ευχαριστώ πάρα πολύ,” λέει στο κοινό μετά από μια πολύ κοντινή βολή, “το καλοκαίρι στην Georgia δε μοιάζει καθόλου με αυτό εδώ.” Κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, αλλά το κοινό δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να τους προσέξει, ειδικά εφόσον η πλειοψηφία των τραγουδιών του σετ προέρχεται από το καινούργιο τους άλμπουμ, που ελάχιστοι έχουν μέχρι στιγμής ακούσει. Η συναυλία απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί επιτυχημένη.» Peter Hogan – The complete guide to the music of R.E.M. (Omnibus Press)

Όσο κι αν οι κριτικές στον τύπο εξακολουθούσαν να είναι διθυραμβικές, οι R.E.M. δεν έπαυαν να αποτελούν παγκοσμίως μια σχετικά άσημη μπάντα, που στην πρώτη της περιοδεία στην Αγγλία πολλές φορές δυσκολευόταν να παίξει σε club με ακροατήριο μεγαλύτερο των 100 ατόμων. Εδώ, κατά την προετοιμασία του τρίτου δίσκου τους “Fables of the Reconstruction,” προβάρουν ένα από τα καινούργια τους τραγούδια, το Driver 8.

3. Τα μουσικά βιντεοκλίπ για την προώθηση ενός δίσκου στην τηλεόραση θεωρούνταν τότε από τους R.E.M. μια πλαστή, ξεπερασμένη και ακατάλληλη μορφή επικοινωνίας με το κοινό τους. Έτσι, όποτε καλούνταν να πραγματοποιήσουν κάτι σχετικό για τη δισκογραφική τους εταιρεία, άλλοτε ξανάπαιζαν ζωντανά όλο το κομμάτι για τις ανάγκες της βιντεοσκόπησης (So. Central Rain) ή κατέφευγαν σε απλές, χαμηλού προϋπολογισμού, no-budget λύσεις, όπως στο κλασικό πλέον Fall On Me από το 1986 (βλ. επίσης μια εξαιρετική ανάρτηση σχετικά με αυτό το κομμάτι εδώ).

4. Σε ένα ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 1987 για την αναδυόμενη μουσική σκηνή της αμερικανικής Αθήνας, μαζί με συγκροτήματα όπως οι B-52's, οι Pylon και οι Flat Duo Jets, παρουσιάζονται και οι R.E.M. με ένα από τα πιο πρόσφατα τραγούδια τους, το εμπνευσμένο από τον αμερικανικό εμφύλιο Swan, Swan H.

5. Στην τελευταία τους κυκλοφορία στην IRS, (“Document”, 1987) οι R.E.M. κάνουν την πρώτη τους μεγάλη επιτυχία στα charts με το The One I Love. Την επόμενη χρονιά υπογράφουν στην Warner Bros και ηχογραφούν το “Green”. Στο You Are The Everything, από τον δίσκο αυτό, ακούγεται για πρώτη φορά ένα μουσικό όργανο που σταδιακά θα καθιερωνόταν ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του μουσικού τους στίγματος: το μαντολίνο. Εδώ σε μια ζωντανή εκτέλεση στη βρετανική εκπομπή Our Common Future.

6. Το αξιοπερίεργο με τα δύο άλμπουμ που τους εκτόξευσαν στην παγκόσμια αναγνώριση και αποδοχή (“Out Of Time”, 1991 και “Automatic For The People”, 1992) ήταν το γεγονός ότι το γκρουπ, κουρασμένο από τις συνεχείς περιοδείες επί μία δεκαετία, αποφάσισε να μη δώσει συναυλίες μετά την κυκλοφορία τους, δοκιμάζοντας να εκμεταλλευτεί μέσα που έως τότε είχε απορρίψει, όπως τα «επαγγελματικά» βιντεοκλίπ και οι πολλές εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές.

Μπορεί οι R.E.M. να έχουν σήμερα ουσιαστικά αποκηρύξει το Shiny Happy People, η συμμετοχή τους όμως στο παιδικό σόου Sesame Street με μια διασκευασμένη εκδοχή του κομματιού (Furry Happy Monsters) έδειχνε πως ακόμα κι αν η κριτική πως «είχαν ξεπουληθεί» σε πιο εμπορικά μονοπάτια είχε κάποια βάση, κατάφερναν να το κάνουν με πραγματικά πολύ ξεχωριστό στυλ.

7. Η αποχώρηση του drummer Bill Berry – όχι απλά από τους R.E.M., αλλά από κάθε επαγγελματική μουσική δραστηριότητα – μετά την ολοκλήρωση του “New Adventures In Hi-Fi” και λίγο καιρό έπειτα από μια δύσκολη περιπέτεια της υγείας του (κατέρρευσε λόγω εγκεφαλικού ανευρύσματος σε συναυλία το 1995), σηματοδότησε ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην πορεία των R.E.M. Συμπτωματικά, στο τελευταίο single τους με τον Berry στις τάξεις τους, ο ρυθμός των ντραμς αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία χτίζεται όλο το κομμάτι, στο θαυμάσιο How The West Was Won And Where It Got Us.

8. Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της νεότερης αυτής φάσης των R.E.M. ως τριμελές σχήμα είναι και το Disappear από το παραγνωρισμένο “Reveal” του 2001, εδώ σε μία από τις ελάχιστες φορές που παίχτηκε ζωντανά (στο MTV unplugged).

9. Η επιστροφή τους σε έναν πολύ πιο δυναμικό rock ήχο και στην πολιτική διαμαρτυρία έκανε το “Accelerate” του 2008 έναν αναπάντεχα σπουδαίο δίσκο σε μια χρονική στιγμή που δεν το περίμενε κανείς. Το Mr. Richards από τα sessions της περιόδου αυτής, εδώ σε μια ακουστική εκτέλεση «εν κινήσει».

10. Για τον τελευταίο τους δίσκο – που δεν τους βρίσκει στο ζενίθ της δημιουργικότητάς τους, χωρίς να είναι επ’ ουδενί κακός (there’s no such thing as a bad R.E.M. record) – γυρίστηκαν shortfilms από διαφορετικούς σκηνοθέτες για κάθε ένα κομμάτι του, σε μια διαδικασία που βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη, την ώρα που το συγκρότημα ανακοίνωσε ομόφωνα τη διάλυσή του. Ο Stipe συμμετέχοντας κι ο ίδιος στο κλιπ του Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter μοιάζει κάπως να προεξοφλεί την εξέλιξη αυτή με το τελικό βλέμμα του στο ιδιόρρυθμο αυτό βίντεο, με guest την εκκεντρική Peaches.

μικρά (16)

2011-09-22T20:50:00.005+03:00

Συνέντευξη του Darcus Howe στον Ματθαίο Τσιμιτάκη

-------------------------------------

«Είναι φανερό, το μέλημα ήταν και είναι ένα. Με την απολιτικοποίηση –και τη συνακόλουθη ηθικοποίηση– της πολιτικής αρνούμαστε πως είμαστε εμείς, σαν κατεστημένο πλέον, ο στόχος της αποδοκιμασίας και της βίας, πως είμαστε εμείς ο αποδέκτης της μούντζας και της ροχάλας, αφού εμείς είμαστε σήμερα εξουσία, ή το αξιοδάκρυτο πια: αεριστές και γλειφτρόνια της εξουσίας.»

Αυτή είναι η κατακλείδα του τελευταίου κειμένου («Όταν εμείς ανακαλύπταμε την ανομία...») που έστειλε ο Γιάννης Χάρης στα «Νέα», αλλά δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Αντίθετα, ειδοποιήθηκε ότι, λόγω περικοπών, η συνεργασία τους θα διακοπεί. Προβοκατόρικο ερώτημα: πόσοι άραγε να αναγνώρισαν τους εαυτούς τους στα παραπάνω λόγια;

Come Down With Us

2011-01-03T16:45:00.001+02:00

Τη συγκεκριμένη συλλογή την είχα γράψει κάπου εφτά χρόνια πριν˙ την ξέθαψα πρόσφατα και την ξανάκουσα, παίρνοντας έτσι την ιδέα να την ανεβάσω εδώ, μαζί με άλλες δύο ακόμη, κάπως σαν αντιστάθμισμα για το διάστημα της (έως τώρα και επερχόμενης) αναγκαστικής απουσίας μου από το μπλογκ και τις διαδικτυακές γειτονιές γενικότερα.

Ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και πηγαίνοντας προς Βρετανία, με κάποιες στάσεις σε Καναδά, Ιρλανδία και Γαλλία, οι επιλογές των κομματιών μπορεί να μην αποτελούν τον ορισμό του σπάνιου ή ψαγμένου, φτιάχνουν όμως ένα ενδεικτικό soundtrack της μουσικής των late 90s - early 00s και καταγράφουν κάμποσες προσωπικές αδυναμίες.

Καλή χρονιά!

Come Down With Us (18 trks; 74m 41s)

Strictly Roots Vol. 1

2011-01-03T16:40:00.001+02:00

Η αγάπη του μπλογκ για τη reggae είναι μάλλον κάτι παραπάνω από γνωστή στους τακτικούς αναγνώστες του. Η παρακάτω συλλογή από roots στιγμές της δεκαετίας του '70 (με κατά βάση μινόρε κλίμακες, αργούς, βαρείς ρυθμούς και conscious θεματολογία) μπορεί να θεωρηθεί προέκταση ενός podcast σε μια παλιότερη ανάρτηση.

Αν τα τραγούδια της συλλογής σας αφήσουν ασυγκίνητους, μπορείτε να σβήσετε οριστικά τη reggae από τις επιλογές σας, εφόσον την έχετε δοκιμάσει στην αυθεντική μορφή της, πέρα από τα στερεότυπα της εύκολης, ελαφριάς, καλοκαιρινής μουσικής για ηλιοκαμένους τουρίστες.

Strictly Roots Vol. 1 (24 trks; 79m 28s)

Select Cuts from Blood & Fire

2011-01-03T16:35:00.000+02:00

Μέσα στην τριετία 2000-2002 η γερμανική εταιρεία Select Cuts (sub-label της Echo Beach) κυκλοφόρησε τρεις συλλογές (1,2,3) και μερικά δωδεκάιντσα με remix πάνω σε κλασικά κομμάτια από τον κατάλογο της Blood & Fire, της σημαντικότερης πιθανότατα εταιρείας επανέκδοσης reggae/dub δίσκων.

Οι συμμετέχοντες remixers προέρχονταν είτε από τον χώρο της κατά βάση βρετανικής neo-dub σκηνής (Groove Corporation, Dreadzone, Zion Train, Disciples), είτε ανήκαν σε σχήματα γνωστά σε ένα ευρύτερο ακροατήριο (Leftfield, Apollo 440, The Orb, Stereo MCs), που ήταν δύσκολο να αντισταθούν στον πειρασμό του να πειραματιστούν πάνω σε standards των King Tubby, Yabby You, Gregory Isaacs, Horace Andy, Big Youth κ.ά., όπως επιλέχτηκαν μέσα από τις εκλεκτικές συλλογές της Blood & Fire.

Μετά το οριστικό κλείσιμο της γερμανικής EFA, υπεύθυνης για τη διανομή των δίσκων, οι συλλογές αυτές δεν κυκλοφορούν πλέον στα δισκοπωλεία. Παρακάτω, βρίσκεται μια επιλογή με highlights από τα συγκεκριμένα άλμπουμ – όπου συγκαταλέγονται, κατά τη γνώμη μου, κυρίως τα λιγότερο γνωστά γκρουπ – χρονικής διάρκειας ίσης με ένα CD.

Select Cuts from Blood & Fire (15 trks; 78m 56s)

Present Arms

2010-10-27T21:00:00.000+03:00

You got no job, you got no pay
Join the military, sign today
They'll send you off to fight on foreign shores

You'll be your mother's pride and joy
Her armed and dangerous golden boy
They'll pay you to protect what isn't yours

You'll be your mother's pride and joy
Her armed and dangerous golden boy
The uniformed hero shows no fear

The khaki ranks of flesh and steel
Learning how to smile and kill
They'll teach you to ignore the screams and tears

(UB40, Present Arms, 1981)

Μπορεί να μην πρόκειται και για τον πόλεμο των Φόκλαντς (με αφορμή τον οποίο γράφτηκε το παραπάνω κομμάτι των UB40), ο λόγος της εξαφάνισης μου όμως το επόμενο διάστημα θα ακούει στο όνομα «ελληνικός στρατός».

Arrivederci!

John Holloway: Η κραυγή

2010-10-23T19:14:00.004+03:00

Πώς θα ήταν ένας αληθινός κόσμος; Ίσως έχουμε σχηματίσει μια ασαφή ιδέα του: ένας κόσμος δικαιοσύνης, ένας κόσμος στον οποίο οι άνθρωποι θα μπορούν να σχετίζονται μεταξύ τους ως άνθρωποι και όχι ως πράγματα, ένας κόσμος στον οποίο οι ίδιοι οι άνθρωποι διαμορφώνουν τη ζωή τους. Ωστόσο δεν χρειάζεται να έχουμε διαμορφώσει μια εικόνα του πώς θα ήταν ένας αληθινός κόσμος για να αισθανθούμε ότι αυτός που υπάρχει είναι ριζικά εσφαλμένος. Το ότι αισθανόμαστε πως ο κόσμος είναι άδικος δεν σημαίνει απαραίτητα πως έχουμε διαμορφώσει την εικόνα μιας ουτοπίας για να τον αντικαταστήσουμε. Ούτε σημαίνει απαραίτητα πως έχουμε σχηματίσει μια ρομαντική ιδέα του τύπου «κάποια μέρα θα έρθει ο πρίγκιπας μου» που υπονοεί ότι -παρόλο που ο κόσμος είναι εσφαλμένος σήμερα- κάποια μέρα θα φτάσουμε σε έναν αληθινό κόσμο, στη γη της επαγγελίας, στο αίσιο τέλος. Δεν χρειαζόμαστε καμιά υπόσχεση αισίου τέλους για να δικαιολογήσουμε την απόρριψη ενός κόσμου που τον νιώθουμε εσφαλμένο.

Αυτό είναι το αφετηριακό μας σημείο: η απόρριψη ενός κόσμου που αισθανόμαστε ότι είναι εσφαλμένος, η άρνηση ενός κόσμου που τον νιώθουμε αρνητικό. Από εκεί πρέπει να πιαστούμε.

Μάλιστα να «γαντζωθούμε», γιατί υπάρχουν τόσο πολλά που μπορούν να κατασιγάσουν την αρνητικότητά μας και να καταπνίξουν την κραυγή μας. Ο θυμός μας πυροδοτείται διαρκώς από την εμπειρία, αλλά κάθε προσπάθεια έκφρασης αυτού του θυμού προσκρούει πάνω σε έναν τοίχο φτιαγμένο από απορροφητικό βαμβάκι. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τόσο πολλά επιχειρήματα, φαινομενικά αρκετά λογικά. Υπάρχουν τόσοι τρόποι για να στρέψουν την κραυγή ενάντιά μας, να μας κοιτάξουν και να μας ρωτήσουν γιατί κραυγάζουμε. Μήπως οφείλεται στην ηλικία μας, στην κοινωνική μας προέλευση ή απλώς είμαστε τόσο αρνητικοί λόγω κάποιας ψυχολογικής δυσπροσαρμοστικότητας: Μήπως πεινάμε, μήπως δεν κοιμηθήκαμε καλά ή αισθανόμαστε απλώς εκνευρισμό πριν από την περίοδο; Μήπως δεν κατανοούμε πόσο περίπλοκος είναι ο κόσμος, τις πρακτικές δυσκολίες που εμποδίζουν την εφαρμογή ριζικών αλλαγών; Μήπως δεν γνωρίζουμε ότι είναι αντιεπιστημονικό να κραυγάζουμε;

Έτσι μας παρακινούν (και αισθανόμαστε και οι ίδιοι την ανάγκη) να μελετήσουμε την κοινωνία και να ανατρέξουμε στην κοινωνική και πολιτική θεωρία. Και τότε συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο. Όσο περισσότερο μελετάμε την κοινωνία, τόσο περισσότερο η αρνητικότητά μας αμβλύνεται ή παραμερίζεται ως άσχετη. Δεν υπάρχει χώρος για την κραυγή στον ακαδημαϊκό λόγο. Επιπλέον, η ακαδημαϊκή μελέτη μας παρέχει μία γλώσσα και έναν τρόπο σκέψης με τα οποία πολύ δύσκολα εκφράζουμε την κραυγή μας. Η κραυγή, αν εμφανιστεί, γίνεται αντιληπτή σαν κάτι που χρήζει εξήγησης, όχι σαν κάτι που πρέπει να αρθρωθεί. Από ερωτηματικό για την κοινωνία, η κραυγή καθίσταται αντικείμενο ανάλυσης. Γιατί κραυγάζουμε; Ή μάλλον -καθώς εμείς είμαστε πλέον κοινωνικοί επιστήμονες- γιατί αυτοί κραυγάζουν; Πώς εξηγούμε την κοινωνική εξέγερση, την κοινωνική δυσαρέσκεια; Η κραυγή ακυρώνεται συστηματικά με την αναγωγή στα συμφραζόμενα της. Οι άνθρωποι κραυγάζουν λόγω των βρεφικών εμπειριών τους, λόγω της μοντερνιστικής σύλληψης περί υποκειμένου, λόγω της ανθυγιεινής τους διατροφής, λόγω της εξασθένησης των οικογενειακών δομών: όλες αυτές οι εξηγήσεις υποστηρίζονται από στατιστικά τεκμηριωμένες έρευνες. Η ύπαρξη της κραυγής δεν αμφισβητείται ολοκληρωτικά, αλλά στερείται κάθε εγκυρότητας. Καθώς αποχωρίζεται από το «εμείς» και προβάλλεται σε ένα «αυτοί», η κραυγή αποκλείεται από την επιστημονική μέθοδο. Όταν γινόμαστε κοινωνικοί επιστήμονες, μαθαίνουμε πως, για να κατανοήσουμε, πρέπει να επιδιώξουμε την αντικειμενικότητα, να αφήσουμε κατά μέρος τα αισθήματα μας. Δεν είναι τόσο το τι μαθαίνουμε, αλλά το πώς το μαθαίνουμε που φαίνεται να καταπνίγει την κραυγή μας. Πρόκειται για μια ολόκληρη δομή σκέψης που μας αφοπλίζει.

Ωστόσο τίποτε απ' όσα προκάλεσαν την αρχική μας οργή δεν έχει εξαφανιστεί. Ίσως μάθαμε πως όσα μας εξοργίζουν σχετίζονται μεταξύ τους ως μέρη ενός συστήματος κοινωνικής κυριαρχίας, αλλά κατά κάποιο τρόπο η αρνητικότητά μας εξαλείφθηκε. Και όμως η φρίκη του κόσμου συνεχίζεται. Γι' αυτό είναι απαραίτητο να επιδοθούμε σε ένα επιστημονικό ταμπού: να κραυγάσουμε σαν παιδιά, να υψώσουμε την κραυγή πάνω απ' όλες τις δομικές εξηγήσεις και να πούμε: «Δεν μας ενδιαφέρει η ψυχιατρική διάγνωση, δεν μας ενδιαφέρει εάν η υποκειμενικότητα μας είναι μια κοινωνική κατασκευή: αυτή είναι η κραυγή μας, αυτός είναι ο πόνος μας, αυτά είναι τα δάκρυα μας. Δεν θα επιτρέψουμε να μετριαστεί η οργή μας από την πραγματικότητα, αντίθετα η πραγματικότητα πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στην κραυγή μας. Πείτε ότι κάνουμε σαν παιδιά ή σαν έφηβοι, αλλά αυτό είναι το αφετηριακό μας σημείο: κραυγάζουμε».

John Holloway, Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία (Το νόημα της επανάστασης σήμερα), μτφ. Άννα Χόλογουεη, εκδ. Σαββάλας

Ξένοι στην ίδια πόλη

2010-10-16T22:00:00.001+03:00

Η εφημερίδα «Ποντίκι» διοργάνωσε πρόσφατα έναν διαγωνισμό κόμικς με γενικό τίτλο «Ξένοι στην ίδια πόλη», κεντρική ιδέα που κάθε σχεδιαστής μπορούσε να επεξεργαστεί ελεύθερα. Δεκαεφτά από τις συμμετοχές (3 βραβεία, 3 ειδικές διακρίσεις και 11 έπαινοι) δημοσιεύτηκαν σε ειδικό συνοδευτικό ένθετο τον περασμένο μήνα.

Αυτή η αυτοβιογραφική διήγηση μιας δασκάλας σε διαπολιτισμικό σχολείο ήταν η ιστορία που μου άρεσε περισσότερο:

(κλικ στις σελίδες για μεγέθυνση)

Dub Syndicate - More Dub

2010-10-12T17:13:00.000+03:00

Με αφορμή την κυκλοφορία της διπλής συλλογής-ανασκόπησης της πορείας των Dub Syndicate με τίτλο "The Royal Variety Show - The Best of Dub Syndicate", ακολουθεί ένα podcast με αποσπάσματα από 10 κομμάτια που δεν συμπεριλήφθηκαν στην τελική επιλογή.

Το ξεκίνημα γίνεται με ένα track ("Humourless Journalist Works To Rules") από το ντεμπούτο τους ("Pounding System") με τον βαρύ, στεγνό και ογκώδη dub ήχο του, επηρεασμένο από τις αντίστοιχες παραγωγές των χιουμοριστικών pseudo-concept δίσκων του Scientist στην Greensleeves την ίδια περίοδο. Καθώς το dub σταδιακά εγκαταλείπεται από τη χώρα καταγωγής του κατά τη διάρκεια της dancehall-crazed δεκαετίας του '80, το συνεργατικό σχήμα των Scott-Sherwood βρίσκει ακολούθως την ευκαιρία να πειραματιστεί με νέες τεχνικές σε αδοκίμαστες ως τότε προσμίξεις. Το "Ravi Shankar" με τον χαρακτηριστικό ήχο του sitar emulator αποτελεί εδώ και κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες το εισαγωγικό σήμα της μακροβιότερης εξωτερικής παραγωγής του BBC Radio Lancashire (της εκπομπής On The Wire του Steve Barker), ενώ στο "No Alternative" η σαμπλαρισμένη φωνή της Margaret Thatcher ("there is no alternative but to fight, all other roads are shut off") περασμένη μέσα από παραμορφωτικό φίλτρο αναποδογυρίζει νοηματικά για να μετατραπεί σε κάλεσμα αγωνιστικής αντίστασης.

Από τη δεκαετία του '90, περιλαμβάνεται μια διασκευή του Bim Sherman στο "Can't Take It Easy" του Gregory Isaacs, μια συνεργασία με τον αμερικανό rapper των Spearhead, Michael Franti ("No No") και τρεις πιο κλασικές dubwise στιγμές στο βραδυφλεγές "African Landing", το δυναμικό "Jamaican Jig" και το ανορθόδοξο beat του "Wake Up" (με vocal samples από Big Youth). Σε δύο επιλογές από τους πιο πρόσφατους δίσκους τους, ο dancehall-don Capleton βρίσκεται στα καλύτερά του στο "Time" και ο Cedric Myton των ιστορικών Congos προσθέτει το χαρακτηριστικό falsetto του σε μια πιο roots στιγμή ("No Bed Of Roses").

Listen & enjoy:

Dub Syndicate - More Dub (info + d/l link) [Play now]

1. Humourless Journalist Works To Rules
2. Ravi Shankar Pt. 1
3. No Alternative (But To Fight)
4. Can't Take It Easy [ft. Bim Sherman]
5. No No [ft. Michael Franti]
6. African Landing
7. Jamaican Jig
8. Wake Up
9. Time [ft. Capleton]
10. No Bed Of Roses [ft. Cedric Myton]

μικρά (15)

2010-10-08T16:30:00.000+03:00

Ερμηνείες

«Όταν ο Πρωθυπουργός αναφερόταν τότε όσο ήταν στην αντιπολίτευση ότι "υπάρχουν λεφτά", εννοούσε ότι "που πήγαν τα λεφτά;"» (Χ. Παμπούκης στο Mega, βλ. 07m36s)

****************

Ακολουθεί απόπειρα διασαφηνιστικής ερμηνείας μιας πρόσφατης ομιλίας του Πρωθυπουργού:

«Αλλά ανοίγει και ένας νέος, ο κύκλος των μεγάλων, των επαναστατικών θα μπορούσε να πει κανείς, των αυτονόητων αλλαγών για την Ελλάδα. Ο κύκλος εκείνων των αυτονόητων αλλαγών, που θα οδηγήσουν την πατρίδα μας, όχι απλώς έξω από την κρίση, αλλά θα την προστατέψουν και από κάθε είδους νέα κρίση στο μέλλον, σε έναν κόσμο που εξελίσσεται, αλλάζει και έχει νέες προκλήσεις, καθώς και σε ένα πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης, ενός κράτους δικαίου και ευνομίας και μιας κοινωνίας ανθρώπινης».

****************

+re-post: Οι ανήλικοι «τρομοκράτες» της Λάρισας

Ο Καραγκιόζης διαφθορέας

Από τη στιγμή που η ελεεινολόγηση της κατάπτυστης «ελληνικής νοοτροπίας»* αποτελεί πλέον το κυρίαρχο μοντέλο ανάλυσης της οικονομικής κρίσης, η διάχυση της συλλογικής ενοχής φαίνεται να ξεπερνάει την απλή επιδίωξη εμπέδωσης των επωδών «όλοι φταίμε», «μαζί τα φάγαμε», για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι σωτηρία κατά συνέπεια μπορεί να έρθει μόνο από τους αμόλυντους εξωτερικούς παρατηρητές-εισηγητές μεταρρυθμίσεων και τους πολιτικούς εκείνους που βρίσκονται μακριά από την ρυπαρή και αθεράπευτα ανατολίτικη βαθιά ντόπια κουλτούρα. Αυτοί αποτελούν τη νέα πεφωτισμένη ελίτ, που μακριά από «αγκυλώσεις του παρελθόντος» αγωνίζονται σκληρά να μας «γλιτώσουν από τον εαυτό μας».

Από την πληθώρα των σχετικών αρθρογραφιών, ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι εκείνη του συντάκτη του Βήματος, Γιάννη Μαρίνου. Για τα περίφημα «αποκαλυπτικά κείμενα των Οξυρρύγχειων Παπύρων του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Άπιου», που αποδεικνύουν υποτίθεται περίτρανα το αιώνια αναλλοίωτο του παθολογικού χαρακτήρα των Ελλήνων πολιτών, έγραψε σχετικά εδώ κι εδώ ο Νίκος Σαραντάκος. Το πλέον αστείο όμως – πιθανότατα και λόγω του παθιασμένα καταγγελτικού ύφους του – από τα άρθρα της ίδιας περιόδου είναι εκείνο που υποδεικνύει και καυτηριάζει ένα πρόσωπο-«συμπύκνωση μερικών από τα πιο απεχθή και χυδαία ελαττώματα που γέννησε η ανθρώπινη ψυχή»: τον Καραγκιόζη του Θεάτρου Σκιών, αυτό το «βρωμερό υποκείμενο»!

Τεμπέλης, απατεώνας, άξεστος, βρωμιάρης, «στην Ελλάδα έχει υιοθετηθεί επισήμως ως πρότυπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Με τέτοια καραγκιοζιλίκια δεν είναι περίεργο πώς καταντήσαμε ο παρίας των πολιτισμένων εθνών και αυστηρά εποπτευόμενος λαός ως κατ' επάγγελμα απατεώνας και διεφθαρμένος».

Ας ξεχάσουμε λοιπόν οριστικά τον ήρωα που με το ανήθικο πρότυπό του κατέστρεψε τόσες γενιές Ελλήνων, γαλουχημένων από μικρή ηλικία στο διεφθαρμένο του σύμπαν. Ωστόσο, για όλους αυτούς υπάρχει ακόμη μια ελπίδα: μέσα στο εξαχρειωμένο καραγκιοζικό περιβάλλον διασώζεται κάποιος χαρακτήρας με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για τον «καλοκάγαθο και ανιδιοτελή φίλο του Καραγκιόζη, Χατζηαβάτη», όπως τον περιγράφει αυτολεξεί ο αρθρογράφος.

Η χώρα μας πρέπει να βασιστεί στα παιδιά εκείνα που από μικρά ταυτίζονταν με τον συγκεκριμένο ήρωα. Με τον Χατζηαβάτη οδηγό, είναι βέβαιο ότι το μέλλον τους ανήκει. Άλλωστε, τι παραπάνω από αγνή και άδολη ανιδιοτέλεια μπορεί να κρύβει η γνωστή ρήση προς τον Πασά: «Ο Θεός να μου κόβει χρόνια και να σας δίνει μέρες, Άρχοντά μου»;

Ποπ + Ροκ: 200 δίσκοι για 200 τεύχη (1978-1995)

2010-09-22T20:01:00.022+03:00

Όταν οι πληροφορίες γύρω από τη μουσική ήταν ακόμη σχετικά περιορισμένες και δυσπρόσιτες, με βασικές πηγές κανάλια όπως το MTV, το εμπορικό ραδιόφωνο και απόψεις φίλων και γνωστών, η συμβολή των μουσικών περιοδικών ήταν ανεκτίμητη.

Το πρώτο τεύχος του Ποπ + Ροκ που αγόρασα ήταν εκείνο του Απριλίου του 1995 με την PJ Harvey στο εξώφυλλο. Έκτοτε το έπαιρνα τακτικά κάθε μήνα (όπως και το σχετικά σύντομης διάρκειας αδελφάκι του "Zoo", με θεματολογία και αισθητική αντίστοιχη του βρετανικού Mojo), μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας, όταν έπειτα από αρκετές αλλοπρόσαλλες προσπάθειες για αλλαγή ταυτότητας και αποτυχημένα φλερτ με το –κακώς εννοούμενο– lifestyle, κατέληξε σκιά του παλιού του εαυτού.

Στην καλύτερη φάση του, υπό τη διεύθυνση του Μάρκου Φράγκου, διέθετε ένα ξεχωριστό επιτελείο συντακτών: ο ειδικευμένος στους «μαύρους» ήχους, αυστηρός αλλά πάντοτε τεκμηριωμένος και χιουμοριστικός Θανάσης Βούτσινος, ο ιδιαίτερα εμπνευσμένος στη γραφή Νίκος Μποζινάκης, ο ενθουσιώδης μέσα-σε-όλα-τα-είδη Μάνος Μπούρας, ο γενικών καθηκόντων και ευαίσθητος Σπήλιος Λαμπρόπουλος, ο πιστός του ηλεκτρονικού πειραματισμού Τάσος Μαρούγκας και αρκετοί ακόμη.

Το καλοκαίρι του 1995 –ακόμη μαθητής Γυμνασίου– πήρα στα χέρια μου το διπλό επετειακό τεύχος Αυγούστου/Σεπτεμβρίου, όπου με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 τευχών του Ποπ + Ροκ, υπήρχε μια λίστα-οδηγός με τους 200 δίσκους «που απασχόλησαν περισσότερο τις σελίδες του περιοδικού» από το πρώτο τεύχος του 1978 μέχρι τα μέσα του 1995. Ξεφυλλίζοντας κάποια στιγμή λίγες μέρες πριν αυτά τα παλιά περιοδικά, αποφάσισα να ανεβάσω εδώ τη λίστα, χάρη στην οποία ήρθα τότε σε επαφή με πολλά καινούργια άγνωστα ονόματα και προτάσεις δίσκων, στη λογική του «να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι».

Ο διευθυντής του Ποπ + Ροκ, που προλογίζει αυτό το αφιέρωμα, γράφει σήμερα, δεκαπέντε χρόνια αργότερα στο προσωπικό του μπλογκ, με αφορμή το κλείσιμο ενός άλλου έντυπου, ένα πολύ ενδιαφέρον αλλά και αποκαρδιωμένο κείμενο για την εμπειρία του να κυκλοφορείς ειδικευμένα μουσικά περιοδικά στην εποχή των ευρυζωνικών συνδέσεων και της διαδικτυακής πληροφόρησης, σημειώνοντας ενδεικτικά πως αισθάνεται ότι η συγκεκριμένη εκδοτική δραστηριότητα αφορούσε πλέον «μοναχικούς ρομαντικούς που "χειρουργούσαμε" το συκώτι του ψύλλου ενώ εκεί έξω κανείς δεν άκουγε πραγματικά, τι είχαμε να πούμε ή αν είχαμε να πούμε κάτι».

Η παρακάτω αναδημοσίευση ας θεωρηθεί φόρος τιμής σε μια εποχή που ο μουσικός τύπος μπορούσε πραγματικά να αλλάξει τις ζωές κάποιων ανθρώπων.

(Με ένα κλικ οι εικόνες μεγαλώνουν ή εναλλακτικά, εδώ βρίσκεται ολόκληρο σε μορφή pdf)

Όλη η αλήθεια για το ΔΝΤ

2010-08-31T23:50:00.002+03:00

ΔΝΤ: έχει πολύ κακή φήμη όσον αφορά την κοινωνική δικαιοσύνη, είναι αναποτελεσματικό, οδηγεί σε υποβάθμιση της παιδείας, κόβει το μέλλον της χώρας, την καταδικάζει στην υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση, η διαπραγμάτευση μαζί του διολισθαίνει σε όρους αρνητικούς για την πορεία της.

Δεν τα λέω εγώ, τα λέει ο πλέον αρμόδιος:

Ιστορίες λεωφορείων (μέρος γ')

2010-08-30T17:11:00.002+03:00

Ζωγράφου, περιμένοντας το 608. Στο παγκάκι κάθεται ένας ηλικιωμένος με πολλές ρυτίδες στο πρόσωπο, ηλιοκαμένος, αδύνατος. Φοράει σακάκι παρά τη δυνατή ζέστη. Έχω ακουμπισμένη την τσάντα στην άλλη άκρη και τακτοποιώ το περιεχόμενό της. Με κοιτάει και λέει: «κάτσε, κάτσε». Υπακούω παρότι δεν είχα αρχικά σκοπό, κάπως σα να μην ήθελα να τον προσβάλω. Μου πιάνει κουβέντα:
- Από Ελλάδα είσαι;
- Ναι, ναι.
- Από πού;
- Αθήνα μεγάλωσα, αλλά η καταγωγή μου είναι από την Ήπειρο.
- Ααα! Εσύ από Ήπειρο, εγώ Βορειο-επιρώτ, από Άγιους Σαράντα.
- Έχετε καιρό που είστε εδώ;
- Πριν πέντε χρόνια ήρθα
Παύση. Περνάει λίγη ώρα. Διστακτικά τον ρωτάω:
- Και που σας φαίνεται καλύτερα τελικά, εδώ ή εκεί;
- Στην Αλβανία, ήμασταν πολύ καλά με Χότζα. Μετά Χότζα πέθανε, ήρθε Μπερίσα. Μπερίσα φασίστ.
Χαμογελάω.
- Με Χότζα, ένας έκλεβε, φυλακή. Ένας σκότωσε, κρεμάλα. Ένας έφυγε για Ελλάδα; Όλη οικογένεια εξορία. Σήμερα ούτε κρεμάλα, ούτε εξορία. (η τελευταία φράση ειπωμένη με απογοητευμένο ύφος).
Ξαφνιάζομαι. Με πιάνει κάτι σαν εσωτερικό νευρικό γέλιο. Προσπαθώ να φέρω κάποια αντίρρηση:
- Εεε, αυτό με την εξορία δε μου ακούγεται και πολύ σωστό. Θέλω να πω, με τον Χότζα μπορεί να υπήρχε φαγητό και δουλειά για όλους, αλλά είχε και κακά…
- (Απότομα) Ποιος στο είπε αυτό;
- Όχι, δε μου το είπε κάποιος, λέω, έτσι πιστεύω…
- Με Χότζα πολύ καλά.
Κανείς δε μιλάει για λίγο. Στη συνέχεια με ρωτάει αν καπνίζω, αλλά στέκεται άτυχος. Ετοιμάζεται να μου πει κάτι, συνεχίζοντας την προηγούμενη κουβέντα, όμως το λεωφορείο φτάνει εκείνη την ώρα. Αναγκάζομαι να τον χαιρετήσω στα γρήγορα και να φύγω.

Inside the Trojan Horse

2010-07-16T08:12:00.004+03:00

Χάρη σε ένα tweet του lkrory21 λίγο καιρό πριν, ανακάλυψα αυτό το thread στο φόρουμ του hiphop.gr, οπού εντοπίζονται ελληνικά samples σε διεθνείς hip-hop παραγωγές. Τα περισσότερα κομμάτια δεν έγιναν ιδιαίτερα γνωστά στο ευρύτερο κοινό –προσωπικά γνώριζα ελάχιστα– και αιφνιδιάζουν με τη χρήση αποσπασμάτων ελληνικής μουσικής στη διαδικασία αναζήτησης μιας σπάνιας, εξωτικής λούπας.

Ποιος θα φανταζόταν, για παράδειγμα, ότι το «Μανούλα μου» του Μάνου Χατζιδάκι και του Ιάκωβου Καμπανέλλη θα γινόταν backdrop σε ένα θυμωμένο αμερικάνικο diss-rap ("fukkin cocksucka"!), η Ελευθερία Αρβανιτάκη στη μελοποίηση του «Ερωτικού» του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη από τον Νίκο Ξυδάκη θα συνόδευε το aggressive hip-hop ενός γκρουπ από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ και η μελωδία της «Οδού Αριστοτέλους» του Γιάννη Σπανού θα αποτελούσε κεντρική ιδέα σε μια από τις πιο πρόσφατες παραγωγές της γνωστής ομάδας των Wu-Tang;

Αντίστοιχα, ο Χατζιδάκις με τους New York Rock & Roll Ensemble (στο "The Day", που την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε στα ελληνικά ως «Χελιδόνι σε κλουβί»), o Ξαρχάκος με τη Βίκυ Μοσχολιού («Διψασμένο παλικάρι») και τη Μαρία Δημητριάδη («Ένα πρωινό»), η Μαρίζα Κωχ από τους κύκλους παιδικών τραγουδιών («Πέρα στους πέρα κάμπους»), η Γλυκερία διασκευάζοντας Παπάζογλου («Κανείς εδώ δεν τραγουδά»), ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου («Όταν χαράζει»), αλλά ακόμη και ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος («Εσύ ό,τι πεις») και αρκετά –ενίοτε απροσδιόριστης προέλευσης– samples με μπουζούκια θα χρησιμοποιηθούν σαν μουσική βάση πάνω στην οποία θα αναπτύξουν τις ρίμες τους rappers διαφόρων περιοχών των ΗΠΑ, βρετανοί grime MCs, αλλά και underground hip-hop ονόματα της Γερμανίας και της Σουηδίας.

Η συγκέντρωση αυτών των κομματιών σε μια συλλογή, με προσοχή στη ροή και τη σχετική ομοιογένεια, έγινε αρχικά για λόγους προσωπικής χρήσης. Θεωρώντας όμως ότι πιθανότατα θα ενδιέφερε και πολλούς ακόμη, πήρα την απόφαση να την ανεβάσω παρακάτω:

Tracklisting:

Inside the Trojan Horse (20 trks; 76m 57s)

Για την ακριβή αντιστοίχηση των samples με τα πρωτότυπα τραγούδια (μαζί με αρκετά ακόμη που δε συμπεριλήφθηκαν στην τελική επιλογή), μπορεί κανείς να συμβουλευτεί το νήμα στο φόρουμ του hiphop.gr, στους συμμετέχοντες του οποίου αξίζουν τα full credits για την ιδέα, την επιλογή και την αποδελτίωση αυτών των κομματιών.

*********************

Κάπου εδώ το μπλογκ μπαίνει προσωρινά σε αναστολή λειτουργίας για αρκετό διάστημα. Καλό καλοκαίρι!

Μουσική και φωτογραφίες

2010-07-10T06:49:00.001+03:00

(Netherlandish Proverbs by Pieter Bruegel the Elder)

Στην πρώτη μου ανάμνηση ήμουν πάντοτε εγώ με τη μαμά μου μια κρύα γκρίζα μέρα σε μια παραλία στην Ουάσιγκτον, στη θαλάσσια δίοδο του Πιούτζιτ κοντά στο Σηάτλ. Θα πρέπει να ήμουν δύο ή τριών χρονών μαζί με έναν φίλο μου από τη γειτονιά και τη μαμά του, περπατώντας ανάμεσα στα ξεβρασμένα ξύλα, ψάχνοντας για καβούρια. Ακόμη και τώρα, μπορώ να θυμηθώ τη μυρωδιά και τη θερμοκρασία του αέρα, την αίσθηση της άμμου και του ψηλού γρασιδιού που κυμάτιζε. Μπορώ ακόμη να θυμηθώ πως κοίταζα προς το μέρος του φίλου μου και πως φαινόταν το πρόσωπό του όταν μου επέστρεφε το χαμόγελο. Άλλη μια μνήμη που ενίοτε ανακαλώ σαν πρώτη μου ανάμνηση είναι να είμαι ντυμένος σαν τον Τζακ Λόντον μέσα στο καταχείμωνο με ρακέτες του τένις στα πόδια, φορώντας τον ταξιδιωτικό σάκο του μπαμπά μου στα μέσα του καλοκαιριού, έχοντας μόλις παρακολουθήσει τη (φρικτή) εκδοχή του «Ασπροδόντη» από τη Ντίσνεϋ. Ή υπάρχει η ανάμνηση του να έχω κλέψει το τρίτροχο από τον γείτονα και να τρέχω με αυτό μέχρι τα μισά του τετραγώνου πριν με τσακώσουν και αναγκαστώ να επιστρέψω νικημένος ή του να φοράω τη στολή του πυροσβέστη πλένοντας το αμάξι των γονιών μου ή να τρώω μια γρανίτα πορτοκάλι από το φορτηγό-παγωτατζίδικο.

Αυτές ήταν και έχουν πάντοτε υπάρξει κάποιες από τις πιο ευκρινείς και επίμονες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας, οπότε ήταν μεγάλη η απογοήτευση όταν μια μέρα όντας έφηβος, άνοιξα ένα φωτογραφικό άλμπουμ και βρήκα φωτογραφίες για κάθε μία από εκείνες τις αναμνήσεις. Δεν είχα την παραμικρή ανάμνηση που να μην ανήκε ή κατά κάποιον τρόπο να μην προήλθε από φωτογραφίες που είχαν τραβήξει οι γονείς μου καθώς μεγάλωνα. Ακόμη και οι σκηνές που θυμάμαι τόσο καθαρά στο μυαλό μου είναι από τις ίδιες γωνίες με εκείνες τις φωτογραφίες και πραγματικά δεν ξέρω τι συμπέρασμα να βγάλω. Υποθέτω ότι είχα δει όλες αυτές τις φωτογραφίες κάποια στιγμή, ξέχασα ότι υπήρξαν απλά και μόνο φωτογραφίες και με τον καιρό τις μετέτρεψα στις πιο απτές μου αναμνήσεις. Αυτό με φοβίζει κατά κάποιον τρόπο.

Το γεγονός αυτό με οδηγεί σε κάτι παράδοξο σχετικά με τη δύναμη που διαθέτει η μουσική, την ικανότητά της να σε ταξιδεύει. Κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι ή ένα δίσκο που σήμαινε πολλά για μένα μια συγκεκριμένη στιγμή ή μια ξεχωριστή εποχή, μεταφέρομαι αμέσως σε εκείνο το μέρος με κάθε λεπτομέρεια. Όποτε ακούω το "Feel Flows" των Beach Boys, μεταφέρομαι κατευθείαν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου των γονιών μου στο δρόμο για το σπίτι του παππού, δεκατεσσάρων χρονών με το Surf’s Up στο γουόκμαν και την οροσειρά των Κάσκεϊντς να περνά από το παράθυρο. Οποιοδήποτε τραγούδι από το Kid A των Radiohead με επαναφέρει στους ήχους και την ατμόσφαιρα του αεροδρομίου κοντά στο Σηάτλ, όταν ήμασταν καθοδόν για ένα γάμο στο Κολοράντο και το Kid A ήταν ο μοναδικός δίσκος που πήρα ή ήθελα να έχω. Το "Crayon Angels" της Judee Sill είναι όλος ο χειμώνας της περασμένης χρονιάς και η σόλο εκδοχή του Surf's Up από τον Brian Wilson θα με γυρίσει πίσω στο να οδηγώ το αμάξι των γονιών μου μέσα στην πόλη μόνος το βράδυ με τα παράθυρα κατεβασμένα στην ηλικία των δεκάξι.

Μπορώ να αντιστοιχήσω συγκεκριμένες αναμνήσεις σε τραγούδια από τους Microphones, τη Joni Mitchell, τους Built To Spill, τους Dungen, τον Harry Nilsson και πάρα πολλούς άλλους κι αυτή είναι μια μορφή ανάκλησης που μπορώ πραγματικά να εμπιστευτώ. Δεν υπάρχει οπτικό στοιχείο για να κάνει τα πράγματα περίπλοκα, καμία περίπτωση εμφυτευμένης μνήμης που κανονικά δε θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί και αυτό με καθησυχάζει. Ίσως θα έπρεπε να με απασχολεί το γεγονός ότι είμαι μόνος μου σε σχεδόν όλες αυτές τις αναμνήσεις, αλλά φαντάζομαι ότι υπήρξα ένα μονήρες παιδί και η μουσική ήταν μια προσωπική εμπειρία για μένα. Μπορώ ακόμη να θυμηθώ το ιδιαίτερο είδος σκοτεινάδας που είχε το δωμάτιό μου όταν ήμουν εκεί μόνος ακούγοντας δίσκους. Μπορώ να διαβάσω ένα καλό βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος και να μην ξεχάσω ούτε στιγμή ότι κάθομαι στη μέση από τέσσερις τοίχους πάνω σε ένα στρώμα στο Σηάτλ - το ίδιο με τις ταινίες και την τηλεόραση και ο,τιδήποτε άλλο. Μπορώ να ακούσω μουσική και αυτοστιγμεί να βρεθώ οπουδήποτε αυτό το τραγούδι προσπαθεί να με πάει. Η μουσική ενεργοποιεί μια συγκεκριμένη πνευματική ελευθερία με έναν τρόπο που τίποτε άλλο δεν μπορεί να το κάνει και αυτό είναι πολύ ενδυναμωτικό. Μπορεί κανείς να το αποκαλέσει διαφυγή αν θέλει, αλλά το βλέπω σαν μια σύνδεση με ένα βαθύτερο ανθρώπινο συναίσθημα από εκείνο που βρίσκεται στην καθημερινή ζωή.

Σας ευχαριστούμε που ακούσατε τη μπάντα μας, έχουμε κάνει κάμποσα λάθη και θα συνεχίσουμε να κάνουμε, αλλά είμαστε ευτυχισμένοι με το να γράφουμε τραγούδια και μας ενθουσιάζει η δυνατότητα να συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε και να αλλάζουμε καθώς τα χρόνια περνούν. Μας πήρε οκτώ ολόκληρους μήνες ηχογραφώντας τους εαυτούς μας στο σπίτι, ηχογραφώντας αποσπάσματα σε στούντιο, απορρίπτοντας δεκάδες τραγούδια και ξαναρχίζοντας πάλι, να δανειζόμαστε λεφτά και να νοικιάζουμε χώρους από φίλους και οικογένειες για να φτιάξουμε αυτόν τον δίσκο και το συνοδευτικό του EP κι ελπίζουμε να τους απολαύσετε. Η μουσική είναι μια παράξενη και απεριόριστη κατάσταση, μια δική της περίεργη θρησκεία για άπιστους και είναι μεγάλη ευτυχία να τη φτιάχνεις σε κάθε της μορφή. Επιπλέον, μην εμπιστεύεστε τις φωτογραφίες σας.

6 Απριλίου 2008

(liner notes - also transcribed here)

Κείμενο γραμμένο από τον Robin Pecknold για την ειδική έκδοση του πρώτου ομώνυμου δίσκου των Fleet Foxes μαζί με το προηγηθέν EP "Sun Giant".

(R. Pecknold covering Joanna Newsom's "On A Good Day" live at his home)

(Fleet Foxes - He Doesn’t Know Why)

Αξίωμα #3

2010-07-09T06:53:00.006+03:00

«Πραγματική αριστερά είναι όποιος συμφωνεί μαζί μου»

(η μοναδική κοινή θέση στην οποία μπορεί να συμφωνήσει το σύνολο της ελληνικής αριστεράς)

Μουντιάλ

2010-07-03T19:50:00.010+03:00

Το καλοκαίρι του 1990 μόλις είχα τελειώσει την Τετάρτη Δημοτικού. Το Μουντιάλ της Ιταλίας ήταν η πρώτη διοργάνωση που κάθισα να παρακολουθήσω από την αρχή μέχρι το τέλος. Παρότι γενικά το συγκεκριμένο τουρνουά δε θεωρήθηκε ιδιαίτερα θεαματικό –και αποστασιοποιημένος μετά από τόσα χρόνια εκτιμώ ότι όντως δεν ήταν– είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που όλο το καλοκαίρι γέμιζα τετράδια ζωγραφίζοντας εμφανίσεις ομάδων και σημειώνοντας τα αποτελέσματα των αγώνων, καθώς τους είχα απομνημονεύσει όλους, ξεκινώντας από την πρώτη φάση των ομίλων μέχρι και τον τελικό.

Αμφιβάλλω αν όλα αυτά θα είχαν συμβεί στην περίπτωση που πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είχε τύχει να είναι η αναμέτρηση Αργεντινής-Καμερούν. Η αναπάντεχη ήττα της πρωταθλήτριας κόσμου από το ποδοσφαιρικά παντελώς άσημο έως τότε Καμερούν πανηγυρίστηκε με άτεχνους χορούς, αυτοσχέδια συνθήματα και φωνές από εμένα, ενθουσιασμό που μοιραζόμουν με τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια μου. Στη συνέχεια της πορείας των Καμερουνέζων στο Μουντιάλ κάθε ματς είχε το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, συνοπτικά θυμίζω: νίκη επί της Ρουμανίας, με την πρώτη παρουσία του Ροζέ Μιλά ως αλλαγή, η συντριπτική αλλά ανώδυνη ήττα από την Σοβιετική Ένωση στην τελευταία εμφάνισή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο (παιχνίδι που δε μεταδόθηκε ζωντανά αλλά είδαμε φάσεις το επόμενο πρωί στο Eurosport), το αμφίρροπο παιχνίδι με την Κολομβία και η τιμωρία του εκκεντρικού μπακότερμα-γκολκίπερ της, Ρενέ Ιγκίτα, στην παράταση και ο γκραν-γκινιόλ αγώνας εναντίον της Αγγλίας, με τη διπλή ανατροπή που έφερε την τελική επικράτηση των εγγλέζων. Μετά τον αποκλεισμό του Καμερούν στο τελευταίο παιχνίδι, θυμάμαι να τρέχω μέσα στο σπίτι κλαίγοντας. Ποτέ δε θα ταυτιζόμουν ξανά τόσο πολύ με κάποια ομάδα αργότερα, ούτε θα ξαναζούσα αθλητική διοργάνωση τόσο έντονα μεγαλώνοντας.

***************

Στο "Pam Pam Cameroon" του 1991, ο Macka B περιγράφει αναλυτικά τον ενθουσιασμό του για την πορεία του Καμερούν στο Μουντιάλ, αναφερόμενος και στον αντίκτυπο που είχε στις αφρογενείς μεταναστευτικές κοινότητες τις Βρετανίας, σε μια απολαυστική παραγωγή του Mad Professor:

***************

Για την άλλη όψη του Μουντιάλ

Γιγάντιοι προϋπολογισμοί που αναθεωρούνται συνεχώς προς τα πάνω, απελάσεις και εκτοπισμοί για «αισθητικούς» σκοπούς, παντελώς αμφίβολη ανταποδοτικότητα, τα συμπεράσματα στο σχετικό άρθρο της Monde Diplomatique, σε μετάφραση εδώ.

Εξαπάτηση εργαζομένων, πλαστικές σφαίρες αντί δεδουλευμένων. Πληροφορίες για διαδηλώτρια θύμα της αστυνομικής καταστολής.

Το αφρικάνικο όνειρο για μια ένδοξη ποδοσφαιρική καριέρα στην Ευρώπη κρύβει πίσω του μια απροκάλυπτη μορφή δουλεμπορίου με τεράστια κέρδη για μάνατζερ, μεσάζοντες και επιτήδειους: αφιέρωμα της Αυγής.

Μια ματιά στο εσωτερικό της Νότιας Αφρικής και στα φαινόμενα ρατσισμού απέναντι στους οικονομικούς μετανάστες, εδώ.

«Για τους μαχαιρωμένους»

2010-07-03T14:30:00.001+03:00

Οι μαχαιρωμένοι περιμένουν δικαιοσύνη. Οι ληστεμένοι και σφαγμένοι περιμένουν δικαιοσύνη, αλλά αυτή αργεί να φανεί. Οι ληστεμένοι, σφαγμένοι και διασυρμένοι περιμένουν την καταιγίδα των δακρύων που θα ξεπλύνει τα αίματα, μα αντί γι’ αυτήν ξεπηδούν χάχανα από παντού.

Οι ληστεμένοι, σφαγμένοι, διασυρμένοι και προδομένοι περιμένουν τουλάχιστον από μας να μην τους ξεχνάμε και να μη γελάμε μαζί με τον κοινό εχθρό, μα εμείς κυλιόμαστε στις ίδιες κοίτες με τους διώκτες μας συμφωνώντας εμπράκτως μαζί τους.

Οι μαχαιρωμένοι ανήμποροι περιμένουν δικαιοσύνη κι εμείς πιστεύουμε πως αυτή κάποτε θα έρθει από μόνη της. Οι μαχαιρωμένοι υπήρξαν αφελείς και την έπαθαν, εμείς είμαστε πιο αφελείς και θα την πάθουμε τρις χειρότερα.

(Γιώργος Ιωάννου, «Καταπακτή» - πεζά κείμενα, εκδόσεις Γνώση, 1982)

μικρά (14)

2010-06-26T06:01:00.006+03:00

Περί ιδεολογίας:
«δίνεται το κατάλληλο έναυσμα να τροφοδοτήσουμε παραπάνω τη σκέψη και τη δράση μας προχωρώντας στη μελλοντική έκδοση ενός μανιφέστου των θέσεων και των αξιών μας πάνω στο ρεύμα του μηδενισμού, του άναρχο-ατομικισμού και του επαναστατικού τερορρισμού που εκφράζουμε»

Περί σκοπού:
«Σκοπός μας είναι να οργανώσουμε τον επαναστατικό μιλιταρισμό»

Περί τακτικής:
«θα χρησιμοποιούν (αλλά δε θα στρέφονται εχθρικά) τις συντεχνιακές πορείες ως δούρειο ίππο επαναστατικών εξορμήσεων»

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από ανακοίνωση της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς», που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά τη διαδήλωση της 5ης Μαΐου, ένα κείμενο με γενικότερα στοιχεία ιδεολογικής τοποθέτησης, που αποσκοπούσε κατά κάποιον τρόπο στο «άνοιγμα δημόσιου διαλόγου» με άλλες οργανώσεις και άτομα.

Μηδενισμός, ατομικισμός, μιλιταρισμός: τρεις έννοιες που θα μπορούσε κανείς να ακούσει σαν κριτική προς τον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και δράσης από τον χώρο της κινηματικής αριστεράς, είναι εντυπωσιακό ότι γίνονται αποδεκτές, προβάλλονται και ιδιοποιούνται ως στοιχεία ταυτότητας και αυτοπροσδιορισμού από την ίδια την οργάνωση.

Η δολοφονία στενού συνεργάτη του Υπουργού «Προστασίας του Πολίτη» φαίνεται να προέρχεται από ομάδα τύπου «Επαναστατικού Αγώνα» ή «Σέχτας Επαναστατών», οργανώσεις δηλαδή που εντάσσουν τη στοχευμένη απόπειρα εκτέλεσης στο πεδίο δράσης τους, σε αντίθεση π.χ. με τους «Πυρήνες», οι οποίοι περιορίζονται στη συμβολική –αλλά όχι και ακίνδυνη– τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών με προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Οι συγκεκριμένοι τρεις όροι, ωστόσο, υψωμένοι μάλιστα στη νιοστή, μπορούν να περιγράψουν εξίσου καλά τα χαρακτηριστικά των δραστών.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Τζαμάικα

2010-06-09T01:22:00.020+03:00

Πως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατέστρεψε την Τζαμάικα

Τριάντα χρόνια πριν, οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ προχώρησαν στην αποσταθεροποίηση της ριζοσπαστικής κυβέρνησης της Τζαμάικας με καταστροφικές επιπτώσεις για τον πληθυσμό της.

Άρθρο της Abbie Bakan (δημοσιεύτηκε στον Socialist Worker στις 14 Ιουλίου 2007)

Όταν ο Michael Manley και το PNP (Λαϊκό Εθνικό Κόμμα) εκλέχτηκαν στην Τζαμάικα για μια δεύτερη θητεία τον Δεκέμβρη του 1976, όσοι μάχονταν τον ιμπεριαλισμό και τον ρατσισμό αναθάρρησαν. Ήταν δείγμα του ότι η χώρα στήριζε την άρνησή του να συμφωνήσει στους καταπιεστικούς όρους που απαιτούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. «Δεν είμαστε για πούλημα» ανακοίνωσε σε ένα ενθουσιώδες κοινό των 35.000 στο Εθνικό Στάδιο της πρωτεύουσας Κίνγκστον.

Εκείνη την εποχή, ο Manley αναγνωριζόταν ως «ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στον Τρίτο Κόσμο», σύμφωνα με τον μελετητή της Καραϊβικής Fitzroy Ambursley. Αποτελούσε μια περίπτωση δοκιμασίας, τόσο για το ΔΝΤ όσο και για το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Το προτεινόμενο πρόγραμμα δομικών αλλαγών του ΔΝΤ για την Τζαμάικα επρόκειτο να αποτελέσει το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού και των διαπραγματεύσεων του εθνικού χρέους σε όλο τον Τρίτο Κόσμο. Η ιστορία της ανόδου και της παραίτησης του Manley στη μάχη του με το ΔΝΤ είναι εξαιρετικά διδακτική για τα σημερινά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης.

Η Τζαμάικα είναι ένα μικρό νησί της Καραϊβικής, πατρίδα του Bob Marley, της ρέγκε μουσικής και γενέτειρα του πρωτοπόρου ηγέτη του μαύρου εθνικισμού Marcus Garvey. Από την εποχή που ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε στις ακτές τους, πιστεύοντας λανθασμένα ότι πρόκειται για την Ινδία, περισσότερα από 500 χρόνια πριν, τα νησιά της Καραϊβικής έχουν αποτελέσει αντικείμενο αποικιοκρατικής κατοχής και εκμετάλλευσης.

Ο Michael Manley ήταν σύμβολο αντίστασης όχι μόνο στην Τζαμάικα, αλλά και διεθνώς. Ανέλαβε την εξουσία πρώτη φορά στις εκλογές του 1972. Στα πρώτα χρόνια άσκησης της εξουσίας από τον Manley, έλαβε χώρα ένας αριθμός από σημαντικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις για τον πληθυσμό. Έγινε άρση της έως τότε ισχύουσας απαγόρευσης σε μαρξιστική λογοτεχνία και βιβλία του κινήματος της Μαύρης Δύναμης. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση έγινε προσβάσιμη δωρεάν και ξεκίνησε μια μερική πολιτική αναδιανομής της γης.

Προκλήσεις

Οι εταιρείες ηλεκτρισμού, τηλεφωνίας και λεωφορείων που βρίσκονταν υπό ξένο έλεγχο, εθνικοποιήθηκαν. Τον Ιανουάριο του 1974, η κυβέρνηση του Manley ανακοίνωσε ένα σχέδιο αλλαγής του συστήματος των φοροαπαλλαγών που ίσχυαν για τις αμερικάνικες και καναδικές εταιρείες βωξίτη, που είχαν τη βάση τους στην Τζαμάικα. Οι εταιρίες αυτές εξόρυσσαν αλουμίνιο για την πολεμική βιομηχανία. Το PNP ακύρωσε τις προηγούμενες συμφωνίες και επέβαλλε έναν ειδικό φόρο για κάθε μορφή βωξίτη που εξορυσσόταν ή επεξεργαζόταν στην Τζαμάικα. Η ρύθμιση αυτή προκάλεσε την ισχυρή οργή των ΗΠΑ και άλλων κυρίαρχων τάξεων. Μια μαζική –και τώρα πια σαφώς τεκμηριωμένη– καμπάνια αποσταθεροποίησης ακολούθησε.

Η επεξεργασία αλουμινίου και βωξίτη μεταφέρθηκε σε άλλους προορισμούς. Ο φόρος χαρακτηρίστηκε παράνομος και αμφισβητήθηκε από της εταιρείες βωξίτη, που προσέφυγαν στο διεθνές κέντρο της Παγκόσμιας Τράπεζας για τη ρύθμιση των επενδυτικών διαφωνιών. Τοπικές επιχειρήσεις που είχαν συμπορευτεί με τον Manley κατά την εθνικοποίηση των ξένων εταιρειών, τώρα υποχώρησαν και συμμάχησαν με τους διεθνείς εταίρους τους.

Απολύσεις και διαρκείς αυξήσεις τιμών ξεκίνησαν έναν πληθωριστικό κύκλο που έσβησε τις προηγηθείσες αυξήσεις μισθών. Η εισροή ξένου κεφαλαίου καταποντίστηκε και η CIA εμπλέχτηκε στην υπόθαλψη τοπικών πολιτικών ανταγωνισμών. Μια εκστρατεία τρόμου εξαπολύθηκε καθώς νεαρά μέλη του JLP (Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικας) έβρισκαν εύκολη πρόσβαση στα όπλα σε ανταλλαγές μαριχουάνας-για-πιστόλια.

Κυρώσεις

Αρχικά ο Manley επιχείρησε να κρατήσει μια σταθερή πορεία. Παρακινούμενος από τη λαϊκή υποστήριξη που διέθετε ανάμεσα στην εργατική τάξη του νησιού και τους αγρότες, ο ριζοσπάστης πρωθυπουργός αντιστάθηκε στους όρους ενός μεταρρυθμιστικού πακέτου του ΔΝΤ.

Τον Δεκέμβρη του 1976 ο Manley επανεξελέγη με μεγάλη διαφορά, κερδίζοντας 47 από τις 60 θέσεις στο κοινοβούλιο. Όμως, μετά την απόρριψη της συμφωνίας με τους όρους του ΔΝΤ, η οικονομία καταπνίγηκε από κυρώσεις, ενώ μια καμπάνια στα μέσα ενημέρωσης προκάλεσε ένα κύμα φόβου σε πιθανούς τουρίστες. Οι απολύσεις αυξήθηκαν, τα επιτόκια εκτοξεύθηκαν και οι προμήθειες σε όλα τα αγαθά –από το σαπούνι μέχρι τα ψάρια σε κονσέρβα– βρίσκονταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Αυτό ήταν το όριο των κοινωνικών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Ο Manley σύντομα θα αποδεικνυόταν ένας αναξιόπιστος σύμμαχος των φτωχών και των εργατικών στρωμάτων, ενώ δε θα υπήρχε επαρκής ανεξάρτητη οργάνωση ανάμεσα στις εργατικές μάζες της Τζαμάικας για να δραστηριοποιηθούν σε μια δική τους πορεία, όταν ξεκίνησε η υποχώρηση.

Το 1977 ο Manley ανακοίνωσε το «Σχέδιο του Λαού» για την οικονομική και πολιτική μεταρρύθμιση. Παρά τη ριζοσπαστική ρητορεία, από τον Μάιο του ίδιου έτους η Τζαμάικα είχε αποδεχθεί μια «εφεδρική συμφωνία» του ΔΝΤ αξίας 38 εκατομμυρίων λιρών για να επαναφέρει μια ισορροπία στην κρίση πληρωμών.

Το ΔΝΤ επανεγκατέστησε μια γραμμή πίστωσης, με πολλές παράλληλες δεσμεύσεις. Το δάνειο προϋπέθετε την επίθεση στο επίπεδο διαβίωσης του πληθυσμού. Οι φτωχότεροι χτυπήθηκαν περισσότερο με δραματικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες ως κυρίαρχη πλευρά των οικονομικών προγραμμάτων.

Καθώς η Τζαμάικα περνούσε από διάφορα «τεστ» του ΔΝΤ, επαναλαμβανόμενες αποτυχίες οδηγούσαν σε όλο και περισσότερες ρυθμίσεις των εγχώριων οικονομικών προγραμμάτων του νησιού. Σύγχυση και απελπισία εξαπλώθηκε ανάμεσα στον πληθυσμό της Τζαμάικας, ιδιαίτερα στους νέους, μαθητές και φοιτητές, καθώς και στα φτωχότερα στρώματα των εργατών και των αγροτών. Η πολιτική βία και η άνοδος της μαύρης αγοράς γιγαντώθηκαν.

Στις εκλογές του 1980, το JLP υπό την ηγεσία του Edward Seaga επανήλθε στη εξουσία με τη μεγαλύτερη διαφορά στην ιστορία του: 52 έδρες έναντι 8 για το PNP. Μόλις έναν χρόνο αργότερα, οι επαναστάσεις στη Γρενάδα και τη Νικαράγουα έδειξαν ότι αναπτυσσόταν μια τάση αντίθεσης στο αμερικάνικο μοντέλο κυριαρχίας των αγορών στην περιοχή. Όμως τώρα η Τζαμάικα είχε θέσει το μοτίβο της μετακίνησης μέχρι ενός σημείου στην αντιπαράθεση με το ασφυκτικό αγκάλιασμα των ιμπεριαλιστικών αγορών και την υποχώρηση να ακολουθεί κατόπιν. Η κυβέρνηση του JLP και του Seaga χαιρετίστηκε από τις ΗΠΑ ως το νέο μοντέλο των καιρών. Αυτό έδωσε αυτοπεποίθηση σε ηγεσίες όπως αυτές του Ronald Reagan και της Margaret Thatcher και προανήγγειλε την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού.

Στο τέλος της οκταετίας του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» του Manley, το μέσο εισόδημα στην Τζαμάικα ήταν 25% χαμηλότερο και το κόστος ζωής 320% υψηλότερο. Όπως πολλές σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις πριν και μετά από αυτήν, οι ρεφορμιστικές πολιτικές του Manley αποδείχτηκαν ανίκανες να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις ώστε να βάλουν φραγμό στη δύναμη του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Μέχρι το τέλος της θητείας του Seaga, η Τζαμάικα είχε ξεπληρώσει ένα σύνολο 443 εκατομμυρίων λιρών στους ξένους δανειστές της, συμπεριλαμβανομένων και 176 εκατομμυρίων στο ΔΝΤ. Το εξωτερικό χρέος της Τζαμάικας είχε ανέλθει σε περισσότερα από 2,2 δισεκατομμύρια λίρες, ανάμεσα στα αναλογικά μεγαλύτερα στον κόσμο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Manley επέστρεψε ως πρωθυπουργός στην ηγεσία μιας νέας κυβέρνησης του PNP το 1989.

Φτώχεια

Είχε εγκαταλείψει την αριστερή ρητορική της προηγούμενης κυβέρνησής του. Αντίθετα, οι αγορές αντιμετωπίζονταν ως το νικητήριο μοντέλο προς εφαρμογή. Ωστόσο, ακόμη και με τους όρους που τέθηκαν από το ΔΝΤ, η Τζαμάικα είχε ξεκάθαρα αποτύχει να φτάσει τους αναμενόμενους στόχους ανάπτυξης. Αντί για οικονομική άνθηση, η Τζαμάικα υπέμεινε επιπλέον δεκαετίες αβάσταχτης φτώχειας. Σήμερα, ακόμη και οι ίδιοι οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ αρχίζουν να αναγνωρίζουν το πρόβλημα.

Σε ένα έγγραφο εργασίας του ΔΝΤ το 2006 με τίτλο «Δημόσιο Χρέος και Παραγωγικότητα: η Δύσκολη Αναζήτηση της Ανάπτυξης στην Τζαμάικα», ο συγγραφέας Rodolphe Blavy προβληματίζεται με τον διαφαινόμενο «γρίφο» των χαμηλών δεικτών ανάπτυξης της Τζαμάικας. Καταλήγει πως πιθανότατα το ογκώδες χρέος είναι πολύ πιθανό να έχει παίξει κάποιο ρόλο σε αυτό, παρατηρώντας ότι η Τζαμάικα «συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο χρεωμένες χώρες του κόσμου».

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια νέα περίοδο ριζοσπαστικών αλλαγών στον Παγκόσμιο Νότο. Υπάρχουν σίγουρα αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην πολιτική του Hugo Chavez και στην πρώτη κυβέρνηση του Manley. Υπάρχουν όμως και διαφορές. Η Βενεζουέλα διαθέτει πολύ περισσότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές από ό,τι η Τζαμάικα. Οι ΗΠΑ είναι ένας πολύ λιγότερο ισχυρός παίκτης σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους στην παγκόσμια οικονομία σε σύγκριση με 30 χρόνια πριν. Και εφόσον υπάρξει ένα ισχυρό, ανεξάρτητο κίνημα εργατών και φτωχών, οι δυνάμεις της αντίστασης μπορεί να έχουν μια πολύ καλύτερη τύχη να διατηρήσουν την πορεία αυτή.

Η ιστορία της μάχης της Τζαμάικας με το ΔΝΤ κάνει ξεκάθαρο ότι ο κλοιός του ιμπεριαλισμού πρέπει να αντιμετωπιστεί και να αντικατασταθεί με ένα άλλο σύστημα βασισμένο σε πολύ διαφορετικές προτεραιότητες. Και θα είναι οι εργατικές τάξεις και οι φτωχοί, όχι οι ηγεσίες των πολυεθνικών, εκείνοι που θα τις θέσουν.

Η Τζαμάικα αποκαλύπτεται, του Linton Kwesi Johnson
(Guardian, 28 Φεβρουαρίου 2003)

«Το ζήτημα είναι να κάνουμε την παγκοσμιοποίηση να δουλεύει για όλους. Δεν μπορεί να υπάρξει ένα καλό μέλλον για τους πλούσιους, αν δεν υπάρχει η προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντός για τους φτωχούς.» Αυτή η κυνική και με τόση ευκολία διατυπωμένη δήλωση του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Horst Köhler, αποκαλύπτεται έξοχα ως προς το κοινότοπο του περιεχομένου της στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της Stephanie Black, «Ζωή και Χρέος». Η ταινία της Black είναι εντυπωσιακά αποκαλυπτική στην εξέταση του τρόπου με τον οποίο οι πολιτικές του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, όπως καθορίζονται από τις χώρες του G7, υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, επηρεάζουν τις φτωχές αναπτυσσόμενες χώρες.

Το «Ζωή και Χρέος» επικεντρώνεται στην Τζαμάικα ως ένα τυπικό παράδειγμα μιας μικρής αναπτυσσόμενης χώρας που δέχεται το φάρμακο του ΔΝΤ. (…)

Οι συνεχείς οικονομικές κρίσεις στη Τζαμάικα, η υψηλή ανεργία, η ανομία και η κοινωνική αναταραχή πρέπει να ιδωθούν στο φόντο των πολιτικών του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, που κυβερνήσεις τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς αναγκάζονται να ακολουθήσουν για περισσότερο από δύο δεκαετίες. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει πολύ ζωντανά τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι πολιτικές έχουν αντίκτυπο σε εργαζόμενους, μικρές επιχειρήσεις, αγρότες και την κοινωνία της Τζαμάικας γενικότερα. (…)

Στο «Ζωή και Χρέος», βλέπουμε την Τζαμάικα μέσα από τα μάτια του τουρίστα. Ταυτόχρονα, βλέπουμε κι εκείνα με τα οποία ένας τουρίστας σπάνια έρχεται σε επαφή: κάτοικοι των παραγκουπόλεων παρακολουθούν τους εαυτούς τους σε δελτία ειδήσεων που δείχνουν ταραχές, πολιτική βία και εργατικές κινητοποιήσεις. (…)

Γυναίκες που δουλεύουν σε κάτεργα χωρίς ωράρια και δασμούς, αποκαλούμενα «ελεύθερες ζώνες», μιλάνε για τον αγώνα της επιβίωσης τους με εβδομαδιαίους μισθούς των 30 δολαρίων.

Εκείνο που δείχνει η ταινία της Black είναι η εντυπωσιακή αποτυχία της «θεραπείας» του ΔΝΤ. Μετά τις δομικές μεταρρυθμίσεις, τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, την κατάργηση των δασμών στις εισαγωγές, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις υποτιμήσεις, η Τζαμάικα ακόμη βασανίζεται από οικονομική κρίση. Σχέδια ανάπτυξης έχουν εγκαταλειφτεί, καθώς το όραμα της ανεξαρτησίας υποχωρεί. Το «Ζωή και Χρέος» είναι ένα πολύ ισχυρό εφόδιο στο οπλοστάσιο του παγκόσμιου κινήματος για μια πολύ πιο δίκαιη οικονομική τάξη.

Ολόκληρο το άρθρο του Linton Kwesi Johnson στον Guardian, εδώ.

Το site της ταινίας εδώ.

Το "Life and Debt" θα προβληθεί την Πέμπτη 10/6 στις 20.00 στο πλαίσιο του τριήμερου φεστιβάλ «Χρέος, ΔΝΤ, Αντιστάσεις» του «Σπόρου» (9-11/6, σινέ Φιλίπ, είσοδος ελεύθερη).

****************************

Με τη μουσική να αποτελεί τον βασικότερο λόγο για τον οποίο έχει αποκτήσει φήμη η Τζαμάικα σε ολόκληρο τον κόσμο και με τους ίδιους τους τραγουδιστές να θίγουν σε τακτική βάση ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής δικαιοσύνης, θα ήταν παράλογο να μην έχουν γραφτεί κάμποσα κομμάτια σχετικά με το χρέος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις επιπτώσεις στη ζωή τους. Παρακάτω επιλέγονται τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Mykal Rose: "Wall Street"

Ευρύτερα γνωστός ως βασικός τραγουδιστής του militant reggae σχήματος των Black Uhuru μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Michael Rose μετά από ένα διάστημα αγρανάπαυσης επανήλθε λίγα χρόνια αργότερα σε σόλο πορεία ηχογραφώντας δεκάδες τραγούδια σε ετήσια βάση για μια σειρά από παραγωγούς. Σε ένα όχι ιδιαίτερα γνωστό single, κυκλοφορημένο το 2003, κάνει λόγο για την εκμετάλλευση του μαύρου πληθυσμού της Τζαμάικας από αμερικανούς τραπεζίτες καταλήγοντας στο ρεφρέν: “Wall Street want it all / And the IMF, a big time rip-off”

Mutabaruka: "Life and Debt"

Ο πιο αναγνωρίσιμος dub poet στην Τζαμάικα αναλαμβάνει να συνοψίσει τα συμπεράσματα από την ομώνυμη ταινία της Stephanie Black δηλώνοντας σε χαρακτηριστικά patois: “Borrowin money fi lend / Capitalism a nuh wi fren”

Lee 'Scratch' Perry: "S.D.I."

Εναρκτήριο κομμάτι του καλύτερου δίσκου που έβγαλε ο Lee Perry στη δεκαετία του ’80, S.D.I. (δηλαδή Strategic Defense Initiative) ήταν η εξαγγελία της πρωτοβουλίας ανάπτυξης «αντιπυραυλικής ασπίδας» σε Γη και Διάστημα από την κυβέρνηση Reagan, κίνηση που πέρα από τη μάλλον έωλη επιστημονική της βάση, έδωσε νέα ώθηση στην κούρσα των εξοπλισμών και χαρακτηρίστηκε γρήγορα «Πόλεμος των Άστρων». Το γεγονός αυτό δίνει την ευκαιρία στον Perry να καταφερθεί ενάντια σε πληθώρα οργανισμών, εταιρειών, ονομάτων και άλλων αρκτικόλεξων όπως το ΔΝΤ, η CIA, το FBI, η ITT, η ΕΣΣΔ, διάφορες τράπεζες, αλλά κι η Margaret Thatcher μεταξύ άλλων.

****************************

+bonus

Ο Linton Kwesi Johnson αποτελεί εμβληματική μορφή στην τζαμαϊκανική κουλτούρα, ως ένας από τους γνωστότερους εκπροσώπους της παροικίας της στην Αγγλία. Μέλος του βρετανικού τμήματος των Μαύρων Πανθήρων από σχολική ηλικία, με την πρωτοποριακή απαγγελία στίχων πάνω σε reggae ρυθμό (τη λεγόμενη dub poetry) διακρίθηκε σαν ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές της κοινωνικοπολιτικής κριτικής στην ταραγμένη περίοδο των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Πρόσφατα αναρτήθηκε στο youtube βίντεο από μια σύντομη συνέντευξη του –μαζί με τον σταθερό συνεργάτη του Dennis Bovell– στην ΕΤ2 το 1987, όταν είχαν επισκεφτεί την Ελλάδα για συναυλία, σε ένα εξαιρετικά σπάνιο ντοκουμέντο εκείνης της εποχής:

μικρά (13)

2010-06-03T06:13:00.003+03:00

Η πιο «πονηρή» ερμηνεία –περισσότερο κι από την αδέξια επίσημη ισραηλινή προπαγάνδα– από όσες εμφανίστηκαν σχετικά με τη δολοφονική επιδρομή στα πλοία της αποστολής προς τη Γάζα είναι εκείνη που διατυπώνει με ύφος τάχα αποστασιοποιημένης γνώσης και φιλανθρωπικής συγκατάβασης ότι οι συμμετέχοντες δεν ήταν παρά «αφελή πιόνια παρασυρμένα από τον ιδεαλισμό τους για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών γεωπολιτικών σχεδίων πίσω από την πλάτη τους». Λες και η μαζική σφαγή ήταν κάτι απολύτως προβλέψιμο, όπως και η εθνικότητα των νεκρών. Λες και δεν ήταν σκοπός της αποστολής να καταγγείλει στην πράξη τον αποκλεισμό της Γάζας, προσπαθώντας έτσι να στρέψει προς τα εκεί το βλέμμα της κοινής γνώμης, αλλά και να ευαισθητοποιήσει τους πολιτικούς φορείς των χωρών της «διεθνούς κοινότητας». Όχι, όλα αυτά συνέβησαν, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, ως προσχεδιασμένα πολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας, που επεδίωξε συνειδητά ένα τόσο υψηλό επίπεδο όξυνσης των σχέσεών της με το Ισραήλ. Ξυπνητζίδικες υστερόβουλες πολιτικές αναλύσεις, που διατυπώνονται εκ των υστέρων, με την ίδια άνεση με την οποία λίγες μέρες πριν, προσπερνούσαν εύκολα την υπόθεση βαφτίζοντας την απλά «επαναστατικό τουρισμό».

***************

Στην πορεία της Δευτέρας έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, εκατοντάδες άτομα κινδύνεψαν είτε να ποδοπατηθούν, αν επικρατούσε ο πανικός, είτε να πάθουν ασφυξία, όταν τα ΜΑΤ αποφάσισαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση πετώντας χημικά δίπλα ακριβώς από τους διαδηλωτές, που είχαν μόνο έναν στενό διάδρομο διαφυγής πίσω τους. Μπορεί οι καταγγελίες για την αστυνομική αυθαιρεσία να έχουν γίνει πια κάτι τόσο συνηθισμένο ώστε σχεδόν τίποτε να μην προκαλεί έκπληξη, η συγκεκριμένη όμως αίσθηση της ψεκασμένης κατσαρίδας, για το διάστημα που στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο αναγκαζόμασταν να οπισθοχωρούμε σημειωτόν, με αρκετούς να κάνουν εμετό, είναι κάτι που δυσκολεύεσαι να ξεχάσεις για καιρό.

***************

Στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, ο Α. μιλάει για τον γείτονά του τον κύριο Κ., που έρχεται τακτικά για εφημερίδες και μικροψώνια. «Δεν μπορώ να κοιμηθώ από προχθές το βράδυ με αυτά που είδα», του είπε την τελευταία φορά που πέρασε. Ο κύριος Κ. είναι συνταξιούχος σε μεγάλη ηλικία. Στο καρπό του ενός χεριού του έχει εδώ και 70 χρόνια σημειωμένο έναν αριθμό. Ως πότε οι αναίσθητοι θα κουβαλούν μόνο το θράσος τους και οι άγιοι όλες τις ενοχές;

The Slits

2010-05-24T10:50:00.001+03:00

The Slits started where Alternative TV and The Pop Group ended up - total chaos. Other punk bands talked about not being able to play, but were secretly competent. Genuinely inept, The Slits really sounded cacophonous, with only the faintest subliminal skank indicating their punky-reggae intentions. Some people reckon the 'true' Slits is this early naïve sound of girls struggling with their instruments and vocal chords, impelled forward by sheer glee and gall. Personally, I think The Slits got better when they, ah, got better - picking up some rudimentary instrumental skills and establishing a firmer rhythmic foundation (something helped when original drummer Palmolive, unable to provide the reggae-inflected groove the rest of the band wanted, moved on and was replaced by a guy who called himself Budgie). The Slits also established a studio relationship with Dennis Bovell, who helped them transform their rampaging racket into a more shapely disorder.

The Slits were a feral girl gang. Aged just fifteen in 1977, singer Ari Up recalls being 'wild and crazy, like an animal let loose - but an innocent little girl with it, too'. From her striking image (tangled dreadlocks, knickers worn on the outside of her clothes) to her seemingly pre-social antics, Ari inspired fear and fascination in equal measure. On one infamous occasion, she urinated onstage. 'It wasn't to shock anyone,' she insists. 'I needed to pee, there wasn't a toilet near, so I pissed onstage - on the side, but everyone in the audience saw it. I just didn't care.'

Ari's background was German and wealthy, but her heiress mother Nora was a bohemian and rock scenester. The family home served as open house for all kinds of stars, from Yes singer Jon Anderson to Joe Strummer. The Slits' guitarist Viv Albertine also came from a genteel background and went to art school, where she met The Clash's Mick Jones. Blonde, charismatic and trailing a host of male punk admirers, Albertine shared a squat with Keith Levene and played in a short-lived band with him and Sid Vicious called Flowers of Romance. Balefully dark haired and laconic, bassist Tessa Pollitt came from another all-girl punk group who trumped The Slits with a name - The Castrators - worthy of radical feminist Valerie Solanas, founder of the Society for Cutting Up Men.

A fan of Solanas's SCUM Manifesto, Malcolm McLaren attempted to manage The Slits, seeing them as the female Pistols. Legend has it his managerial come-on was: 'I want to work with you because you're girls and you play music. I hate music and I hate girls. I thrive on hate.' But instead of thinking up outrageous ideas worthy of Solanas or Sid Vicious, McLaren's masterplan was wildly sexist and degrading. After attacking the rock industry, he wanted to infiltrate the disco movement. At first, he tried to get The Slits to sign to the cheesy German disco label Hansa. Then, when Island moved to sign the band and invited McLaren to make a movie around them, he came up with a screenplay that envisioned The Slits as an all-girl rock band who go to Mexico only to find themselves effectively sold into slavery and ultimately turned into porno-disco stars. The Slits shrewdly extricated themselves from McLaren's grasp, but they did sign to Island and started working on their debut alburn, Cut, with Dennis Bovell in the summer of 1979.

Bovell was an obvious choice. The Slits, especially Ari, were reggae fiends. 'We used to find the blues parties just following the bass,' she says. 'We would be streets away and listen for the vibrations. In 1976-8, there were zero white people. And I was not just the only white girl but the only one with dreads. In fact, I was the first person to have the tree - I had my locks up in a tree-type shape. But I got away with it because I was dancing the hell out of their blues parties. Back then the style of dancing was called "steppers" and I was such a good stepper.' As she developed beyond the basic punk screech into plaintive, reedy singing, her Bavaria-meets-Jamaica accent made her sound like Nico on spliff rather than smack.

Punk diehards sometimes claim that Dennis Bovell dulled The Slits' edges, domesticated them. The band were ambitious, though: they wanted to be pop stars. Island boss Chris Blackwell thought that they had potential in spades and he gave Bovell as much studio time as required. The Slits had so much input that it was more a case of sorting out what should go,' says Bovell, They were just bulging with material and I had the task of sorting it out and saying, "This goes here." it was like an enormous jigsaw puzzle all dumped in your lap.' Cut's songs do often sound like polyrhythmic cogs and jutting mechanical parts cobbled together to form slightly wonky but captivating contraptions. Albertine's itchy-and-scratchy rhythm guitar darts between Pollitt's sinuous basslines and Budgie's clackety clockwork drums. According to Bovell, Albertine 'was no Jimi Hendrixette... She'd do the occasional bit of single-note lead guitar, but mostly she was more like a female Steve Cropper from Booker T and the MGs, doing all these great rhythm things. She was always very conscious of not wanting to play the guitar like a man, but actually trying to create a style of her own.'

Probably the most delightful element in The Slits' sound is the strange geometry of the clashing and overlapping vocals: Albertine and Pollitt weave around Ari's shrill, slightly sour warble. On the opener, 'Instant Hit', the girls form a roundelay of haphazard harmonies that Ari describes as 'a kind of "Frère Jacques" thing'. Albertine's lyrics to 'Instant Hit' depict an unhealthily thin boy who 'don't like himself very much/'cos he has set his self to self-destruct' - a barbed portrait that applied equally to Sid Vicious and Keith Levene, her junkie bandmates in Flowers of Romance. 'So Tough', a frenetic piss-take of macho posturing, gives way to the doleful skank of 'Spend Spend Spend', its sidling bass and brittle-nerved percussion perfectly complementing the lyric's sketch of a shopaholic vainly trying to 'satisfy this empty feeling' with impulse purchases. 'Shoplifting' turns 'Spend Spend Spend' inside out: woman-as-consumerist-dupe becomes petty-thief-as-feminist-rebel. Frantic punk-reggae, the song surges into adrenaline overdrive as Ari, caught red-handed, yells, 'Do a runner!' The song climaxes with a shattering scream that mingles terror, glee and relief at escaping the supermarket detective, a yowl that collapses into the giggled gasp, 'I've pissed in my knickers.'

The fast songs on Cut are exhilarating: 'Shoplifting'; the romance-as-braindeath parody 'Love Und Romance'; and the single, 'Typical Girls', a diatribe against un-Slitty females who 'don't create, don't rebel' and whose heads are addled with women's magazine-induced anxieties about 'spots, fat, unnatural smells'. But the most haunting songs on Cut are the clutch of downtempo, despondent tracks: 'FM', 'Ping Pong Affair', and 'Newtown', which takes its title from the urban centres that sprang up after the Second World War. All these towns started life as an architect's and urban planner's Utopian vision before swiftly degenerating into characterless gridzones of anomie and despair. The song draws a disconcerting parallel between the conformists hooked on cultural tranquillizers such as 'televisiono' and 'footballino', and The Slits' own bohemian peers zonked on illegal narcotics; Albertine's jittery scrape mimics the flesh-crawling ache of cold turkey. Withdrawal of an emotional kind inspired 'Ping Pong Affair' - Ari measuring out the empty post-break-up evenings with masturbation ('Same old thing yeah I know/Everybody does it') and cigarettes. Dub-inflected and desolate, Cut's slow songs impart a sense of atomized individuals numbing their pain with pop culture's illusions; romance junkies and glamourholics adrift in a haze of cheap dreams. Underneath it all you could sense The Slits' yearning for a simpler, natural life. Cut's famous cover photograph of the group as mud-smeared Amazons combined nostalgie de la boue with she-warrior defiance to jab the casual record-shop browser right in the eye. Naked but for loin-cloths and warpaint, The Slits stand proudly bare-breasted, staring out the camera. Behind them you can see the wall of a picturesque cottage, brambles and roses clambering up the side, as if to underline the 'we're no delicate English roses and this is no come-hither look' message. The cottage was Ridge Farm, the studio where Bovell produced Cut. Says Ari, 'We got so into the countryside when we were doing the album, to the point of rolling around in the earth. So we decided to cover ourselves in mud and show that women could be sexy without dressing in a prescribed way. Sexy, in a natural way, and naked, without being pornographic.'

Cut's cover echoes the photo of the Mud People of Papua New Guinea on the front of Y. Like The Slits, The Pop Group pined for a lost wholeness they imagined existed before civilization's debilitating effect. On 'She Is Beyond Good and Evil', Mark Stewart had yowled, 'Western values mean nothing to her.' A tape of African drumming preceded The Pop Group's arrival onstage during the Animal Instincts tour, and via a Melody Maker interview they appealed to their fans to bring drums and whistles, and transform gigs into tribal ceremonies. In an NME feature, Gareth Sager argued that Western civilizations, being 'based on cities', were sick because they were cut off from 'natural cycles', unlike African tribes where repression simply didn't exist. He proposed abolishing conventional education and spending the money helping people to de-indoctrinate themselves. Language itself might be the enemy: 'Words Disobey Me' proposed stripping away layers of conditioning and recovering a pure, naïve speech of the heart. 'Speak the unspoken/First words of a child…/We don't need words/Throw them away', beseeched Stewart.

The Slits shared The Pop Group's naïve idealization of noble savagery and pure instinct, a cult of innocence and intuition that sometimes took on an anti-intellectual tinge. The two groups got 'so close we were like one tribe', says Ari Up. Bruce Smith took over from Budgie as The Slits' drummer, and played both sets when the two groups did a joint tour of Europe. There was even tribal endogamy: Sager went out with Albertine; Sean Oliver (the last of The Pop Group's several bassists) fathered a child with Pollitt; Bruce Smith dated and eventually married Neneh Cherry, a friend of Ari who eventually joined The Slits as stage dancer and backing vocalist. Full merger as a single tribe was formally anointed when the groups founded their own independent label, Y, in 1980, administered by Pop Group manager Dick O'Dell. The Slits had parted company with Island, while The Pop Group severed their links with Radar after learning to their horror about the parent company WEA's links to the Kinney conglomerate, which was involved in arms dealing.

(Simon Reynolds, Rip it Up and Start Again: Postpunk 1978-1984 - πρώτη δημοσίευση εδώ)

Είναι λογικό να στέκεται κανείς επιφυλακτικά απέναντι στις επανασυνδέσεις παλιών συγκροτημάτων μετά από δεκαετίες απραξίας. Η περίπτωση των Slits μοιάζει να είναι αρκετά αξιοσημείωτη: πρόκειται για το πρώτο βρετανικό γυναικείο punk group, που σχηματίστηκε από τρεις φίλες σε εφηβική ηλικία, κράτησε για κάτι λιγότερο από πέντε χρόνια και διαλύθηκε μετά από δύο δίσκους. Με τον ήχο τους έντονα επηρεασμένο από το funk και τη reggae, ένα πραγματικά ερασιτεχνικό στυλ «δεν ξέρουμε να παίζουμε καλά και δε μας νοιάζει», απέχθεια για συμβατικές αρμονίες και ποπ ευκολίες, βρέθηκαν μαζί με τις σημαντικότερες μορφές του πανκ κινήματος, ανοίγοντας πολλές από τις συναυλίες των Clash, ενώ διέθεταν ταυτόχρονα πραγματικούς δεσμούς αίματος με γκρουπ όπως οι Sex Pistols και οι Pop Group. H μητέρα της τραγουδίστριας τους, Ari Up, εξάλλου, είναι σύζυγος του John Lydon για κάτι παραπάνω από 30 χρόνια.

Ακολουθώντας τη διάλυση των Slits, η Ari Up αποτελώντας για μερικά χρόνια μέλος του πειραματικού σχήματος των New Age Steppers, αποφάσισε να φύγει από την Αγγλία, για να περάσει το μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας του ’80 κατά δήλωσή της «γυμνή στη ζούγκλα του Μπελίζε». Στη δεκαετία του ’90, εγκαταστάθηκε στην Τζαμάικα, όπου απέκτησε τη φήμη της ιδιόρρυθμης λευκής dancehall τραγουδίστριας-χορεύτριας, γνωστής με το προσωνύμιο Maddusa, με εμφανίσεις ακόμη και στην τοπική τηλεόραση, μιλώντας και τραγουδώντας με την περίεργη βαριά γερμανο-τζαμαϊκανική της προφορά.

Η ανασύσταση των Slits μετρά ήδη πέντε χρόνια – μπορεί να είναι δύσκολο να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της κλασικής εποχή του πανκ στο σήμερα, ωστόσο η συναυλία τους στην Αθήνα την ερχόμενη Τρίτη είναι μια εξαιρετικά δελεαστική πρόταση (προσωπικά πάντως, δεν είναι ακόμη βέβαιο ότι θα μπορέσω να είμαι παρών).

ΥΓ. Φωτογραφίες από εδώ κι εδώ

Πίσω από τις κάμερες

2010-05-17T19:28:00.004+03:00

(κλικ για μεγέθυνση)

Από τα Κουραφέλκυθρα του Αντώνη Βαβαγιάννη

Guru's Jazzmatazz

2010-05-15T00:51:00.013+03:00

«Η jazz-rap ήταν μια απόπειρα ανάμιξης της αφροαμερικανικής μουσικής του παρελθόντος με την κυρίαρχη μορφή του παρόντος, ταυτόχρονα φόρος τιμής αλλά και αναζωογόνηση της jazz, όσο και διεύρυνση των οριζόντων της rap. Ενώ οι ρυθμοί της jazz-rap βασίζονταν αποκλειστικά στο hip-hop, τα samples και η ηχητική δομή της προέρχονταν κυρίως από την cool jazz, τη soul-jazz και το hard bop. Η μορφή της ήταν πιο χαλαρή και εγκεφαλική από άλλα είδη του hip-hop, με πολλούς από τους καλλιτέχνες να εκφράζουν την αφροκεντρική πολιτική τους ταυτότητα, συμπληρώνοντας έτσι την ιστορική συνείδηση του συγκεκριμένου είδους. Δεδομένης της διανοητικής της κλίσης, δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι η jazz-rap δεν έγινε ποτέ μουσική των δρόμων, άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ πρόθεση για κάτι τέτοιο. Η jazz-rap εμφανίστηκε ως μια πιο θετική εναλλακτική απέναντι στο hardcore/gangsta κίνημα που αναδείχτηκε ως το κυρίαρχο mainstream rap είδος στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και αφορούσε περισσότερο τη διάδοση του hip-hop σε ακροατές που δεν ήταν σε θέση να καλοδεχτούν την αυξανόμενη επιθετικότητα της inner-city εκδοχής του ή να ταυτιστούν με αυτή.» (All Music Guide)

Στους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους ανήκουν τα γκρουπ της κολεκτίβας των Native Tongues, ονόματα όπως οι Tribe Called Quest, οι De La Soul και οι Jungle Brothers. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και συγκροτήματα όπως οι Digable Planets, οι Us3 και οι Gang Starr. Χρησιμοποιώντας φράσεις από παλιά τζαζ κομμάτια πάνω σε νέες ρυθμικές λούπες, έχτισαν ένα προσωπικό ύφος που επανανοηματοδότησε το "cool" της αρχέτυπης τζαζ στην εικόνα του σύγχρονου, σκεπτόμενου rapper.

Βασικό μέλος των τελευταίων υπήρξε ο Guru˙ κατά κόσμον Keith Elam, το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του οποίου αποτελούσε ταυτόχρονα και ακρωνύμιο: Gifted Unlimited Rhymes Universal. Στην πρώτη του σόλο απόπειρα το 1993 με τη μορφή του rap-jazz εγχειρήματος των Guru's Jazzmatazz, αντί να βασιστεί σε samples, αποφάσισε να συνεργαστεί με τζαζίστες, όπως ο Donald Byrd, ο Lonnie Liston Smith, ο Roy Ayers, ο Branford Marsalis κι ο Ronny Jordan, στη δημιουργία της μουσικής για τις ρίμες του και τα συνοδευτικά γυναικεία φωνητικά. Μόλις κυκλοφόρησε, ο δίσκος απέσπασε εξαιρετικά ευνοϊκές κριτικές, αποκτώντας ιδιαίτερη φήμη και κατακτώντας σταδιακά μια θέση στις περισσότερες λίστες για τις καλύτερες στιγμές της ραπ διαχρονικά. Μέσα στα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησαν τρία sequel (το 1995, το 2000 και το 2007), όπου τα τζαζ στοιχεία έφθιναν προοδευτικά, δίνοντας περισσότερο βάρος σε μια πιο soul/R&B κατεύθυνση.

Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Guru από καρκίνο στις 19 Απριλίου (σε ηλικία 49 ετών), ακολουθεί ένα podcast με αποσπάσματα από τους 4 δίσκους της σειράς Jazzmatazz.

Jazzmatazz overview (info + d/l link) [Play now]

1. When You're Near (ft. N'Dea Davenport)
2. Le Bien, Le Mal (ft. MC Solaar)
3. No Time To Play (ft. DC Lee)
4. Medicine (ft. Ini Kamoze & True Masters)
5. Respect the Architect (ft. Bahamadia)
6. Keep Your Worries (ft. Angie Stone)
7. Plenty (ft. Erykah Badu)
8. State Of Clarity (ft. Common)
9. Stand Up (ft. Damian Marley)
10. This Is Art

...

2010-05-06T02:13:00.002+03:00

(...)

(1) – (2) – (3) – (4*κλικ στο σχόλιο) – (5*κάτι παλιότερο)

Πρωτομαγιά 1961

2010-05-02T23:01:00.003+03:00

(κλικ για μεγέθυνση)

Ανέκδοτο

2010-04-27T17:45:00.002+03:00

Δασκάλα σε ιδιωτικό σχολείο, όπου φοιτούν γόνοι πλούσιων οικογενειών, ζητάει από τους μαθητές της να γράψουν έκθεση με θέμα: «Μια φτωχή οικογένεια». Ένας μαθητής έγραψε:

«Ήταν μια φορά μια οικογένεια πολύ φτωχή. Ο μπαμπάς φτωχός, η μαμά φτωχή, τα παιδιά φτωχά, οι υπηρέτες φτωχοί, ο μάγειρας φτωχός, ο κηπουρός φτωχός, ο σοφέρ φτωχός. Όλοι φτωχοί».

------------------------------

Όταν ο μαθητής μεγάλωσε, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και σταδιακά –με τη βοήθεια και των γνωριμιών του– απέκτησε στήλη σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας. Σε άρθρο του με τίτλο «Μια σοσιαλιστική κυβέρνηση» γράφει:

«Πολλοί μπορεί να διατυπώνουν τις διαφωνίες τους, αλλά δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι σήμερα διαθέτουμε μια κυβέρνηση πραγματικά σοσιαλιστική, όχι με την παρωχημένη, ιδεοληπτική έννοια του όρου αλλά με μια σύγχρονη αντιδογματική αντίληψη. Ο Πρωθυπουργός μας, επιφανής ηγέτης της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με την εμπειρία που απέκτησε κατά τη διαχείριση της πρόσφατης κρίσης, δηλώνει πλέον ανοιχτά πιο σοσιαλιστής από ποτέ. Η συγκυρία και τα συσσωρευμένα λάθη ετών –για τα οποία ευθύνη έχουμε όλοι μας– τον έφεραν στην ανάγκη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που όμως έχει αλλάξει χαρακτήρα, διδάχτηκε από τις κακοτοπιές του παρελθόντος και με γενικό διευθυντή τον γάλλο σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος-Καν βοηθάει πραγματικά πλέον τις χώρες να ορθοποδήσουν. Η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα σκληρό αλλά αναγκαίο Πρόγραμμα Σταθερότητας, που μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται έξω από τη σοσιαλιστική ιδεολογία της, αλλά ας μην ξεχνάμε και την εκτίμηση του Μπερλινγκουέρ ότι η επιβολή λιτότητας είναι ενίοτε μια αυθεντικά σοσιαλιστική πολιτική. Δεν έχει νόημα να μεμψιμοιρούμε. Αν το πάρουμε απόφαση και δουλέψουμε σκληρά όλοι μαζί, η χώρα μας θα βγει από την κρίση. Είναι εξάλλου μια χώρα μέλος ισχυρών οργανισμών, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με την πρωτοφανή δημιουργία και ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης επιβεβαίωσε το γεγονός ότι αποτελεί έναν οργανισμό συνεργασίας και αλληλεγγύης, ενώ το ΝΑΤΟ, μετά την εκλογή του αριστερού (χαρακτηριζόμενου μάλιστα από πολλούς ως σοσιαλιστή) Μπαράκ Ομπάμα στη θέση του Προέδρου των ΗΠΑ, άλλαξε ρότα και κινείται με σωφροσύνη και υπευθυνότητα μακριά από παλιές απερισκεψίες».

On-U Sound special

2010-03-28T20:34:00.004+03:00

Με αφορμή τα 30 χρόνια από τη δημιουργία της On-U Sound (αυτό ήταν το πρώτο της single, κυκλοφορημένο το 1980), ένα mixtape με παραγωγές, αλλά και ορισμένα remix δια χειρός Adrian Sherwood, που διατρέχουν τις τρεις δεκαετίες δραστηριοποίησης του label.

Tracklisting:

d/l link (duration: 78min 59sec)

Δείτε επίσης: αφιέρωμα στην On-U Sound.

Επόμενη ανανέωση του μπλογκ, εκτός απροόπτου, μετά το Πάσχα.

Καλές γιορτές!

One Love Reggae Ideas (Βοτανικός, 24.3.2010)

2010-03-26T21:34:00.009+02:00

Hey guys, last night we had the Congos / Max Romeo / Lee Perry / Sherwood concert in Athens, Greece and it was very good!

I arrived during the end of the Greek support band (which was not my cup of tea), then AMS started playing some tunes including “Golden Locks”, the Perry-Lennon mashup, the new Jeb Loy (“To Be Rich”), two tracks based on “Waiting In Vain” a drum’n’bass one and a cover by someone who sounded much like Leroy Smart, a track on the Wailers’ “War” rhythm, a bit of Pablo Moses (“One People”). Eventually the crowd (the event went sold out) started whistling as they waited for the Congos to appear.

Meanwhile, there was a great backing band to play for all acts consisting of Leroy “Horsemouth” Wallace on drums, Dennis Bovell on bass, Black Steel (Mad Professor’s usual guitarist) on guitar, a trumpet player, a sax one and a keyboardist. Horsemouth brought mr. Ted Bafaloukos on stage (he’s the director of the classic “Rockers” movie, a Greek man from the isle of Andros) and asked us all to applaud “he’s my director!” - btw there was also a special screening of Rockers the night before in a cafeteria in central Athens with Bafaloukos and Horsemouth being present and also other members of the tour (like Cedric Myton who took many pictures with his camera). Horsemouth got cheered a lot by the end of the film (also during some scenes like the part when he speaks directly to the camera about doing things the rastafarian way) and bowed to us many times! I chatted a few words with mr. Bafaloukos regarding his recent interview in the Vice magazine and told him about the great pictures he provided “I’ve got many great pictures” he replied!

Anyway the Congos came onstage and they were great. Cedric Myton, Congo Ashanti Roy, Watty Burnett and a fourth singer were there and played mainly material from the “Heart of the Congos” ending with “Ark of the Covenant” and “Fisherman”. Many times Cedric asked “dub it up, dub it up” and Sherwood, who was behind the controls throughout the concert did some really good live echoing things! Only drawback that they played only for about half an hour. Same for Max Romeo who I’d seen before in concert - he was really good again and played “One Step Forward” / “Uptown Babies” / “Three Blind Mice” / “Melt Away” / “Perilous Time” & “Chase The Devil” accompanied by a female backing vocal duet that stayed for Perry’s appearance too.

Perry came onstage with his traveling suitcase and a wild costume - highlight of which was having about 10 aromatic sticks planted on his hat alight! He started with renditions of Marley tunes most of which were composed during their days of collaboration (i.e. “Small Axe”, “Sun Is Shining”, “Duppy Conqueror”, “Punky Reggae Party” or “Voodoo Party” nowadays) and others like “Exodus”. He surprisingly stayed quite close to the originals. The best part of his set was the following one with very nice renditions of “Soul Fire”, “Secret laboratory”, “Inspector Gadget” and “Roast Fish and Cornbread”. He did some of his usual hilarious speeches between some of the songs where among other things advised us all to go vegetarian or asked us what we think about scenarios that IMF must come to Greece (“boooo!” was the answer) and proclaimed “Greece must increase / Roman-Catholic priest must go down!”

The encore was fantastic with all singers getting onstage (Congos, Max and Perry) and doing “War Inna Babylon” and another tune (“Ital Woman” or something like that?) and then the show ended with Black Steel playing Happy Birthday on his guitar for Lee Perry turning 74 years old (20th March 1936 according to Wikipedia) and Horsemouth getting downstage barefooted and shaking our hands!

I tried to see if I could speak to mr. Sherwood at the end of the show, but he left 5-10 mins later probably because they had to travel to Thessaloniki to repeat the show there tonight.

P.S. Wrote this in a bit of a hurry so don’t know if it makes much sense!

-----------------------

Έχω πολύ καιρό να ανεβάσω live review, το παραπάνω είναι copy-paste από ένα γραμμένο στα γρήγορα e-mail που έστειλα χθες βράδυ για την προχθεσινή συναυλία.

Δείτε ακόμη τις αναφορές από το mixtape.gr και το avopolis.gr από όπου και οι φωτογραφίες.

On-U Sound

2010-03-23T00:06:00.045+02:00

Το πρώτο -ουσιαστικά- κείμενο που ανέβηκε σε αυτό το μπλογκ αφορούσε τον Lee "Scratch" Perry και τον Adrian Sherwood ξεκινώντας από την πλέον πρόσφατη συνεργασία τους ("The Mighty Upsetter") και κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση τόσο σε παλιότερες συμπράξεις τους, όσο και στο παρελθόν του καθενός προσωπικά. Σε ανύποπτο χρόνο είχε ανέβει ένα συμπληρωματικό ποστ για ορισμένα από τα remix που προέκυψαν μέσα από το άλμπουμ, μαζί με ένα σύντομο βίντεο-ντοκιμαντέρ για την On-U Sound.

Ο Lee Perry έχει εμφανιστεί και στο παρελθόν live στην Ελλάδα, η συναυλία του με backing band τους Robotiks, τον Mad Professor στην κονσόλα και τον Chukki Starr support στην πλαζ της Φρεαττύδας το 2002 ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, εφόσον γνώριζε κανείς βέβαια τι επρόκειτο να ακούσει. Ο Perry εδώ και τρεις δεκαετίες (από όταν κατέστρεψε το στούντιο Black Ark) έχει εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό τον χώρο της παραγωγής, αλλά συνεχίζει να βγάζει δίσκους με μεγάλη συχνότητα (έως και 3-4 τον χρόνο) αναλαμβάνοντας τον ρόλο του dj/toaster. Όπως θα ανέμενε κανείς, τα αποτελέσματα ποικίλουν σε ποιότητα, ωστόσο υπάρχουν κάμποσες στιγμές που οι ιδιόρρυθμες ρίμες του δένουν αρμονικά με τους ρυθμούς σε ένα λειτουργικό modern-reggae ήχο.

Στις συναυλίες του, εμφανίζεται με αρκετά εκκεντρικό look (π.χ. πορτοκαλί μαλλιά-γένια, ζακέτες κατασκευασμένες από CD, περίεργα λοφία κ.ά.), ενώ ανάλογα με τα κέφια του συνηθίζει να επιδίδεται σε ανέκδοτα και αυτοσχέδια στιχάκια με συχνές αναφορές στα γεννητικά ανατομικά σημεία. Το τελευταίο διάστημα ο 74χρονος Perry έχει πλέον ένα νέο χόμπι που τον συνοδεύει και στη σκηνή, αυτό της ζωγραφικής. Ενδεικτικά, σε ένα πρόσφατο φεστιβάλ οι Perry και Sherwood συμμετείχαν με το project "dub action painting", όπου ο πίνακας που θα ολοκλήρωνε ο Perry κατά τη διάρκεια του σόου θα δημοπρατούνταν στο τέλος με τα έσοδα να πηγαίνουν προς τη Διεθνή Αμνηστία. Στο παρακάτω βίντεο, από μια εμφάνιση των Sherwood-Perry πέρσι στην Ιταλία, βλέπουμε τον δεύτερο με το μικρόφωνο στο ένα χέρι και το πινέλο στο άλλο να γράφει συνθήματα σε ένα πανό σαν μέρος της παράστασής του:

------------------------

"The Wailers will be there / the Damned, the Jam, the Clash / Maytals still be there / Slits and (Dr.) Feelgood too / No boring old farts, no boring old farts / will be there" τραγουδούσε ο Bob Marley στο Punky Reggae Party το 1977, σηματοδοτώντας την αυξανόμενη επιρροή του ήχου της reggae στην έκρηξη του punk, όταν η αμεσότητα των ρυθμών του ska, της reggae, αλλά και ο dub πειραματισμός αξιοποιήθηκαν από πλειάδα συγκροτημάτων της εποχής, ενώ μουσικοί από τους δύο χώρους έρχονταν όλο και συχνότερα σε επαφή μεταξύ τους (βλ. Lee Perry & Clash, φεστιβάλ Rock Against Racism κ.ά.).

Μέσα στο πλαίσιο αυτό γεννήθηκε κι η On-U Sound, η ανεξάρτητη εταιρεία που ίδρυσε ο Adrian Sherwood το 1980, σε ηλικία 22 ετών, έχοντας ήδη εμπειρία αρκετών χρόνων σαν DJ σε πάρτι, διανομέας δίσκων εισαγωγής από την Τζαμάικα, αλλά και παραγωγού / sound engineer / mixologist. Μπορούμε να πούμε ότι η δράση του label της On-U χωρίζεται χοντρικά σε τέσσερις περιόδους:

Στην αρχή της δεκαετίας του ’80 εκδίδονται δίσκοι από διάφορα ονόματα συγκροτημάτων που μπορεί να έχουν σε μεγάλο βαθμό κοινά μέλη, αλλά επικεντρώνονται κάθε φορά σε ένα διαφορετικό concept. Έτσι, ενδεικτικά, οι Creation Rebel ξεκίνησαν εκφράζοντας αρχικά τις στουντιακές dub διερευνήσεις για να εξελιχθούν σταδιακά σε ένα vocal roots group με αρκετές live εμφανίσεις, οι New Age Steppers έχουν τις ρίζες τους στο punk, με την τραγουδίστρια των Slits, Ari Up, να διασκευάζει διάφορα reggae standards (από Heptones, Jr. Byles, Horace Andy, Michael Rose κ.ά.), στους Singers & Players φιλοξενούνται γνωστά ονόματα από την Τζαμάικα που ηχογραφούν για λογαριασμό της On-U (Bim Sherman, Prince Far I, Congo Ashanti Roy, Mikey Dread κ.ά.), ενώ στους African Head Charge και Noah House of Dread πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν τα κρουστά και τα φωνητικά του Bonjo Iyabinghi Noah, αντίστοιχα. Τα χαρακτηριστικά ασπρόμαυρα εξώφυλλα των δίσκων επιμελούταν η σύντροφός του Sherwood, Kishi Yamamoto, ενώ οι αναγραφόμενες χρονολογίες τους τοποθετούνταν μια δεκαετία αργότερα (π.χ. "a 1991 On-U Sound production" σε δίσκο κυκλοφορημένο το 1981) για να δηλώσουν, με μια δόση έπαρσης, ότι ο ήχος βρισκόταν «δέκα χρόνια μπροστά» από την εποχή του.

Η πρώτη περίοδος της On-U λήγει ουσιαστικά με τη δολοφονία του Prince Far I στην Τζαμάικα το 1983 για ασήμαντη αφορμή. Καθώς υπήρξε προσωπικός φίλος και μέντορας του Sherwood, το γεγονός αυτό συνέβαλε στην απόφασή του να απομακρυνθεί προσωρινά από τη reggae και να αρχίσει να μεταφέρει τους πειραματισμούς και τα διάφορα production tricks της εμπειρίας του πάνω σε ήχους που είχαν τη βάση τους στο funk και το hip-hop. Η γνωριμία του με τους μουσικούς που αποτελούσαν τη studio band της ιστορικής αμερικανικής Sugar Hill Records (Skip McDonald - κιθάρα, Doug Wimbish - μπάσο, Keith LeBlanc - ντραμς) με τους οποίους εξακολουθεί να συνεργάζεται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα, αποτελεί το πιο κομβικό σημείο αυτής της περιόδου. Η industrial/funk/dub μπάντα Tackhead που σχηματίζουν μαζί, αρχίζει να κερδίζει underground φήμη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, κυρίως χάρη στις ζωντανές της εμφανίσεις, αλλά και στους δίσκους που κυκλοφόρησαν στο όνομα του LeBlanc (βλ. "Major Malfunction"). Παράλληλα, φέρνει σε επαφή τους τρεις μουσικούς της Sugar Hill με τον Mark Stewart (από το ιστορικό avant-punk σχήμα των Pop Group) - τα παράγωγα της συνεργασίας τους δίνουν νέες διαστάσεις στον όρο noise. Την ίδια εποχή η προερχόμενη από την κολεκτίβα των Crass, Annie Anxiety Bandez (a.k.a. Little Annie) ηχογραφεί δίσκους για την On-U, ενώ ο Sherwood αρχίζει να γίνεται ευρύτερα γνωστός, καθώς δέχεται όλο και περισσότερες προσκλήσεις για παραγωγές και remix. Η συνεργασία του με τον Al Jourgensen στη δημιουργία του δεύτερου δίσκου των Ministry ("Twitch") μνημονεύεται ως μια από τις πλέον σημαντικές στιγμές στη θεμελίωση του industrial ήχου.

Το 1987, ο Lee "Scratch" Perry συνεργάζεται με τον Sherwood για τον δίσκο "Time Boom X De Devil Dead". Αυτό δίνει το έναυσμα για την επαναδραστηριοποίηση της On-U Sound στους αρχικούς της ρυθμούς. Οι Dub Syndicate βγάζουν τακτικά δίσκους (ανά 1-2 χρόνια) με τον drummer Style Scott να χτίζει τους ρυθμούς στην Τζαμάικα και τον Sherwood να αναλαμβάνει την dub αποδόμησή τους στο στούντιο της On-U στην Αγγλία. Οι African Head Charge από avant-dub σχήμα μετεξελίσσονται σε ένα afro-dub-world-psychedelic συγκρότημα, με τον ήχο τους να αντιγράφεται από πολλά γκρουπ που ταξινομήθηκαν κάτω από την ταμπέλα του "ethnic". Νέα ονόματα προστέθηκαν στο roster του label, όπως ο ιδιότυπος rapper Gary Clail (χάρη στον οποίο η On-U είχε τη μοναδική της επιτυχία στα βρετανικά charts), οι διάδοχοι των Tackhead, Strange Parcels, που περιλάμβαναν στα sessions τους και τον ινδό percussionist Talvin Singh, αλλά και τον Bernie Worrell (Funkadelic), οι γιαπωνέζοι dubbers Audio Active, το all-female roots group των Akabu, ο Jalal (Jalaluddin Mansur Nuriddin) του θρυλικού proto-rap σχήματος των Last Poets, ενώ σε ένα από τα πιο φημισμένα project της On-U, ο Skip McDonald αξιοποίησε τις αμερικανικές μουσικές καταβολές του για τη δημιουργία των Little Axe, ενός future dub blues οχήματος. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι παράγωγές της On-U άρχισαν να φθίνουν καθώς η εταιρεία αναγκάστηκε να αναστείλει προσωρινά τη λειτουργία της, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες. Το 2000, πεθαίνει ξαφνικά από καρκίνο ο σπουδαίος reggae τραγουδιστής και τακτικός συνεργάτης του label, Bim Sherman.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Adrian Sherwood προσπαθεί να επανενεργοποιήσει την On-U, ωστόσο μετά το κλείσιμο της γερμανικής EFA, η μοναδική χώρα στην οποία οι παραγωγές του εξακολουθούν να βρίσκουν αξιόπιστη διανομή είναι η Ιαπωνία. Το ίδιο διάστημα, βγάζει για πρώτη φορά δίσκους με το δικό του όνομα στο εξώφυλλο για λογαριασμό της Real World, η οποία αναλαμβάνει και την κυκλοφορία των δίσκων των Little Axe. Μέσα στη δεκαετία αυτή, οι εκδόσεις της On-U θα είναι πιο σποραδικές, αλλά ιδιαίτερα λεπτοδουλεμένες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόλο που ο Adrian Sherwood έμεινε πιστός στο όραμα της δημιουργίας του προσωπικού του ήχου μέσα από την ανεξάρτητη εταιρεία της On-U, έχει ανά διαστήματα συνεργαστεί με πληθώρα ονομάτων της ευρύτερης pop/rock/dance σκηνής, είτε από τη θέση του παραγωγού (Suns of Arqa, The Fall, Ministry, Cabaret Voltaire, Sinead O'Connor, Asian Dub Foundation κ.ά.), είτε ως remixer (Depeche Mode, Einstürzende Neubauten, Nine Inch Nails, The Cure, Skinny Puppy, Coldcut, Primal Scream, Blur, Tindersticks, Placebo, Senser, Garbage, Death In Vegas, Queens of the Stone Age, Air κ.ά.)

Παρακάτω ακολουθούν ορισμένες προτάσεις δίσκων της On-U Sound, αλλά και άλλων παραγωγών του Adrian Sherwood, σε μια λίστα που είχα πρωτοδημοσιεύσει περίπου ένα χρόνο πριν (σε μια mailing list). Η σειρά είναι ασφαλώς αρκετά σχετική, λαμβάνοντας υπόψη ότι η προσωπική μου αδυναμία αφορά κυρίως τις reggae-dub-psychedelic πλευρές της On-U περισσότερο από τις industrial/funk. Το άλμπουμ που ξεχώρισα στην πρώτη θέση (African Head Charge – "Songs Of Praise") ήταν εκείνο που με έκανε θιασώτη, αλλά και συλλέκτη των δίσκων της On-U Sound (επηρέασε επίσης και τον τίτλο του μπλογκ!)

Top 30 On-U Sound albums

1. African Head Charge - 'Songs Of Praise' (1990, On-U Sound)

2. Bim Sherman - 'Miracle' (1996, Mantra)

3. Singers & Players - 'Leaps And Bounds' (1984, Cherry Red)

4. Little Axe - 'Champagne & Grits' (2004, Real World/Virgin)

5. Ghetto Priest - 'Vulture Culture' (2003, On-U Sound)

6. Lee 'Scratch' Perry - 'The Mighty Upsetter' (2008, On-U Sound)

7. Mark Stewart - 'Edit' (2008, Crippled Dick Hot Wax!)

8. Dub Syndicate - 'The Pounding System (Ambience In Dub)' (1982, On-U Sound)

9. Creation Rebel - 'Lows And Highs' (1982, Cherry Red)

10. Lee 'Scratch' Perry & Dub Syndicate - 'Time Boom X De Devil Dead' (1987, On-U Sound)

11. Harry Beckett – 'The Modern Sound Of Harry Beckett' (2008, On-U Sound)
12. Junior Delgado - 'Reasons' (1999, Big Cat)
13. African Head Charge vs Professor Stretch - 'Drums Of Defiance' (1998, On-U Sound)
14. New Age Steppers - 'Action Battlefield' (1982, Statik)
15. Audio Active - 'Happy Happer' (1995, On-U Sound)
16. Singers & Players - 'War Of Words' (1981, 99 Records)
17. Gary Clail/On-U Sound System - 'Emotional Hooligan' (1991, Perfecto - BMG)
18. Dub Syndicate - 'Research And Development' (1996, On-U Sound)
19. African Head Charge - 'In Pursuit Of Shashamane Land' (1993, On-U Sound)
20. Strange Parcels - 'Disconnection' (1994, On-U Sound)

21. African Head Charge - 'Environmental Studies' (1982, On-U Sound)
22. Adrian Sherwood - 'Becoming A Cliché' (2006, Real World/Virgin)
23. Little Axe - 'The Wolf That House Built' (1994, Wired Recordings)
24. Dub Syndicate - 'Acres Of Space' (2001, Lion & Roots)
25. Tackhead - 'Tackhead Sound Crash: Slash And Mix – Adrian Sherwood' (2006, On-U Sound)
26. Akabu - 'Warrior Queen' (1995, On-U Sound)
27. Little Roy - 'Longtime' (1996, On-U Sound)
28. Audio Active - 'We Are Audio Active (Tokyo Space Cowboys)' (1994, On-U Sound)
29. Lee 'Scratch' Perry and Dub Syndicate - 'From The Secret Laboratory' (1990, Mango)
30. Mark Stewart and the Maffia - 'Learning To Cope With Cowardice' (1983, On-U Sound)

------------------------

Top 5 Compilations

V/A - 'Pay It All Back Volume 6' (1996, On-U Sound)

V/A - 'Disco Plates Collection Part 2' (1998, On-U Sound)

Playgroup - 'Epic Sound Battles Chapter 1 & 2' (1991, Cherry Red)

V/A - 'Pay It All Back Volume 3' (1991, On-U Sound)

V/A - 'Roots Of Innovation - 15 And X Years On-U Sound' (1996, On-U Sound)

------------------------

Top 5 Singles

Singers & Players - 'Breaking Down The Pressure/Autobiography' (10”, 1983)
Mutabaruka & African Head Charge - 'What Is The Plan?/version' (7”, 2003)
Omar Perry - 'Rasta Meditation/version' (7”, 2003)
Dub Syndicate - ''93 Struggle/Can’t Take It Easy' (10”, 1993)
Creation Rebel - 'Independent Man/Creation Rebel' (10”, 1982)

------------------------

Top 5 Remixes

Primal Scream - 'Vanishing Dub' (1997)
Air - 'How Does It Make You Feel?' (Adrian Sherwood version) (2002)
Blur - 'Death Of A Party' (Well Blurred remix) (1997)
Radio 4 - 'Struggle' (Adrian Sherwood/Mark Stewart Mutant Disco Vocal mix) (2003)
Almamegretta - 'Ruanda' (On-U Sound mix) (1995)

------------------------

Top 5 Album Productions outside of On-U

Primal Scream - 'Echo Dek' (1997, Creation)

Prince Far I - 'Cry Tuff Dub Encounter Chapter III' (1980, Daddy Kool)

Sinead O'Connor - 'Sean Nos-Nua' (2002, Road Runner)

Asian Dub Foundation - 'Enemy Of The Enemy' (2003, Labels-EMI)

Ministry - 'Twitch' (1986, Sire)

------------------------

1) Πριν από 6 περίπου χρόνια είχα φτιάξει έναν συνοπτικό οδηγό με τίτλο "A Beginner's Guide to Adrian Sherwood's On-U Sound" στο amazon.com με 25 άλμπουμ και μια μικρή περιγραφή κάτω από το καθένα˙ η αλήθεια είναι ότι τότε αγνοούσα την ύπαρξη των ιστολογίων.

2) Ένα podcast με On-U Sound rarities είχε ανέβει στο παρόν ιστολόγιο τον Γενάρη του 2009.

3) Μέσα στο 2003 είχε γίνει ένα "On-U Sound festival" στο Groningen της Ολλανδίας. Κάποια στιγμή ανέβηκε στη σκηνή ο Mark Stewart με backing band τους Maffia (Skip McDonald, Doug Wimbish, Keith LeBlanc) και τον Sherwood υπεύθυνο του live mixing στην κονσόλα. Μέσα σε κάτι λιγότερο από 25 λεπτά παρουσίασε σε medley ορισμένες από τις πιο γνωστές στιγμές των δίσκων του με highlights τις εκτελέσεις των The Resistance of the Cell και Hysteria, που αφήνουν πολύ πίσω τις αντίστοιχες στουντιακές. Ολόκληρο το απόσπασμα βρίσκεται στο παρακάτω podcast, αντιπροσωπευτικό της πιο punk όψης της On-U Sound.

Mark Stewart - Live in Oosterpoort 2003 (info + d/l link) [Play now]

1. As The Veneer Of Democracy Starts To Fade / Stranger
2. The Resistance Of The Cell
3. Forbidden Colour
4. Liberty City / High Ideals And Crazy Dreams
5. Hysteria

4) In 1994, Sherwood found himself in a muddy clearing somewhere in the Peruvian rainforest. (...) "[Guitarist] Skip McDonald, [singer] Bim Sherman and myself had gone down there to do this benefit and there were armed guerillas there, Shining Path and whatnot. The MC was dressed in camouflage and draped in bullets. When he announced our names, he fired this huge machine gun into the air and the crowd was going wild. And I was sitting backstage with food poisoning, my head between my legs, puking my guts out. It was absolutely fucking crazy. Great gig." Το 2001, ετοιμάζοντας την επαναδραστηριοποίηση της On-U Sound, ο Adrian Sherwood δίνει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο περιοδικό XLR8R. Το κείμενο βρίσκεται εδώ, ενώ από εδώ μπορείτε να την κατεβάσετε σε pdf όπως τυπώθηκε στο περιοδικό - στην τελευταία σελίδα ο ίδιος ξεχωρίζει τους δίσκους που προσωπικά θεωρεί σημαντικότερους στην ιστορία της On-U.

5) Οι υπεύθυνοι της εταιρείας Real World του Peter Gabriel κάπου μέσα στο 2000 ήρθαν σε επαφή με τον Adrian Sherwood για να του ζητήσουν να αναλάβει ένα remix project πάνω σε κομμάτια από τον κατάλογο της. Η προσπάθεια θα μείνει ημιτελής όταν συνειδητοποιούν ότι αρκετοί από τους καλλιτέχνες που επέλεξε ο Sherwood δεν ήθελαν να δώσουν τη μουσική τους για remix (μουσικοί από διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις, το ιστορικό gospel/blues συγκρότημα των Blind Boys of Alabama κ.ά.). Έτσι ο ίδιος αντιπρότεινε να δημιουργήσει ένα δικό του project όπου ethnic samples θα αναμειγνύονταν με dancehall beats μέσα από dub παραμορφώσεις. Το τελικό άλμπουμ "Never Trust A Hippy" μπορεί να μην είναι ό,τι καλύτερο έχει δημιουργήσει, αλλά είναι ενδεικτικό της επιθυμίας του να διευρύνει το φάσμα των πειραματισμών του. Από εκείνη την εποχή, υπάρχει ένα promo video με τον Sherwood να αυτοσχεδιάζει on camera στα στούντιο της Real World στη μίξη του κομματιού Boogaloo.

6) Μέσα από το myspace ο Sherwood έχει προαναγγείλει πολλές νέες κυκλοφορίες της On-U Sound. Ο Ian King ανήκει στα πιο γνωστά ονόματα της σύγχρονης βρετανικής folk σκηνής και κυκλοφορεί το ντεμπούτο του σε παραγωγή των Sherwood, McDonald. Ο Jeb Loy Nichols (παλιός φίλος και κάποτε συγκάτοικος του Sherwood) κυκλοφορεί έναν ολόκληρο δίσκο πάνω σε reggae ρυθμούς. Ο πρώτος frontman των Asian Dub Foundation, Deedar Zaman ετοιμάζει δίσκο για την On-U Sound, ενώ νέα άλμπουμ ετοιμάζονται από Dub Syndicate, Ghetto Priest, New Age Steppers κ.ά. Ο Sherwood επίσης έχει αναλάβει να κάνει remix και σε ορισμένα τραγούδια της Santigold, παρακάτω βρίσκεται ένα (low-bitrate) pre-release του Anne:

Santigold - Anne (On-U Sound remix)

ΥΓ. Οι εικόνες είχαν πρωτοδημοσιευτεί στο ανενεργό πλέον site onusound.co.uk

Max Romeo

2010-03-18T16:45:00.000+02:00

Ο Max Romeo είχε έρθει σχετικά πρόσφατα για συναυλία στην Αθήνα - τον Σεπτέμβρη του 2007 - στο πλαίσιο του φεστιβάλ Mama Africa στην Πετρούπολη, όπου έπαιξε με αρκετό κέφι (παρότι έκλεινε τότε τα 60 του χρόνια) ένα πλήρως αντιπροσωπευτικό σετ τραγουδιών του. Η κοινή συναυλία του αυτή τη φορά μαζί με τον Lee Perry και τους Congos, έστω και σε ξεχωριστά set, αποτελεί ένα είδος Black Ark reunion, πειρασμός σίγουρα για κάθε φίλο της reggae.

Ο δίσκος του που εξακολουθεί να μνημονεύεται περισσότερο μέχρι σήμερα είναι το "War Ina Babylon" του 1976, ένα άλμπουμ που ευτύχησε τόσο σε καλλιτεχνικό επίπεδο, αποτελώντας μια ιδιαίτερα εμπνευσμένη στιγμή του ίδιου αλλά και του παραγωγού Lee 'Scratch' Perry, όσο και στον τομέα της διανομής με την έκδοσή του στην Island Records.

Ένα από τα κεντρικά θέματα του δίσκου αποτελούν οι κοινωνικές συγκρούσεις και κυρίως η έξαρση της βίας (War Ina Babylon) με πλέον χαρακτηριστική την τότε πρόσφατη προεκλογική περιόδο, όπου η διαμάχη ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα πολιτικά κόμματα στην Τζαμάικα (JLP και PNP) είχε οδηγήσει σε ένοπλες συρράξεις που άφησαν πίσω τους πολλούς νεκρούς στους δρόμους. Το ίδιο το εξώφυλλο απεικονίζει τη μητέρα που θρηνεί, σαν μια αναφορά τόσο στην τοπική όσο και στην παγκόσμια επικαιρότητα. Οι κοινωνικές ανισότητες θίγονται σε τραγούδια, όπως τα Uptown Babies Don’t Cry και Stealing In The Name Of Jah. Μπορεί όλα τα κομμάτια του δίσκου να βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο, εκείνο όμως που έμεινε διαχρονικό ως το πλέον διάσημο στην καριέρα του Max Romeo ήταν ένας ύμνος στον εξορκισμό των κακών πνευμάτων, το Chase The Devil με τον χαρακτηριστικό ήχο της ροκάνας πάνω στο ρυθμό του, επιλογές που και σαν στιχουργικό περιεχόμενο και σαν ενορχηστρωτική πρωτοβουλία φέρουν τη σφραγίδα του παραγωγού Lee Perry.

(Σχετικά με το Chase The Devil είχα ανεβάσει στο παρελθόν με κάποια άλλη αφορμή ένα μικρό αφιέρωμα-podcast πάνω στις παραλλαγές του, παλιές και σύγχρονες, εδώ.)

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Max Romeo δεν υπήρξε πάντοτε roots τραγουδιστής, καθώς ξεκίνησε την καριέρα του σε τελείως διαφορετικό ύφος. Το 1968 σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία του τραγουδώντας το Wet Dream, single που παρέμεινε στο top-10 των βρετανικών charts σχεδόν για έξι μήνες και δημιούργησε ένα μίνι-σκάνδαλο με τους στίχους του: “every night me go to sleep, me have a wet dream”. Το BBC απαγόρευσε τη μετάδοσή του από τις συχνότητές του, γεγονός που, όπως θα φανταζόταν κανείς, έδωσε ακόμη μεγαλύτερη φήμη στο τραγούδι και συνέβαλε αποφασιστικά στην επιτυχία του. Ο ίδιος ο Max Romeo πάντως προσπάθησε να άρει την απαγόρευση δηλώνοντας ότι οι στίχοι αναφέρονται απλώς στις τρύπιες στέγες των χαμόσπιτων της Τζαμάικας που αφήνουν τη βροχή να στάζει. Ωστόσο, το γεγονός ότι την ίδια περίοδο άλλα τραγούδια του έφεραν τίτλους όπως Mini Skirt Version, Wine Her Goosie και Play With Your Pussy μάλλον αποδυνάμωσε τους ισχυρισμούς του.

Η σταδιακή μετάβασή του σε τραγουδιστή πολιτικοκοινωνικών θεμάτων ολοκληρώθηκε στο Revelation Time του 1975, που μαζί με το War Ina Babylon αποτελούν ένα ισάξιο συμπληρωματικό δίδυμο δίσκων, απαραίτητων για κάθε reggae συλλογή. Στο Revelation Time (σε δική του παραγωγή) ο Max Romeo μορφοποίησε ένα κράμα σοσιαλιστικών και ρασταφαριανικών πεποιθήσεων, εκφράζοντας έτσι τη στήριξή του στον ανερχόμενο πολιτικό Michael Manley του PNP (όπως και πολλοί άλλοι σύγχρονοί του reggae τραγουδιστές), που ανήκε στο ρεύμα του τριτοκοσμισμού και ευαγγελιζόταν σοσιαλιστικές κοινωνικές πολιτικές, οι οποίες θα έβαζαν τέλος στην πολυετή κυριαρχία του συντηρητικού JLP: “That album is a revolutionary album. It came from 1972 when we had a revolutionary movement, with Mr Michael Manley trying to change society from capitalism to socialism. At the time I was socialist-minded - beca’ it’s the only form of poor people government, socialism. So, bein’ a socialist, that album was actually fed into that area; it was helping to project awareness among really uneducated people.” (βλ. liner notes).

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε σε CD με επιπλέον υλικό για πρώτη φορά το 1999 από την Blood & Fire ως "Open The Iron Gate". Ένα αντιπροσωπευτικό τραγούδι του είναι το παρακάτω:

Max Romeo – Warning Warning (& version)

Givin’ out my warning...

Now you rich people listen to me
Weep and wail over the miseries
That are coming, coming up on you

Your riches have rotted away
And your clothes have been eaten by moth
Your gold and silver is covered with rust

And this rust will be witness against you
And eat up your flesh like fire
You have piled up your riches in these last days

But heads a go roll down Sandy Gully
One of these days
Heads a go roll down Sandy Gully
That’s what Marcus says

Your life here on earth have been filled
With luxury and pleasure
You have made yourself fat
For the day of slaughter

You've not paid the men that work in your fields
The cries of those that gather your crops
Have reached the ears of Jah, Jah Almighty

Heads a go roll down Sandy Gully
One of these days
Heads a go roll down Sandy Gully
That’s what Marcus says

Dog up a Beverley Hills
A eat T-bone steak an’ drink cornflakes
While poor people in the ghetto a rake an’ scrape
To get a cake

Be patient my brother be patient
As a farmer is patient
As he waits for the autumn and the spring rains
To water his crops

You also must be patient
And keep your hopes up high
Happy are those who greatest desire
Is to do what Jah Jah require

Heads a go roll down Sandy Gully
One of these days
Heads a go roll down Sandy Gully
That’s what Marcus says
Bald head a go roll down Sandy Gully
One of these days
Heads a go roll down Sandy Gully
That’s what Marcus says

I say you look, you look, you look
And you can’t see...
I said you listen, you listen, you listen
And you can’t hear...

The Congos - Heart of the Congos

2010-03-17T18:10:00.001+02:00

The Congos - Heart Of The Congos (1977)

Τι είναι λοιπόν το "Heart of the Congos";

Είναι εν ολίγοις:
- η κορυφαία στιγμή του θρυλικού Black Ark
- ένα επί δύο σχεδόν δεκαετίες παραγνωρισμένο αριστούργημα
- η πιο συνηθισμένη απάντηση στο ερώτημα «ποιος είναι ο καλύτερος reggae δίσκος που έχει κυκλοφορήσει ποτέ;»

Όταν ο Lee Perry, μετά από αρκετά χρόνια πληθωρικής παρουσίας στον χώρο της reggae, αποφάσισε το 1973 να χτίσει το δικό του στούντιο, τη «Μαύρη Κιβωτό» (Black Ark), για να αφοσιωθεί στην ηχογράφηση και επιμέλεια των προσωπικών του παραγωγών μαζί με την ομάδα των μουσικών με τους οποίους συνεργαζόταν τακτικά (The Upsetters) και χωρίς τις δεσμεύσεις σε χρόνο, χρήμα και επιλογές των υπό ενοικίαση στούντιο, κατάφερε να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο που ξεπερνούσε τα αυστηρά όρια του είδους και τον τοποθέτησε στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας μουσικής πρωτοπορίας. Στην πρόσβασή του σε ένα ευρύτερο κοινό βοήθησε και η συνεργασία του με την Island Records, την εταιρεία του Chris Blackwell με τον Bob Marley στον κατάλογό της, ήδη βρισκόμενο σε τροχιά εκτόξευσης προς το status του πιο αναγνωρίσιμου και δημοφιλούς τραγουδιστή στον κόσμο. Αν όμως ο Marley (έχοντας περάσει από μία εξαιρετικά δημιουργική και παραγωγική συνεργασία με τον Perry λίγο πριν υπογράψει στην Island) μπόλιαζε τον ήχο του με στοιχεία rock και soul φέρνοντάς τον πιο κοντά στα διεθνή πρότυπα, ο ίδιος ο Perry προτιμούσε να κινείται σε ένα πιο hardcore roots και αντισυμβατικό χώρο για τις δικές του παραγωγές.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο δίσκος των Congos. Το συγκεκριμένο vocal group αποτελούσαν οι Cedric Myton και Roydel Johnson, με τον πρώτο να επιλέγει να τραγουδάει με ένα πολύ χαρακτηριστικό falsetto και τον δεύτερο να κρατάει μεσόφωνους τόνους. Πέραν από τους μουσικούς που ήταν τακτικοί συνεργάτες του Black Ark (Sly Dunbar, Boris Gardiner κ.ά.), ο Perry αναγνωρίζοντας τις εξαιρετικές δυνατότητες του project, χρησιμοποίησε τη βοήθεια και άλλων, όπως ο Winston Wright (organ player, υπεύθυνος για το κλασικό "Liquidator") και ο σπουδαίος κιθαρίστας Ernest Ranglin. Μέλη των Meditations, των Heptones, αλλά και ο Gregory Isaacs, που ηχογραφούσαν την ίδια εποχή τραγούδια τους σε παραγωγή του Lee Perry, συμπληρώνουν τις δεύτερες φωνές του δίσκου. Ο «ήχος-υπογραφή» του Black Ark, αυτό το είδος lo-fi φουτουρισμού στον οποίο ειδικευόταν ο Perry καθώς στρίμωχνε σε κάθε κανάλι της απλής 4-track κονσόλας του πολλά όργανα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα για συνεχή overdubs και χρησιμοποιώντας γενναίες δόσεις φίλτρων από reverb αντηχήσεις, παίρνει εδώ ακόμη πιο έντονες, σπηλαιώδεις και υποβλητικές διαστάσεις. Αρκετά κομμάτια εμπλουτίζονται με εφέ όπως η μίμηση του μουγκανητού της αγελάδας (!), διακριτικά τοποθετημένα σαν λεπτομέρειες στον μουσικό καμβά.

Τίποτε από αυτά δε θα ήταν αρκετό για να κάνει τον δίσκο κλασικό, αν δεν υποστηριζόταν από μια σειρά θαυμάσιων πρωτότυπων συνθέσεων από τους δύο Congos. Με κομμάτια μοιρασμένα μεταξύ μινόρε και ματζόρε κλίμακας και βασισμένα στην κλασική roots θεματική, μιλούσαν για τις συνθήκες ζωής στη Τζαμάικα (Fisherman, Children Crying, The Wrong Thing), απότειναν φόρο τιμής στις αφρικάνικες ρίζες τους (Congoman, Open Up The Gate) και τραγουδούσαν τη ρασταφαριανική εκδοχή βιβλικών παραβολών (Sodom And Gomorrow, Ark Of The Covenant, La La Bam-Bam). Ξεχωρίζοντας δύο χαρακτηριστικά highlights: ο Cedric Myton εισάγει τον ακροατή ιδανικά στην ατμόσφαιρα του δίσκου με την γλυκόπικρη μελωδία του Fisherman, ο δε Roydel Johnson (έπειτα μετονομασθείς πλέον σε Congo Ashanti Roy) βρίσκεται μάλλον στην καλύτερη στιγμή του στο Ark Of The Covenant, όπου η Κιβωτός του Νώε συγχέεται με την Κιβωτό της Διαθήκης για να μας διαβεβαιώσει εντούτοις ότι: 'even the ants / safe in a Noah sugar pan.'

Με την ολοκλήρωση της ηχογράφησης του "Heart of the Congos" μέσα στο 1977, θα ακολουθήσει η απόρριψη του υλικού από την Island Records, που δε δέχεται να το κυκλοφορήσει, παρότι είχαν ήδη προηγηθεί πολλά και αρκετά πετυχημένα άλμπουμ δια χειρός Perry στον κατάλογό της (Max Romeo "War Ina Babylon", Junior Murvin "Police And Thieves", The Upsetters "Super Ape" κ.ά.), πιθανότατα θεωρώντας τον ήχο υπερβολικά αντιεμπορικό και σκοτεινό για τα δεδομένα της. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που άρχισε να δημιουργείται ρήγμα στις σχέσεις του Lee Perry με τον Chris Blackwell, τον οποίο και χαρακτήρισε «βρικόλακα που πίνει αίμα σε βουντού τελετές» και «υπεύθυνο για τον θάνατο του Bob Marley» σε μία - τυπικά ελαφρώς παραληρηματική - συνέντευξή του λίγα χρόνια μετά. Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα στην Τζαμάικα, ενώ επανεκδόθηκε αργότερα μερικές φορές ακόμη σε βινύλιο με αρκετά διαφορετικές μίξεις των τραγουδιών κάθε φορά. Η φήμη του είχε αρχίσει να διαδίδεται από αρκετά νωρίς μεταξύ των reggae aficionados, ωστόσο η δύσκολη πρόσβαση σε αυτόν περιόρισε την απήχησή του σε ένα σχετικά μικρό κύκλο. Η πρώτη του κυκλοφορία σε CD (από την VP Records) ατύχησε καθώς ο δίσκος μεταφέρθηκε σε λάθος ταχύτητα (πιο γρήγορη του κανονικού).

Η οριστική έκδοση του δίσκου έγινε το 1996 από την εμβληματική εταιρεία Blood & Fire, που ειδικεύεται στην επανέκδοση σπάνιου και εξαιρετικής ποιότητας reggae υλικού από τα ’70s. Τα κομμάτια μεταφέρονται εδώ από τα original master tapes, που περνούν από ειδική διαδικασία αποκατάστασης, καθώς είχαν αρχίσει να διαβρώνονται με το πέρασμα του χρόνου. Η νέα έκδοση αποδίδει την πλήρη χρονική διάρκεια κάθε κομματιού, προσθέτει δύο επιπλέον τραγούδια από τα ίδια sessions που είχαν κυκλοφορήσει μόνο σε single (At The Feast, Nicodemus) και προσθέτει ένα δεύτερο CD με ορισμένες extended, dub και εναλλακτικές μίξεις των κομματιών.

Για τους completists, αξίζει να σημειωθεί ότι στην τριπλή συλλογή Arkology που επιμελήθηκε ο Steve Barrow (της Blood & Fire) την επόμενη χρονιά (1997) για λογαριασμό της Island με πολύ ανέκδοτο υλικό του Black Ark από τις μαγνητοταινίες που βρίσκονταν ως τότε αναξιοποίητες στα ράφια της εταιρείας, ανακαλύφτηκε άλλο ένα τραγούδι των Congos από την ίδια εποχή, το "Don’t Blame It On I", μαζί με κάποιες διαφορετικές versions κυκλοφορημένων κομματιών. Δύο ακόμη από αυτές συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή "2 Heavyweight: Another Blood and Fire Sampler"

--------------------

Listen to: Fisherman

--------------------

Έγραψαν σχετικά:

Allmusic.com: Beyond the Congos' superb songs and performance, the superb musicianship, and the exceptional vocal talents, it's Perry's arrangements that brought these numbers to life. Each one was carefully tailored, taking into consideration the mood of the piece and the vocalist.

Pitchfork - Top 100 Albums of the 1970s (#46): Heart of The Congos is arguably the only Black Ark album on which only the positive results of Perry's methodology are manifest. Collaborating with The Congos-- one of that era's greatest harmony groups-- Perry dodges cow patties and muddy, dubby pools as Cedric Myton's falsetto and Roydel Johnson's rich tenor contemplate spiritual awakening, cultural pride and human weakness.

Rough Guide - Reggae 100 Essential CDs: The complete aesthetic success of the set was not simply the result of Perry's having perfected his use of the studio he was soon to destroy. While the sound involving the deployment of Echoplex reverb unit, Mutron phaser and Soundcraft board was breathtaking in its multi-layered density, the vocal talents with whom he was working were of equal importance.

Reggae-Reviews.com: Beautiful harmonies, a real steaming jungle mix full of off-kilter noises and strange half-heard sounds. And some great conscious roots songs. If you only ever buy one reggae album in your life - this is the one to buy.

Eternal Thunder: This incredible album has achieved legendary status in the history of reggae, and with good reason. With some of Jamaica's greatest voices and musicians behind it, this is roots reggae at its earthiest, Rasta music at its dreadest, Lee Perry's Black Ark at its finest.

--------------------

ΥΓ1. Μέσα στο 2006 πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του συντονιστή του φόρουμ της Trojan Records μια ψηφοφορία για την επιλογή των 100 σημαντικότερων reggae δίσκων, χωρισμένων σε δύο κατηγορίες: single-artist και various-artists (καθώς οι περισσότεροι reggae δίσκοι είναι συλλογές από singles ο όρος album έχει μικρή εμβέλεια). Συμμετείχαν 49 φορουμίστες από τους θαμώνες του forum της Trojan και εκείνου της Blood & Fire (όπως ο υποφαινόμενος) και πέραν από το αρκετά αναμενόμενο αποτέλεσμα, όπου το Heart of the Congos βρέθηκε στην πρώτη θέση, αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά τόσο στα συγκεντρωτικά αποτελέσματα, όσο και στη συζήτηση στο σχετικό thread εδώ. Η αποστροφή ενός σχολιαστή: "this beats the pants off any list you'll ever see in Mojo" νομίζω ότι δεν είναι υπερβολική.

ΥΓ2. Προφανώς το κείμενο γράφτηκε ενόψει της συναυλίας των Congos (εμφανίζονται σε μια πολλά υποσχόμενη βραδιά με Lee Perry, Max Romeo και Adrian Sherwood), που ουσιαστικά σήμερα αποτελούνται από τον Cedric Myton μαζί με μια νέα μπάντα μουσικών και τραγουδιστών. Το κείμενο εντάσσεται όμως και σε μια νέα κατηγορία αναρτήσεων ονόματι «αγαπημένοι δίσκοι», η οποία - καλώς εχόντων των πραγμάτων και όταν υπάρχει κατάλληλη διάθεση - θα έχει και συνέχεια. Δεσμεύομαι πάντως από τώρα ότι δε θα αφορά αποκλειστικά reggae δίσκους!

ΥΓ3. Βρίσκονται στα σκαριά ένα συντομότερο ποστ για τον Max Romeo κι ένα μικρό αφιέρωμα στην On-U Sound.

Τσίου

2010-03-14T20:33:00.003+02:00

Chicken Run (2000) [imdb]

Ξεκινώντας απόπειρες για πέταγμα, εδώ:
twitter.com/head_charge

Ο Υπουργός κελάηδησε

2010-03-06T00:13:00.008+02:00

«Το περιστατικό με το Μ. Γλέζο ήταν ατυχές κ σε καμιά περίπτωση στοχευμένο. Ήταν μέρος προσπάθειας της Αστυνομίας να περιορίσει τα επεισόδια».

«Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας».

«Η Αστυνομία προσπαθεί να είναι προσεκτική και ταυτόχρονα να απομονώσει τη βία».

«Κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν βίαια επεισόδια και συνθήκες κοινωνικής αναταραχής. Δεν θα τους το επιτρέψουμε».

Πηγή έμπνευσης: @chrisochoidis

The Colbert Report on Greece's Economic Downfall

2010-03-05T20:20:00.002+02:00

Greece's Economic Downfall [direct link]

μικρά (12)

2010-03-03T18:39:00.002+02:00

- Μήπως ο έλληνας εργαζόμενος που συνάντησε τυχαία τον Γιώργο Παπανδρέου στον δρόμο και εκδήλωσε την άμεση επιθυμία του να χαρίσει τον μισθό του για το καλό της πατρίδας ήταν ο τσολιάς της Ελληνοφρένειας;

- Η παθολογία της ελληνικής παραγωγής μέσα από ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: ενώ η Ελλάδα στον τομέα της πολιτικής ανάλυσης διαθέτει αφθονία από Πρετεντέρηδες που είναι σε θέση να καλύψουν και με το παραπάνω τις εσωτερικές της ανάγκες, την ίδια στιγμή σήμερα κάνει αθρόα εισαγωγή μεγάλων ποσοτήτων από το εξωτερικό.

- Ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις: οι αμερικανοί έπεσαν από τα σύννεφα διαπιστώνοντας ότι το Ιράκ δε διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής, οι ευρωπαίοι ανακάλυψαν ξαφνικά με μεγάλη κατάπληξη ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τους όρους ένταξης στο ευρώ και οι έλληνες ψηφοφόροι σοκάρονται βλέποντας ότι η νέα κυβέρνηση παρά τις προεκλογικές τις δεσμεύσεις έχει βάλει σκοπό να κάνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη να φαντάζει μετριοπαθής.

Η Ελλάδα στο στόχαστρο της διεθνούς κριτικής

2010-02-23T21:10:00.001+02:00

Waldorf: Greek music, very appropriate for the pigs!

Statler: Ah, the pigs are from Greece?

Waldorf: The pigs are greasy!

(The Muppet Show, 1978)

+Bonus

Dino & Stiv on Greek Rock & Roll (1985)

Dino & Stiv on Modern Greek Pop (1986)

(Dino Kovas & Stiv Hrnjak from Back Porch Video)

Νεολογισμοί

2010-02-22T08:30:00.003+02:00

2013: Καθώς η τετραετής θητεία της κυβέρνησης πλησιάζει προς το τέλος της, αξίζει να ασχοληθούμε με ορισμένους νεολογισμούς που μπήκαν σταδιακά στην καθημερινότητά μας τα προηγούμενα χρόνια και γρήγορα καθιερώθηκαν.

βετεράνοι: Ο όρος «βετεράνοι» προτιμήθηκε από το Υπουργείο Απασχόλησης, Φροντίδας και Αγάπης έναντι του παλιότερου «συνταξιούχοι», που δημιουργούσε ψυχολογικά προβλήματα στους φέροντες την ιδιότητα αυτή, καθώς αισθάνονταν ξαφνικά τη ζωή τους να τελειώνει κι έπεφταν συχνά σε κατάθλιψη. Το στάτους του βετεράνου αποδίδεται αυτόματα με τη συμπλήρωση του 70ου έτους ζωής. Είναι η ηλικία από την οποία επιτρέπεται να αρχίζει κάποιος να σκέφτεται το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από τη δουλειά του. Η διαδικασία με την οποία υπολογίζει κανείς την ακριβή ηλικία στην οποία αποκτά Προνόμιο Πλήρους Απόσυρσης (ΠΠΑ) απλοποιήθηκε με τη βοήθεια της τεχνογνωσίας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και υπολογίζεται πλέον για όλες τις κατηγορίες επαγγελματιών από τον τύπο:

όπου to το ημερολογιακό έτος έναρξης άσκησης επαγγέλματος, t το τρέχον ημερολογιακό έτος, D το δημοσιονομικό έλλειμμα (% του ΑΕΠ), F το εξωτερικό χρέος, g η αξία της μετοχής της Goldman Sachs στη Wall Street, x ο δείκτης του Χ.Α.Α., r η ισοτιμία ευρώ/δολαρίου και h η σταθερά του Vlak. Για να μπορέσει κάποιος να κάνει χρήση του ΠΠΑ πρέπει να έχει συγκεντρώσει με τις εισφορές του σταδιακά ένα αξιόλογο ποσό, το οποίο ονομάζεται «εφάπαξ» και καταβάλλεται από τον αιτούντα στις αρμόδιες υπηρεσίες ως αποζημίωση. Η κυβέρνηση τιμώντας τις σοσιαλιστικές τις αρχές δήλωσε ότι το ύψος του Επιδόματος Απόσυρσης θα είναι κοινό για όλους σύμφωνα με τον Ν.6969/10 (γνωστό και ως Νόμο του Ελάχιστου Κοινού Παρονομαστή), έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο οι δικαιούχοι να τσακώνονται μεταξύ τους σαν τα μικρά παιδιά και να κάνουν ζήλιες ο ένας στον άλλο.

αιώνιοι συνταξιούχοι: Πρόκειται για μία από τις σοβαρότερες παθογένειες που κληρονόμησε η σημερινή κυβέρνηση από το προηγούμενο αποτυχημένο μοντέλο ασφάλισης και σχετίζεται άμεσα με τη δραματική άνοδο του δείκτη επιβίωσης. «Αιώνιοι συνταξιούχοι» ονομάζονται εκείνοι που, ο καθένας για διάφορους δικούς του προσωπικούς λόγους, δεν καταφέρνουν να αποδημήσουν μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Η κυβέρνηση προσπάθησε να βάλει μια τάξη στο ζήτημα αυτό ανακοινώνοντας ειδική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία ο προνομιούχος «συνταξιούχος» της παλιάς εποχής χάνει αυτή την ιδιότητα μόλις ξεπεράσει το προσδόκιμο επιβίωσης. Λόγω των υπερβολικών αντιδράσεων που ακολούθησαν, δρομολογήθηκε Εθνικός Διάλογος από μηδενική βάση, όπου η κυβέρνηση σε ένδειξη διαλλακτικότητας υποχώρησε και άλλαξε τον νόμο. Πλέον η ιδιότητα του συνταξιούχου αφαιρείται μόλις ξεπεραστεί το όριο: προσδόκιμο επιβίωσης + 2 χρόνια.

εργασιούχοι: Αποτελεί την πλέον βολεμένη ομάδα εργαζομένων, που όλοι βρίζουν και όλοι θέλουν να γίνουν. Οι εργασιούχοι εξακολουθούν να διατηρούν ορισμένους αναχρονισμούς στους όρους απασχόλησής τους όπως ο 12ος μισθός, η δυνατότητα συνδικαλισμού και το διάλειμμα. Σύμφωνα με όλες τις αναφορές χαρακτηρίζονται από τεμπελιά, ελλιπή φαντασία, ανευθυνότητα, έλλειψη όρεξης για περιπέτεια, δυσπεψία και ποδάγρα. Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι κάθε φορά που ένας εργασιούχος σκέφτεται να ζητήσει αύξηση, ένα παιδί στον Τρίτο Κόσμο πεθαίνει.

χαρτζιλικιζόμενοι: Πρόκειται για την ανερχόμενη κυρίαρχη κατηγορία εργαζομένων. Οι χαρτζιλικιζόμενοι διαθέτουν μεγάλη κινητικότητα και έρχονται ανά άτακτα χρονικά διαστήματα σε συμφωνία με εργοδότες υπογράφοντας Σύμβαση Θελήματος. Η νέα αυτή μορφή σχέσεων εργασίας αποδεικνύεται ότι είναι και η πλέον δυναμική καθώς παρέχει επιπλέον κίνητρα παραγωγικότητας, ενώ αυξάνει την ανταγωνιστικότητα και την ευρηματικότητα των υπαλλήλων. Επιπλέον, κατά τη διαδικασία διαπραγμάτευσης του αντίτιμου της συνεργασίας υπεισέρχονται στοιχεία επαγγελματικής ευσυνειδησίας και κοινωνικού ελέγχου μεταξύ των δύο πλευρών: «Τι; Πάλι λεφτά θες; Και τα 50 που σου έδωσα στις αρχές του μήνα τι τα έκανες;»

τεστ δεξιοτήτων: Ο όρος αυτός προϋπήρχε, αλλά η χρήση του γενικεύτηκε πολύ πρόσφατα. Κάθε ενδιαφερόμενος για δουλειά καλείται πλέον να περάσει από ένα τεστ αξιολόγησης, εξεταζόμενος σε ερωτήματα όπως «δεν είναι σωστό να βάλουμε όλοι πλάτη στο έργο ανασυγκρότησης της οικονομίας μας;», «υπάρχουν αδιέξοδα στη δημοκρατία;», «έχει μεγαλύτερη σημασία τι κάνεις εσύ για την πατρίδα σου ή η πατρίδα σου για σένα;», μέσα από τα οποία καταμετράται ο βαθμός δεξιότητάς του και καταχωρείται στον ατομικό του Φάκελο Εργασίας. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων εξέφρασε αρχικά τις επιφυλάξεις της σχετικά με τους κινδύνους που απορρέουν από τη διαδικασία αυτή, γεγονός που προκάλεσε την άμεση απάντηση των εταιρειών που ανέλαβαν την υλοποίηση του έργου. Όπως εξήγησε αναλυτικά ο εκπρόσωπος του κονσόρτσιουμ των τριών υπεύθυνων εταιρειών (Siemens, Intracom, Vodafone) σε συνέντευξη τύπου, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος διαρροής ή κακοδιαχείρισης των στοιχείων που συγκεντρώνονται: οι απαντήσεις ανάλογα με την υποκατηγορία του ερωτηματολογίου στην οποία ανήκουν αντιστοιχίζονται στους άξονες x'x (Εργατικότητα), y'y (Υπευθυνότητα), z'z (Νέος Πατριωτισμός) και το ακριβές στίγμα κάθε εξεταζόμενου απεικονίζεται σε τρισδιάστατη προβολή στον χώρο, ορατή μόνο σε όσους φορούν ειδικά γυαλιά.

Όπως εύστοχα σημείωσαν εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας σε κύρια άρθρα τους «δε γίνεται σε άλλες χώρες να πληρώνουν για να δουλέψουν κι εδώ να τα θέλουμε όλα δικά μας», «και τέλος πάντων δεν είναι δείγμα υγείας να βλέπεις νέους ανθρώπους με όλο το μέλλον μπροστά τους να σκέφτονται αν θα πάρουν σύνταξη». Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαπιστώθηκε η μνημειώδης ωριμότητα με την οποία οι έλληνες πολίτες ενέκριναν τα νέα μέτρα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις των εταιρειών Fappa Research, VIP-RC και Pan Metron Ariston Analysis.

μικρά (11)

2010-02-20T09:00:00.001+02:00

- Ο νεκρός δεδικαίωται α λα γκρεκ: από τα πρώτα ρεπορτάζ των ΜΜΕ διαπιστώνουμε ότι η κοινή γνώμη εξοργίστηκε με τους «αλβανούς κακοποιούς» και συγκλονίστηκε με το «θύμα βορειοηπειρώτικης καταγωγής».

- Διαβάζοντας διάφορα άρθρα και σχόλια τελευταίας εσοδείας γίνεται φανερό ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποτελεί τον αντίστοιχο Παπαδόπουλο του νεοφιλελεύθερου φαντασιακού: «Ένα ΔΝΤ μας χρειάζεται να βάλει μια τάξη».

μικρά (10): από συνεντεύξεις

2010-02-10T01:09:00.003+02:00

- Ποια ήταν η πρώτη φορά που, παιδί ακόμα, στήσατε μια παράσταση;
- Ήταν στην Κατοχή, τόσο παλιά! Για κάποιο λόγο είχα μείνει μόνη μου στο σπίτι, προφανώς κάπου είχαν πεταχτεί για λίγο οι γονείς μου. Ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι, ανοίγω και βλέπω έναν Ιταλό που άρχισε κάτι να μου λέει στα ιταλικά. Τον κοιτάω και λέω μέσα μου «αυτός είναι Μακαρονάς, εχθρός. Τι θα κάνω τώρα;». Του κάνω νόημα, κλείνω την πόρτα, τρέχω και βάζω τη ρεπούμπλικα του μπαμπά μου, παίρνω τη μαγκούρα του και φοράω και την καμπαρντίνα του που κρεμόταν πίσω. Μετά, ξανανοίγω την πόρτα και του λέω στα ελληνικά: «Άκου να σου πω, παλιομακαρονά. Εγώ είμαι ο Καλογερόπουλος και αν δεν φύγεις αμέσως, δεν σε βλέπω καλά». Ο άνθρωπος είδε ένα μεταμφιεσμένο πιτσιρίκι και σηκώθηκε κι έφυγε. Εγώ όμως ήμουν σίγουρη ότι τον έπεισα και τον φόβισα.
(Ξένια Καλογεροπούλου στο Ποντίκι, 04.02.10)

- Το «Νησί της Αφροδίτης» το είχε απορρίψει η λογοκρισία, εγώ ήμουν διαγραμμένος, ξέρεις πώς σώθηκε; Το ’59 όταν χαλάρωσαν κάπως τα πράγματα, μου είπε ο Μπορίς Πολεβόι, πρόεδρος της Ενωσης Συγγραφέων: «Φέρε το ίσως μπορεί να ανέβει». Το έδωσε στον Κομισαρζέφκσι, έναν πολύ δυνατό σκηνοθέτη τότε και πολύ έξυπνο. Υπήρχε στο Μάλι Τεάτρ η Βέρα Πασέναγια, σαν να λέμε η Κοτοπούλη της Ρωσίας, εβδομηντάρα τότε, δεν έβρισκε μεγάλο ρόλο να παίξει. Της λέει αυτός υπάρχει ένας ρόλος της μάνας ενός αγωνιστή της Κύπρου που παλεύει τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Το διάβασε αυτή και τρελάθηκε, αλλά πώς να ανέβει αφού εγώ ήμουν διαγραμμένος. Αυτή ήταν φίλη της γυναίκας του Χρουστσόφ, τον παίρνει λοιπόν απευθείας τηλέφωνο. Με το παιδιάστικο νάζι της μεγάλης πρωταγωνίστριας –τώρα σοβαρά σου μιλάω˙ μου τα διηγήθηκε η ίδια αργότερα– λέει: «Σύντροφε Νικήτα βρήκα επιτέλους και εγώ ένα έργο να παίξω η καημένη και δεν με αφήνουν», λες και ήταν η τελευταία της σειράς και μιλάμε τώρα για κλασική του ρωσικού θεάτρου. «Ποιος δεν σας αφήνει, πείτε μου ποιος, να τον σκίσω». «Να ο συγγραφέας είναι ένας Έλληνας πολιτικός πρόσφυγας που τον έχουν διαγράψει εκεί στην Τασκένδη, εγώ είμαι ηθοποιός, δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πράγματα». «Γιατί, τα καταλαβαίνω εγώ;», της λέει ο Χρουστσόφ (γέλια). «Παίχτε το έργο και όποιος σας μιλήσει να τον παραπέμπετε σε εμένα». Την άλλη μέρα με φωνάξανε στο Μάλι Τεάτρ να υπογράψω το συμβόλαιο και αρχίσανε τις πρόβες. Μέσα σε ένα μήνα ξαναέγινα ένδοξος. Το έργο έγινε θρίαμβος, έφτασε να παίζεται σε 170 θέατρα σε όλη τη Σοβιετική Ένωση. Με φωνάξανε ως υποψήφιο για το Βραβείο Λένιν, με τον όρο να δεχθώ την αποκήρυξη του Ζαχαριάδη ή αλλιώς να γίνω Σοβιετικός υπήκοος. Αρνήθηκα.
(Αλέξης Πάρνης στην Καθημερινή, 25.10.09)

- Τις φωνές σας με ποια κριτήρια τις επιλέγετε;
- Ποιες φωνές;
- Τους τραγουδιστές που συνεργάζεστε μαζί τους. Τι προσόντα πρέπει να έχουν;
- Ναι. Να τραγουδούν καλά και να μην έχουν τραγουδήσει ξανά, ως επί το πλείστον. Μοιάζω σαν αυτούς που κάνουν τους χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, που συλλέγουν ηθοποιούς για τον Χριστό. Πρέπει να μην είναι γνωστοί. Δεν μου αρέσουν οι γνωστοί τραγουδιστές. Εκτός αν έχουν μία πολύ έντονη προσωπικότητα, όπως είναι η Μαρία Φαραντούρη. Ύστερα, να είναι ερωτικοί. Δηλαδή να έχουν έλξη. Από τη φύση τους. Και η άλλη δουλειά είναι δικιά μου, το πώς θα τραγουδήσουν. Και δεν θέλω να τραγουδήσουν μετά από εμένα άλλη μουσική. Είμαι λίγο-πολύ, όπως σας είπα, σαν τους χολιγουντιανους πράκτορες που ζητάνε ηθοποιούς για τον ρόλο του Χριστού. Υπογράφουν οι ηθοποιοί που θα παίξουν τον ρόλο του Χριστού ότι για δέκα, δεκαπέντε χρόνια μετά δεν πρόκειται να παίξουν στο σινεμά. Διότι δεν νοείται να παίζεις τον ρόλο του Χριστού και μετά να εμφανίζεσαι λατίνος εραστής ή γκάνγκστερ. Λοιπόν, το ίδιο κι εγώ. Δεν μου αρέσει να τραγουδάνε μετά από εμένα κατά τρόπο που δεν θα ήθελα.
- Εδώ θα 'θελα να σας θυμίσω το έργο σας «Ο οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης»...
- Α, εκεί είχαμε κάποιον Κύπριο!
- Τον Ευτύχιο Χατζηττοφή.
- Τον Χατζηττοφή! Αυτός ήταν πολύ σπουδαίο παιδί!
- Τι απέγινε;
- Αυτός δουλεύει στην Τράπεζα. Αυτός μ' αρέσει πάρα πολύ! Είναι σοβαρότατο παιδί και τραγουδάει εξαίσια. Και προπαντός τραγουδάει εξαίσια στο άλλο έργο μου, το «Χωρίον ο πόθος». Εκεί είναι σπουδαίος. Πιο σπουδαίος. Γιατί στο «Μεθυσμένο κορίτσι» ήταν ακόμη λιγάκι ανώριμος. Αλλά στο «Χωρίον ο πόθος» είναι έκτακτος. Αυτός έφυγε και παντρεύτηκε και, προς τιμήν του, δεν έκανε μετά τραγούδι και πήγε να δουλέψει στην Τράπεζα. Είναι υπάλληλος της Τραπέζης και μένει κάπου στο Μενίδι. Όχι, στο Κρανίδι. Πολύ σπουδαίο παιδί. Αυτός μ' αρέσει.
(Μάνος Χατζιδάκις στον Χρήστο Μακρή (1984), αναδημοσίευση στην Ελευθεροτυπία, 23.10.09)

Howard Zinn (1922-2010)

2010-01-31T01:13:00.006+02:00

Ένα καλογραμμένο βιογραφικό σημείωμα βρίσκεται στη σχετική σελίδα της Wikipedia.

«Αν θέλουμε η δημοκρατία να αποκτήσει κάποιο νόημα, αν θέλουμε να ξεπεράσουμε τα όρια του καπιταλισμού και του εθνικισμού, τότε κάτι τέτοιο δεν θα ξεκινήσει από την κορυφή, αν κρίνουμε από την ιστορία του κόσμου. Θα ξεκινήσει μέσα από κινήματα, μέσα από την εκπαίδευση, την οργάνωση, τις αναταραχές, τις απεργίες, τα μποϊκοτάζ, τις διαδηλώσεις και την απειλή για απώλεια της σταθερότητας που έχουν ανάγκη οι κατέχοντες την εξουσία»

Μία από τις τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του, εν είδει επιλόγου: το άρθρο του στον Guardian σχετικά με την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στον Μπαράκ Ομπάμα (η μετάφραση στα ελληνικά από το aformi's blog):

Έμεινα κατάπληκτος όταν άκουσα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στην πραγματικότητα σοκαρίστηκα, γιατί δίνεται ένα βραβείο ειρήνης σ’ έναν πρόεδρο που διεξάγει δυο πολέμους.

Μέχρι που θυμήθηκα ότι ο Γούντροου Ουίλσον, ο Θίοντορ Ρούσβελτ και ο Χένρι Κίσινγκερ είχαν πάρει το Νόμπελ Ειρήνης. Η επιτροπή των Νόμπελ είναι διάσημη για τις επιφανειακές εκτιμήσεις της, έλκεται από τη ρητορική και τις κενές χειρονομίες, και αγνοεί τις κραυγαλέες παραβιάσεις της παγκόσμιας ειρήνης.

Ναι, ο Ουίλσον είχε την εκτίμηση της Κοινωνίας των Εθνών- αυτού του αναποτελεσματικού οργάνου που δεν έκανε τίποτα να εμποδίσει τον πόλεμο. Ωστόσο είχε βομβαρδίσει την Μεξικανική ακτή, έστειλε στρατεύματα να καταλάβουν την Αϊτή και την Δομινικανή Δημοκρατία, και έβαλε τις ΗΠΑ στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σίγουρα ενός από τους πιο ηλίθιους και αιματηρούς πολέμους.

Σίγουρα, ο Θίοντορ Ρούσβελτ βοήθησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Αλλά ήταν φιλοπόλεμος, συνέβαλε στο να καταληφθεί η Κούβα από τις ΗΠΑ, υποτίθεται για να απελευθερωθεί από την Ισπανία, ενώ στην πραγματικότητα αλυσόδεναν το μικρό νησί στις ΗΠΑ. Σαν πρόεδρος ήταν επικεφαλής του αιματηρού πολέμου για την υποδούλωση των Φιλιππινέζων, και επιπλέον είχε συγχαρεί τον Αμερικανό στρατηγό που μόλις είχε σφαγιάσει 600 απροστάτευτους χωρικούς στις Φιλιππίνες.

Η επιτροπή δεν έδωσε το βραβείο Νόμπελ στον Μαρκ Τουέιν, που κατήγγειλε τον Ρούσβελτ και κριτίκαρε τον πόλεμο, ούτε στον Ουίλιαμ Τζέιμς, ηγέτη της αντιιμπεριαλιστικής ένωσης.

Ω ναι, η επιτροπή αισθάνθηκε ότι ήταν δυνατόν να δώσει το βραβείο ειρήνης στον Χένρι Κίσινγκερ, γιατί υπέγραψε την τελική ειρηνευτική συμφωνία που έθετε τέλος στον πόλεμο του Βιετνάμ, πόλεμο του οποίου ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες. Ο Κίσινγκερ, είχε πειθήνια συμφωνήσει με τον Νίξον στην επέκταση του πολέμου, για τον βομβαρδισμό χωριών στο Βιετνάμ, στο Λάος και την Καμπότζη. Ο Κίσινγκερ, που αποτελεί με ακρίβεια τον ορισμό του εγκληματία πολέμου, του δόθηκε το βραβείο ειρήνης!

Θα έπρεπε το βραβείο ειρήνης να δίνεται σε ανθρώπους όχι στη βάση των υποσχέσεων που δίνουν -όπως με τον Ομπάμα, που με εκφραστικότητα δίνει απλά υποσχέσεις- αλλά στη βάση αυτών που πράγματι έκαναν για τον τερματισμό πολέμων. Και ο Ομπάμα συνεχίζει τη θανάσιμη, απάνθρωπη στρατιωτική δράση στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.

Η επιτροπή των Νόμπελ ειρήνης θα πρέπει να συνταξιοδοτηθεί, και να παραδώσει την τεράστια περιουσία της σε κάποια διεθνή οργάνωση ειρήνης η οποία δεν θα αισθάνεται δέος όταν αντιμετωπίζει αστέρες και ρητορική, και η οποία να έχει κάποια επίγνωση της ιστορίας.

Ο Ρήγας Φεραίος και οι εξωγήινοι

2010-01-28T08:45:00.002+02:00

Δεκέμβρης του 2008, κάπου μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς. Βρίσκομαι στην Ακαδημίας, έξω από τον κινηματογράφο Έλλη. Έχουμε δώσει ραντεβού για να δούμε τους «Τρεις Πιθήκους». Έχω φτάσει νωρίτερα και καθώς η παρέα αργεί, στέκομαι και χαζεύω τις φωτογραφίες από την ταινία και τα «προσεχώς», αλλά και τα περιοδικά στο παρακείμενο περίπτερο. Ξαφνικά το μάτι μου πέφτει σε αυτό:

Με πιάνουν τα γέλια. Βλέποντας το καταπληκτικό εξώφυλλο "Ρήγας Φεραίος meets Invaders from Mars", ξέρω ότι αυτό σίγουρα θα διασκεδάσει και τον Α. μόλις έρθει. Όντως, καταλήγουμε να μπούμε στο σινεμά γελώντας και κάνοντας αστεία αμφίβολης ποιότητας (τύπου «και στο επόμενο τεύχος: "Μπουμπουλίνα ή Μπαμπουλίνα; Η εκτοπλασματική συμβολή στην Επανάσταση του ’21"»). Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή (μόνο ένα ψιλοκαβουρδιστήρι κινητό), ήταν και άλλα τα σημαντικά εκείνης της περιόδου και έτσι μια καλή ιδέα για ποστ τελικά εγκαταλείφτηκε.

**********************

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση, θυμήθηκα κάποια στιγμή το παραπάνω περιστατικό και σκέφτηκα να γκουγκλίσω τη φράση “ρηγας φεραιος εξωγηινοι”.

Στα πρώτα κιόλας αποτελέσματα φιγουράρει η ιστοσελίδα του περιοδικού «Μυστική Ελλάδα» με τα περιεχόμενα του συγκεκριμένου τεύχους. Διαβάζουμε: «Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ρήγας Φεραίος με την εξωγήινη ζωή; Πως προετοίμαζε τους Έλληνες "για παν ενδεχόμενο";». Ο χαρακτήρας του περιοδικού είναι αρκετά φανερός τόσο από τον τίτλο όσο και από τα υπόλοιπα περιεχόμενα: ένας συνδυασμός μεταφυσικής, αποκρυφισμού και ελληνοκεντρισμού, όχι θεαματικά διαφορετικός από την περίπτωση Λιακόπουλου. Στο ίδιο τεύχος μπορεί να διαβάσει κανείς και για τον «Έλληνα Ανθρωπολόγο» και «τη διαμάχη που δημιούργησε με τα νέα στοιχεία που έφερε στο φως σχετικά με την καταγωγή των Ελλήνων», αλλά και (το δεύτερο αγαπημένο μου μετά τον Ρήγα) για την «Ιερότητα και τα μυστικά επίπεδα της Ελληνικής Γλώσσας: είναι η Ελληνική Γλώσσα απλώς ένας κώδικας καθημερινής επικοινωνίας η μήπως κρύβει συμβολισμούς και γνώση διαθέσιμα μόνο σε όσους έχουν μελετήσει τα μυστικά της;». Ως προς το τελευταίο ερώτημα μπορώ να πω ότι υποψιάζομαι την απάντηση που δίνει ο αρθρογράφος στις σελίδες του περιοδικού. Η διαλεύκανση του κεντρικού θέματος (Ρήγας και εξωγήινοι) παραμένει όμως μυστήριο...

Επιστροφή στο Γκουγκλ: στην επόμενη σελίδα ένα λινκ για το phorum.gr και την υποκατηγορία «Εναλλακτικές Επιστήμες» αποδεικνύεται θησαυρός. Μάλιστα, καθώς η σχετική δημοσίευση έγινε τον Ιούλιο του 2008, ενώ το περιοδικό είναι του Νοεμβρίου του ίδιου έτους, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι οι Μυστικοελλαδίτες πιθανότατα αντέγραψαν τη θεματολογία τους από εκεί ή, για την ακρίβεια, εμπνεύστηκαν ελεύθερα από εκεί προσθέτοντας και τις δικές τους σάλτσες (για την «προειδοποίηση προς το Γένος» κτλ). Υποθέτω ότι λίγα πράγματα μπορεί να έχουμε κοινά με τον συγκεκριμένο φορουμίστα, οφείλω όμως να τον ευχαριστήσω για τον κόπο που έκανε να μεταφέρει ένα εκτενές απόσπασμα από το «Φυσικής Απάνθισμα», το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Ρήγα από το 1790. Το αναδημοσιεύω εδώ, πιστεύοντας ότι αξίζει να διαβαστεί σαν μια ενδιαφέρουσα (και αρκετά χαριτωμένη, μπορώ να πω) προσέγγιση -μέσα από τελεολογικούς συλλογισμούς- για την πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε άλλους πλανήτες και σώματα του ηλιακού μας συστήματος:

[Ρήγας] [...] Όθεν αν είχεν η σελήνη ανθρώπους επάνω της, εκείνοι οπού ήθελε κατοικούν εις το ένα ήμισύ της, ήθελαν έχη δεκαπέντε ημερών νύχτα, εν καιρώ οπού εις το άλλο μισόν της ήθελαν έχει δεκαπέντε ημερών ημέραν οι άλλοι (ήγουν εις τους πόλους της) και πάλιν, όταν τριγυρίζη εις τον εαυτόν της η σελήνη, έχουν ετούτοι οπού είχον νύχτα ημέραν, και οι άλλοι μισοί έχουν νύχτα.

[μαθητής] Αυθέντη μου, με λέγετε πως κατοικούν άνθρωποι εις την σελήνην, λοιπόν αυτή κατά τον λόγον σας έπεται να είναι ένα σώμα καθώς και η γη μας.

[Ρήγας] Ναι (απεκρίθην) το πιστεύουν όλοι δια βέβαιον, πως η σελήνη είναι σώμα καθώς και η γη μας, [...]

[μαθητής] Σας παρακαλώ ας μη βάλωμεν κανέναν κάτοικον εις αυτούς τους δύο πλανήτες [τον Ερμή και τον Κρόνο], διατί θέλει ευρίσκονται ωσάν εις τον άδην, και να τυραννούνται οι μεν δια της φωτιάς, οι δε δια της ψύχρας. Προ πάντων όμως, αν είναι αυτού κάτοικοι, πρέπει να ζούν τρώγοντες αέραν, διατί είς τους Ερμήτας από την ζέστην θέλει καίγονται τα πωρικά, εις δε τους Κρονίους, θέλει ξεπαγιάζουν από την ψύχραν: ας μην τους αφήσωμεν λέγω τους δυστυχείς αυτούς μήτε με την διάνοιάν μας καν να μην υποφέρωμεν οπού να ευρίσκονται εις τοιαύτην παιδείαν.

[Ρήγας] Του λόγου σου κάμνεις τα συμπεράσματά σου ωσάν ένας κάτοικος της γης παιδί μου, ο οποίος μετρά τα αποτελέσματα και τα φαινόμενα των άλλων πλανητών, από όσα βλέπει εις τον εδικόν του και συγκρίνει με τον εαυτόν του και τους κατοίκους των. Άραγε δεν είναι δυνατόν να ευρίσκονται φυτεμένοι άνθρωποι εις κανέναν πλανήτην, και να ζούν μόνον με αέρα μην έχοντες χρείαν από φαγί; Και οι κάτοικοι του Ερμού να είναι μιας φύσεως που να ημπορούν να υποφέρουν την φωτιά, καθώς λέγουν πως και η σαλαμάνδρα ζη εις το πυρ; Και εκ του εναντίου πάλιν οι κάτοικοι του Κρόνου να έχουν δια τροφή τους κρύσταλλον και χιώνι και να ευρίσκονται πολλά καλά εις μιάν τοιαύτην ψύχραν;

[μαθητής] Όταν αυτό ήταν αυθέντη μου, ήθελε μας κλαίουν λοιπόν οι κάτοικοι του Ερμού, αν τους ήταν γνωστός ο πλανήτης μας, νομίζοντες πως ξεπαγιάζομεν από την ψύχραν και εκείνοι του Κρόνου ήθελε πιστεύουν πως αναλούμεν από την ζέστην.

[...]

[Ρήγας] Αν δεχθώμεν την υπόθεσην αυτήν, ήγουν πως ο θεός δεν έκτισε τίποτες του κάκου, οι πλανήτες πρέπει να αφορούν εις ένα τέλος και μίαν αιτίαν. Αμή πες με, διατί άλλο εκτίσθησαν; Κατά το παρόν ημείς δεν ιξεύρομεν να ωφεληθώμεν τίποτες απ’ αυτούς, όθεν πρέπει να ερευνήσωμεν εις τους ίδιους την αιτίαν δια την οποίαν εκτίσθησαν και δεν βλέπομεν άλλην οπού να μας πληροφορήσει τόσον, παρά αν ειπούμεν πως είναι κατοικημένοι. Συμπεραίνομεν έτι, ότι αφ ου είναι κατοικημένοι, εκτίσθησαν δι’ αυτό, και ότι έχουν οι κάτοικοί τους μίαν παρόμοιαν φύσιν και διάνοιαν με ημάς, και τελευταίον ότι, άνθρωποι μιας παρομοίας φύσεως με την εδικήν μας, ήθελαν γενή στάκτη και κονιορτός εις ένα λεπτόν κατοικούντες τον Ερμήν, ή ήθελαν ξεπαγιάσει εις τον Κρόνον [...]

ΥΓ. Εκ των υστέρων, μέσα από το σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας, που παραπέμπει στην ψηφιακή βιβλιοθήκη «Ελληνομνήμων», διαπιστώνω ότι έχει ψηφιοποιηθεί ολόκληρο το βιβλίο στην αρχική του μάλιστα έκδοση: δείτε εδώ.

Ελλάδα και απόδοση ιθαγένειας σε αλλοεθνείς: συγκλονιστικά στοιχεία έρχονται στο φως

2010-01-22T08:30:00.009+02:00

Μια νέα μεγάλη αποκάλυψη από το περιοδικό Κοντράλτο!

Παρουσιάζουμε τις μειοδοτικές, επικίνδυνες και εθνομηδενιστικές προτάσεις περί απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας με τις οποίες ένας «διανοούμενος»-συγγραφέας, ζώντας ο ίδιος και γράφοντας βέβαια από την ασφάλεια της Βιέννης, προσπάθησε στο παρελθόν να αλλοιώσει τον εθνικό μας ιστό και να μας μετατρέψει σε έναν πολυεθνικό πολτό. Τα παιδιά μας σήμερα αναγκάζονται στα σχολεία τους να διαβάσουν, να αποστηθίσουν και να εξεταστούν πάνω στα γραπτά ενός τέτοιου τύπου, χαϊδεμένου παιδιού μάλιστα του συνόλου της κυρίαρχης-νεοταξικής «αριστεράς». Διαβάστε τι γράφει:

Κάθε άνθρωπος γεννημένος και κατοικώντας εις αυτό το βασίλειον, είκοσι ενός χρόνου ηλικίας, είναι πολίτης.

Κάθε ξένος είκοσι ενός σωστού χρόνου, όστις, κατοικώντας εις αυτό το βασίλειον προ ενός χρόνου, ζη με το εργόχειρόν του, είναι πολίτης.

Εκείνος οπού αγοράζει ένα μούλκι είναι πολίτης.

Εκείνος οπού νυμφεύεται μίαν Ελληνίδα είναι πολίτης.

Εκείνος οπού παίρνει ένα ψυχοπαίδι είναι πολίτης.

Εκείνος οπού γηροτροφεί ένα γέροντα είναι πολίτης.

«Νέα Πολιτική Διοίκησις», σελ. 26

Πρόκειται βέβαια για μια σεσημασμένη περίπτωση. Η υποστήριξή του σε ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο τύπου Σόρος, καλώντας σε συστράτευση με ένα ετερόκλητο πλήθος καθυστερημένων αλλοδαπών - συμπεριλαμβανομένων και αφρικανών (!) - αλλά και η ιδεολογική κάλυψη και ενθάρρυνση που παρείχε σε φαινόμενα ακραίας νεοταξίτικης βίας (μπροστά του το αμερικανοκίνητο ιντυμήντια είναι αρνάκι) είχαν γίνει ήδη φανερά από την εποχή που παρουσιαζόταν ως επίδοξος ποιητής:

Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί,
πώς είμαστ’ αντριωμένοι παντού να ξακουσθή.
(...)
Να σφάξωμεν τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν.

«Θούριος», σελ. 3 & 6

Διαδώστε το παντού! No passaran στον εθνομηδενισμό, στον εποικισμό της πατρίδας μας, στη Νέα Τάξη και στους υποτακτικούς της.

Barry Deutsch cartoons

2010-01-16T00:30:00.004+02:00

Click on images to enlarge

English to Jingoism Dictionary

Top 10 Reasons Americans Support Invading Iraq

Past Lives of Mainstream Economists

Libertarians in Heaven

A Brief History of Corporate Whining

The Reasons for High CEO Pay

Happy Labor Day from Uncle Sam

At the Bus Stop

Leftists Dominate TV

Top Ten Police Excuses for Pepperspraying Infants
[background story]

Ampersand - a selection of B. Deutsch cartoons

R.I.P. Vivian Jackson - the legendary Yabby You (1946-2010)

2010-01-15T18:13:00.011+02:00

In memory of
(from the Blood & Fire forum)

Extensive biography (.pdf)
(liner notes of the must-have "Jesus Dread" compilation)

Wikipedia entry

Yabby You - Ran Came Rallied (info + d/l link) [Play now]

5 vocal & dub Yabby U productions

1. Vivian Jackson & The Ralph Brothers: Conquering Lion
2. King Tubby's: Conquering Dub
3. Vivian Jackson & The Prophets: Anti-Christ
4. King Tubby's: Anti-Christ Rock
5. Vivian Jackson & The Prophets: Run Come Rally
6. King Tubby's: Hungering Dub
7. Vivian Jackson & The Sons Of Jah: Jah Vengeance
8. King Tubby's: Version Dub
9. Wayne Wade: Man Of The Living
10. King Tubby's: Robber Rock

Haiti

2010-01-15T02:43:00.004+02:00

Haïti, mon pays
Wounded mother I'll never see
Ma famille set me free
Throw my ashes into the sea

Mes cousins jamais nés
Hantent les nuits de Duvalier
Rien n'arrete nos esprits
Guns can't kill what soldiers can't see

In the forest we lie hiding
Unmarked graves where flowers grow
Hear the soldiers angry yelling
In the river we will go

Tous les morts-nés forment une armée
Soon we will reclaim the earth
All the tears and all the bodies
Bring about our second birth

Haïti, never free
N'aie pas peur de sonner l'alarme
Tes enfants sont partis
In those days their blood was still warm

Ελευθερουτοπία

2010-01-08T16:22:00.000+02:00

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και τη γενικότερη κρίση στον Τύπο, αξίζει να επισκεφτεί κανείς το μπλογκ που δημιούργησε ένας πρώην δημοσιογράφος της «Κ.Ε.» (Νικόλας Λεοντόπουλος), εξιστορώντας τις συνθήκες της απόλυσής του το καλοκαίρι του 2008. Αιτία αποτέλεσε, όπως περιγράφει, ένα δικό του άρθρο για την ποιότητα των λαδιών που χρησιμοποιούνται στις αλυσίδες φαστ-φουντ.

Δείτε ενδεικτικά:

«Αγαπάς την έρευνα; Απόλυση!»: μια ανακεφαλαίωση της υπόθεσης από τον ίδιο τον δημοσιογράφο

«7 παρεμβάσεις υπέρ της Goody’s»: για τον τρόπο που η εφημερίδα υπονόμευσε το ρεπορτάζ

«Τα Goody’s καταργούν το φοινικέλαιο»: περιγράφοντας μια εκδήλωση ένα χρόνο μετά

«Το Mall και η "Κυριακάτικη"»: για ένα άλλο ρεπορτάζ, σχετικό με την κατασκευή του εμπορικού κέντρου στο Μαρούσι, που φαίνεται ότι δε χωρούσε στην εφημερίδα.

The sequencer

2010-01-07T17:30:00.003+02:00

http://the-sequencer.tumblr.com/

Το παραπάνω μικρο-μπλογκ γεννήθηκε ένα απόγευμα που χάζευα βίντεο στο youtube σαν ένα πείραμα: μια συλλογή από μουσικά βίντεο (δηλ. βιντεοκλίπ, αποσπάσματα από συναυλίες, ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές κ.ά.) όπου το κάθε κομμάτι συνδέεται με το αμέσως επόμενο μέσω ενός κοινού χαρακτηριστικού (π.χ. κοινός τραγουδιστής, μουσικός, συνθέτης, παραγωγός, remixer, σκηνοθέτης, συνεργάτης, καταγωγή, τεχνοτροπία κτλ.)

Οι περιορισμοί είναι αρκετοί: δεν έχουν όλοι το μπάτζετ ή τη διάθεση για να γυρίσουν βιντεοκλίπ, γεγονός που αμέσως δημιουργεί πολύ μεγάλους αποκλεισμούς -καθώς απορρίφθηκαν τα βίντεο που έδειχναν απλά στατικές εικόνες ή slideshows- οπότε τα περιεχόμενα γίνονται αρκετά πιο mainstream από ό,τι θα μπορούσαν να είναι, ενώ οι απαγορεύσεις από συγκεκριμένες εταιρίες (π.χ. μεγάλο μέρος του καταλόγου της ΕΜΙ) κάνουν την επιλογή ακόμη πιο δύσκολη.

Αν καταφέρει πάντως να προκαλέσει σε όσους το επισκεφτούν την περιέργεια για κομμάτια που δε γνώριζαν και να τους ξαναθυμίσει κάποια γνωστά και αγαπημένα τους, σημαίνει ότι πέτυχε τον σκοπό του.

ΥΓ. Εναλλακτικά, θεωρείστε το κάτι σαν την εκπομπή του Ρακιτζή στο «Τηλεάστυ», αλλά στο πιο σοφιστικέ!

Dancehallesque

2009-12-31T08:30:00.001+02:00

Έναυσμα για τη δημιουργία αυτής της συλλογής έδωσε η φήμη που κέρδισαν πέρσι ονόματα όπως η M.I.A. και η Santogold, έχοντας κάνει η καθεμία τους επιτυχία με ένα τουλάχιστον κομμάτι που βασιζόταν στο τζαμαϊκανικό dancehall ιδίωμα ("Paper Planes" και "Creator" αντίστοιχα). Την ίδια εποχή συζητήθηκαν πολύ και οι κυκλοφορίες του Bug, που ταξινομήθηκαν μάλλον αυθαίρετα κάτω από την ανερχόμενη dubstep ταμπέλα (ένας ακριβέστερος χαρακτηρισμός του ήχου του θα ήταν μάλλον industrial ragga).

Στο παρόν mixtape ονόματι "Dancehallesque", συμπεριλαμβάνονται επιπλέον κομμάτια από γκρουπ όπως οι Bomb The Bass, οι Death In Vegas, οι Basement Jaxx και οι Gorillaz, που γενικά κινούνται σε αρκετά έως πολύ διαφορετικό πλαίσιο, άλλα έχουν έστω και μια φορά λοξοδρομήσει προς τον συγκεκριμένο ήχο.

Από εκεί και πέρα επιλέγονται αρκετά «ορθόδοξα» dancehall tracks τόσο από την JA σκηνή (Shabba Ranks, Sizzla, Lady Saw, Ward 21, Damian 'Jr. Gong' Marley), όσο και από τη βρετανική (Starkey Banton, Chukki Starr, Daddy Freddy, Tolla).

Ακόμη: ο Mykal Roze (a.k.a. Micheal Rose), πάλαι ποτέ lead vocalist των Black Uhuru, που έχει προσαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία στα πιο σύγχρονα trends, η συνεργασία του 73χρονου Lee "Scratch" Perry με τους Roots Manuva και LSK σε remix των Moody Boyz, η τραγουδίστρια των Slits, Ari Up, που μετά από πολλά χρόνια διαμονής στην Τζαμάικα έχει μετατραπεί πλήρως σε dancehall τραγουδίστρια και το house remix των Reel House (Guidance Records) σε μια απαγγελία του dub poet Mutabaruka.

Με κλικ στην παρακάτω εικόνα διαβάζετε το tracklisting:

Κατεβάζετε από εδώ (με μετατροπή σε wav χωράει ακριβώς σε ένα CD):
Dancehallesque

Καλή χρονιά!

Αξίωμα #2

2009-12-29T23:24:00.004+02:00

Χυδαιότητα είναι να παίρνεις συνέντευξη από φίλο των γονιών του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και ένα από τα πρώτα ερωτήματα που θέτεις να είναι: «Κάποιοι εκείνες τις μέρες έκαναν και κάποια κριτική στην οικογένεια γιατί δεν προσπάθησε να κάνει μία δήλωση να σταματήσει τη βία που είχε εκδηλωθεί».

Αξίωμα #1

2009-12-28T10:10:00.001+02:00

(via indexed)

Το 99% όσων δηλώνουν «σήμερα δεν έχει πλέον νόημα να μιλάμε για Δεξιά και Αριστερά» είναι δεξιοί.

Σημειολογικός ανταρτοπόλεμος

2009-12-28T10:05:00.003+02:00

(via indymedia)

Κυκλοφορεί σε διάφορα μεγέθη (αφίσα, αυτοκόλλητο). Εμφανίστηκε και διαδόθηκε πολύ γρήγορα στους δρόμους της Αθήνας την τελευταία βδομάδα.